- Published on
Als 6-jarige keek ik naar de bergen rondom mij met een hunkerend verlangen om alleen als vagebond de wereld te ontdekken, met paard, ezel, of hond.
Ik bouwde als kind verschillende kampen in het bos, verschillende in de bomen, en één hol ondergronds, dat was toen één van mijn grootste dromen, een soort ondergronds bunkerwoning te hebben, met 1 gloeilamp en heel wat boeken. Het bleef bij een hol als nestje vol stro en stripboeken.
Een tipi van 3meter hoog waar de everzwijnen ernaast kersen kwamen eten weerhield me niet daar alleen in te slapen. Het liefst sliep ik toen elke nacht in de hangmat, onder de blote sterrenhemel, maar dit mocht helaas niet van mijn ouders.
Ik deed het toch, stiekem.
Ik droeg s' zomers een jutezak rond mijn slip en verder niets, sprong dan als tarzan vanaf een rots van 4 meter hoog in het rivierwater Als ik boos was op mijn ouders wandelde ik alleen de bergen in, klom in een boom en bleef er urenlang in hangen. Als ze me zochten vergaten ze ook in de bomen te kijken, ideale verstopplek. Ik had een bamboestok als (werkende) vishengel, en "speelde" dan hoe ik mezelf voorzag van voedsel en onderdak. Ik leerde als 5 jarige zwemmen in een rivier, en was alleen wat bang van de waterslangen. Ik droomde ervan om s' nachts ook in het inktzwarte water te zwemmen als iedereen lag te slapen, onder de volle maan.
Ik was 7 jaar en had mijn eigen moestuin met aardbeien, wortels, ajuin, sla, … Moest het zelf met hark en kar bemesten met de mest van onze buurman, de boer. Ik was 9 jaar en gidste campinggasten door het berggebied, voor een dagtocht van 8uur. Ik was 10 jaar en liftte alleen van school naar huis, 12 km verder, als ik de bus gemist had.
Ik was 11 jaar en liep weg uit een Belgische school, toen ik nog maar 2 maand verhuist was, om terug te keren naar Portugal. Ik had mijn spaargeld in mijn trekrugzak gedaan en ben te voet vertrokken. Door de kou en de regen ben ik toch gestopt met wandelen, zo'n 14km van huis (richting het zuiden), waar ik had aangebeld bij een huis waar licht brandde. De politie haalde me op.
Wel vaker gespijbeld in mijn schoolcarrière. Ik had een talent om onzichtbaar te wezen, ze hadden mijn afwezigheid vaak niet door. De brieven die daarover toch thuiskwamen gooide ik in de kachel voor mijn moeder ze zag.
Ik was 12 jaar en vloog vanaf toen regelmatig alleen mee met het vliegtuig. Je raad het misschien al. Richting Portugal om mijn vader te bezoeken tijdens de vakanties. Op het vliegtuig was het grappig dat mensen naast me soms pas na een uur praten mijn leeftijd kenden en me veel ouder hadden geschat (vanwege de context waarschijnlijk). Welk kind neemt nu alleen het vliegtuig? Tja.
Nu ben ik bijna 30 jaar en mensen schatten me soms 20 jaar.
Ik was 15 jaar en vertrok op een avontuurlijke kanotrektocht groepsreis in Zweden. 10 dagen kanoën, elke avond op een eilandje tent opzetten, water drinken uit het meer, Hudo-graven, zelf een zweethut bouwen, stinken naar de rook en het water. De reis was duur voor mijn alleenstaande moeder, en ik ben toen eerst een maand gaan werken als animator om de helft (verplicht) te kunnen bijbetalen.
Sinds ik 5 jaar ben, word ik ook steeds verliefd. Soms was dat ook op volwassenen of jongens die toch heel wat ouder waren.
Wat dat betreft heb ik geluk gehad dat er daar niemand misbruik van heeft genomen.
Maar ik durfde vanwege mijn verliefdheid nog wel eens uit mijn comfortzone komen om de aandacht te trekken van bepaalde "wilde" en wat oudere jongens. Zo ging ik ineens mee graffiti-spuiten, ik denk dat ik toen 14 jaar was. Of ging ik mee buiten kamperen in de tuin bij jongens die ik amper kende met kampvuur en kwajongensstreken en vertelde dan thuis dat ik ging logeren bij een vriendin.
Als 15-jarige heb ik ook 2 jaar karate gevolgd. Trainingen waarbij we 100x push-ups en pull-ups moesten doen.
Als 16-jarige had ik uit eigen initiatief mijn schooluitwisseling geregeld om bij een gastgezin in Brazilië een jaar naar school te kunnen gaan. De scholen waren al akkoord gegaan. Enkel de handtekening en goedkeuring van mijn moeder ontbrak nog. Ze weigerde. Dat moest ik maar doen in 't Hoger Onderwijs, zei ze. Ik baalde er echt van. In mijn hoofd was ik al vertrokken naar een ander continent.
