- Published on
For a read in English click here
Ik had deze inzichten graag met mijn vader besproken in een één op één gesprek. Maar dit gaat niet dus schrijf ik het hier maar neer om te delen met wie het graag wilt lezen.
De mensheid is net als de natuur. Wij zijn natuur. Elke bloem kent haar eigen unieke schoonheid en mag de ruimte krijgen om in haar eigen tempo naar het licht te groeiën. De mens is niet gemaakt om in een kunstmatige serre te worden gezet, waar hij met felle lampen en kunstmest wordt geforceerd tot een kortstondig, op profijt gericht bestaan, om vervolgens in de vuilbak te belanden nadat de grond uitgeput en vervuild is achtergelaten – net zoals de huidige, destructieve maatschappij dat doet.
Ik had deze inzichten graag met mijn vader besproken in een één op één gesprek. Maar dit gaat niet dus schrijf ik het hier maar neer om te delen met wie het graag wilt lezen.
De mensheid is net als de natuur. Wij zijn natuur. Elke bloem kent haar eigen unieke schoonheid en mag de ruimte krijgen om in haar eigen tempo naar het licht te groeiën. De mens is niet gemaakt om in een kunstmatige serre te worden gezet, waar hij met felle lampen en kunstmest wordt geforceerd tot een kortstondig, op profijt gericht bestaan, om vervolgens in de vuilbak te belanden nadat de grond uitgeput en vervuild is achtergelaten – net zoals de huidige, destructieve maatschappij dat doet.
omslagfoto (fb) van papa in 2014, zonnebloem in zijn tuin
- Published on
© Foto van Michèle Verbruggen
Posttraumatische groei is een term uit de psychologie. Het is een transformatie die niet ondanks, maar juist dankzìj de enorme worsteling met trauma ontstaat. Bij een grote emotionele schok, of bij een verdriet dat groter is dan het lichaam, worden mensen gedwongen om te gaan met de puinhoop en leegte die het achterlaat. Zo’n schok verbrijzelde oude funderingen van mijn leven,
- Published on
Rauw — Tussen afgrond en erkenning: waarom ìk schrijf
Inslapen gaat me niet makkelijk af sinds mijn verhuis naar België in 2004.
Sinds het overlijden van mijn vader is dóórslapen steevast óók een uitdaging. Wanneer ik wakker word op een koude nacht als deze, aan de voet van een nieuw jaar, is de storm in mijn hoofd zo onstuitbaar dat de contouren van de realiteit vervagen. Tegelijkertijd zie ik tijdens zo'n nacht de mist grotendeels opklaren. De spoken uit het verleden doemen vlijmscherp op voor mijn geestesoog. Ik zie puzzelstukjes van een ingewikkelde familiegeschiedenis en neem ze één voor één vast in een verbeten poging er grip op te krijgen. Zo ontstaat een beeld dat zich met een onverbiddelijke rauwheid aan mij opdringt.
Sinds het overlijden van mijn vader is dóórslapen steevast óók een uitdaging. Wanneer ik wakker word op een koude nacht als deze, aan de voet van een nieuw jaar, is de storm in mijn hoofd zo onstuitbaar dat de contouren van de realiteit vervagen. Tegelijkertijd zie ik tijdens zo'n nacht de mist grotendeels opklaren. De spoken uit het verleden doemen vlijmscherp op voor mijn geestesoog. Ik zie puzzelstukjes van een ingewikkelde familiegeschiedenis en neem ze één voor één vast in een verbeten poging er grip op te krijgen. Zo ontstaat een beeld dat zich met een onverbiddelijke rauwheid aan mij opdringt.
- Published on
Onderstaande tekst schreef ik in 2023, vlak na mijn tweede Camino. Het was het moment waarop ik besefte dat mijn fysieke heling voltooid was, maar dat er ook een nieuw verlangen was geboren. Ik deel dit stuk hier omdat het de kiem bevat van de reis die ik nu, in 2026, aanvang. Waar ik destijds nog zocht naar bevestiging in mijn kunnen binnen het maatschappelijke leven, kies ik nu – na het overlijden van mijn vader, wat het besef van memento mori heeft versterkt – voor de volledige vrijheid als pelgrim en clown.
- Published on
Overal
Ik heb mijn vader niet verloren,
Daarvoor gaf hij mij teveel.
Wat hij mij zei, blijf ik horen,
Maar vooral in wat hij deed, blijf ik zien!
Van wat ik ben is hij een deel.
Ik kom hem overal nog tegen,
In wat ik doe en wat ik laat.
Hij blijft voor mij alles beleven,
Waarvan het spoor steeds verder gaat.
(Met een video inbegrepen helemaal onderaan)
Ik heb mijn vader niet verloren,
Daarvoor gaf hij mij teveel.
Wat hij mij zei, blijf ik horen,
Maar vooral in wat hij deed, blijf ik zien!
Van wat ik ben is hij een deel.
Ik kom hem overal nog tegen,
In wat ik doe en wat ik laat.
Hij blijft voor mij alles beleven,
Waarvan het spoor steeds verder gaat.
(Met een video inbegrepen helemaal onderaan)
- Published on
- Published on
Zomer 2013.
We starten met onze duim op te steken aan het Dour festival in België, om 10 dagen later op een ander festival toe te komen: Lost Theory in Kroatië.
We starten met onze duim op te steken aan het Dour festival in België, om 10 dagen later op een ander festival toe te komen: Lost Theory in Kroatië.
- Published on
Pin by Alyne Pustanio. Leestijd tekst: 20min
Amor is een zwart kattinnetje met groene ogen. Ze ligt voor de houtkachel in de zetel, te genieten van de warmte van het vuur. Terug thuis. Maar wat heb ik een vreemde dag achter de rug.
Ik had afgesproken met mijn vader in het restaurant 'Lekker Gec' aan het Sint-Pieters station in Gent. De avond ervoor had ik een vreemd voorgevoel toen ik in slaap viel.
Ik had afgesproken met mijn vader in het restaurant 'Lekker Gec' aan het Sint-Pieters station in Gent. De avond ervoor had ik een vreemd voorgevoel toen ik in slaap viel.
- Published on
Toen ik na een persoonlijk levensveranderend experiment genas van alle kwalen waar ik 7 jaar lang invalide van werd, dan zag ik mijn hele leven voorbij flitsen met de gedachte: "dat had ik beter niet moeten eten".
4 redenen waarom je je beter voelt zonder tarwe
4 redenen waarom je je beter voelt zonder tarwe