Als 17-jarige reed ik wel eens voor een fuif 40 km met de fiets, alleen of met vrienden. Mijn moeder zei altijd: je mag gaan, maar je moet zelf zorgen dat je er geraakt en terug thuis geraakt ook. Dus dit maakte dat ik soms heel ver kon gaan (letterlijk ;) met de fiets) voor een feestje. Zo kwam het dat ik eens 20km heen gefietst had naar school, want de laatste bus naar huis vanaf school was al om 20u. Na school begonnen we iets te snel en te veel te drinken, terwijl er een skeelertocht van 20km op de planning stond. Na de tocht kregen we van de organisatie 3 flessen jenever mee. Een fles voor ieder van ons. Dat was geen goed idee. Rond middernacht waren we elk met een (onbekende) jongen aan het kussen, die ook nog eens uitmondde in een gevecht met een ander meisje. Foute boel. Rond 3 uur besliste ik dat het tijd was om de tocht van 20km naar huis te fietsen, maar 60km in totaal op eigen kracht opbrengen met veel te veel alcohol in het bloed, maakte dat die laatste 20 km 3 uur duurde. Ik kwam rond 7 uur s' ochtends thuis. De zon kwam al op. Toch slaagde ik erin heel stil in mijn bed te sluipen. Mijn hoofd tolde in mijn bed en toen ik bijna in slaap viel kwam mijn moeder me wakker maken. We moesten naar een familiefeest die dag. Zonder slaap, met veel te veel alcohol nog in mijn bloed, en 60km achter de kiezen, slaagde ik er in te veinzen dat ik al van 2uur s' morgens in mijn bed lag en kon ik nog vrolijk meedartelen op het familiefeest. Familie leek niets vreemd op te merken, buiten dan dat ik erg moe was.
Als 18-jarige wilde ik in Brussel studeren. Veel mensen uit mijn regio hadden schrik van de hoofdstad. Mij sprak het me daarom juist aan. Veel te ver en te duur zei mijn moeder. Ik regelde een huur- en studietoelage, wat ervoor zorgde dat het goedkoper uitkwam dan in Gent studeren (zoals iedereen waar ik vandaan kwam). En dan mocht ik toch in Brussel studeren. Daar… begon het wilde avontuur pas echt.
Veel drugs op zo'n campus. Ik wist van mezelf dat ik verslavingsgevoelig ben, maar wilde ook wel alles een keer geprobeerd hebben. Ik koos ervoor om de drugs uit te proberen die niet-fysieke afhankelijkheid met zich meebracht. Ik had wel eens van een joint getrokken, maar roken sprak me niet aan (wegens bosbranden in Portugal was ik hoestgevoelig voor rook). Ik kweekte mijn eigen magic mushrooms op mijn studentenkamer (kwam goedkoper uit), deze kwamen met de post aan bij de Studentenonthaal. Ik nam in dat eerste jaar ook wel eens LSD op een festival waar ik samen met een vriendin op impulsieve wijze gratis binnen geraakt was. We waren eerst gratis in Colour Café binnen geraakt, en ineens had die vriendin een lift geregeld met iemand die naar een trance-festival vertrok. Ik stapte in. Aan de inkom beseften we niet genoeg geld bij te hebben. Dus toen zijn we over de hekkens geklommen. Een lang verhaal.
Dat jaar ging ik toen ook eens mee met een andere student die vaker met zijn moeder naar een ayahuasca-ceremonie ging. Ook nam ik in dat eerste jaar deel aan de dopen van de studentenvereniging van mijn faculteit. Niet echt om daar vrienden te maken, maar voor de ervaring zelf. Dat bleek namelijk een naakt optreden te zijn, terwijl er door het publiek clash naar je gesmeten werd. Ik dacht dat dit een goede manier zou zijn om me van mijn lichaamsonzekerheid en podiumangst af te helpen. Het was een bangelijke ervaring, en de andere studentikoze- opdrachten die me niet aanstonden en vooral met macht en dwang te maken hadden, daar liep ik steeds op tijd van weg, voor het uit de hand liep.
De eeuwige rebel, zeg maar. Ik deed alleen dat waar ik echt zin in had. Groepsdruk deerde me niet, omdat ik sinds jongs af aan het vreemde buitenbeentje geweest was, in Portugal was ik de rare buitenlandse, in België in het begin de stille wegloopster, etc… Dus raar zijn was als een tweede huis geworden. Gewoon doen en zijn begon toen pas echt raar aan te voelen.
Op het (verboden terrein) dak van de universiteit klimmen. Prachtig uitzicht!
Ik kwam ook wel eens op sociale kraakpanden terecht waar er ook feestjes gegeven werden, tweedehandskleren verkocht werden, jam-sessies waren, en mensen ook echt inwoonden. Ik zag massale hongerstakingen van mensen zonder papieren die soms al 20 jaar probeerden Belg te worden.
Ik zat op het einde van dat jaar ook ineens op een trein richting Polen met 400 andere studenten om te betogen tegen de klimaattop van 't jaar 2013. We zaten samen langer op de trein, dan dat we in Warschau waren om te betogen. Daar kuste ik met iemand die 3 jaar lang mijn lief ging worden. Met hem belandde ik eens op een kotfeestje waar op zolder een orgie doorging. Daar hebben we toen maar niet aan deelgenomen… Met hem ben ik wel voor het eerst naar een naturistencamping geweest. Fijne pure en vrije ervaring.
Op het einde van dat schooljaar liftte ik vanuit België naar Kroatië en terug. Ook voor een (prachtig en wild) festival. Een fantastische reis die me maar 50 euro gekost heeft op een maand tijd. Dit verhaal heb ik hier uitgebreid beschreven >
www.artedeluka.com/confessions/een-hallucinante-trip
In Brussel gingen we de nacht vóór ons laatste examen op stap, en feesten we de hele nacht met Zuid-Amerikaanse vrienden, die we die namiddag hadden leren kennen, in een keukentje met een emmer op ons hoofd op 1vierkantemeter. Mijn schoolresultaten: 14, 15, 16, en zelfs een 18 en 19/20. Studeren deed ik ook. Jawel. Dus thuis merkten ze niets van mijn eerste wilde jaren aan de unief. Als ik daar nu op terugkijk begrijp ik het eigenlijk zelf niet hoe dat allemaal kon.
Ik houd al heel mijn leven dagboeken bij. Van die periode was het gewoon een lijst met dingen die ik deed, om het enigszins nog wat bij te houden, te bevatten. Bijvoorbeeld: vannacht had ik koorts, voel me wat ziekjes, maar 2 uur kunnen slapen, om 8 uur naar de les, om 21 uur is er een feestje, en toen zijn we om middernacht nog naar die zijn kot gegaan, morgen heb ik een basketbaltraining. Dat je zoiets hebt van: hoe the fuck speelt je lichaam dit klaar?
Tja… het jaar nadien kreeg ik na een wandeltocht van 750km naar Santiago de Compostela een chronische lichamelijke aandoening. Verbaast niemand waarschijnlijk?
Dan zat ik er zodanig door, fysiek, emotioneel en mentaal dat een opname in de psychiatrie vereist was. Daar stak ik uit verveling soms ook wel eens wat uit. Ze vinden je daar toch al gek en het waren zaken die niemand pijn deden, dus..
In de jaren daarna deed ik het naar mijn gevoel rustiger aan. Maar als ik er dan over nadenk om het te beschrijven en het hier even voor jullie op te sommen dan klinkt het nog bij lange niet zoals de "norm'' hun leven zou beschrijven, denk ik.
Dan koop ik tijdens de examenperiodes toch zo'n surprise-me vliegticket zeker. Zo één dat je pas op de luchthaven weet waar je naartoe gaat. In putje winter, het sneeuwde zelfs, vertrek ik dan voor 3 dagen naar… Rome! Sta je daar dan met je muts en handschoenen aan op het dak van Het Vaticaan, of helemaal alleen met een verloren gelopen zwarte kat in het Colosseum. Verder staan ook nog op het lijstje:
Een kikkergif Kambo-ceremonie meevolgen om mijn immuunsysteem een boost te geven, dit op aanraden van Zuid-Amerikaanse vrienden… en daarbij een steen uitkotsen. Een retraite houden in een afgelegen houten hut met de eindejaarsfeesten. Dit wil zeggen: een week zonder enig menselijk contact overleven zonder elektriciteit, toilet of douche, terwijl anderen dan Kerst vieren enzo. (On)vrijwillig dakloos zijn, de berghond van mijn vader adopteren die ineens ook overal mee naartoe ging (school, stage, tram, metro, bus…). Op het strand slapen. 10 x verhuizen op 9 jaar tijd.
Ik had tijdens de lockdown van 2020 ironisch genoeg een socialer leven dan anders. Ik ging wekelijks naaktschetsen in een kraakpand die zich maar 400 meter van een politiebureau bevond. Het werd door de vingers gezien denk ik want het was daar een komen en gaan van mensen. Ik nam in die rare periode ook voor het eerst deel aan yoga-lessen, die telkens bij iemand thuis doorging. En diezelfde yoga-mensen organiseerden eens een feestje in een geluidsdichte studio. Daar nam ik voor het eerst mdma. Daardoor vielen orgastische gevoelens samen met de extase van dansen op muziek. Sinds die ervaring doet muziek me veel meer als vroeger. Ik belandde toen ook eens in de gevangenis voor een tijdsspanne van 10 uur, omdat ik ergens stond (het centraal station), waar een samenscholingsverbod was op dat moment. En als klap op de vuurpijl was er natuurlijk het "La Boum" festival waar ik ondanks de massale politieopkomst genoten heb van nog eens zoveel blije en vrije mensen bij elkaar te zien die genieten van de zon en het samenzijn. Ondertussen had ik ook eens een relatie met iemand die 45 jaar ouder is als mij. En daarna een relatie met iemand die 4 jaar jonger is als mij. Verschillende kinks en seksfantasieën uitgeprobeerd. Verschillende filosofieën en leefstijlen eigen gemaakt en uitgeprobeerd zeg maar. Van hippie, activistische, feministische uitstraling, naar sexy, vrouwelijke pelgrim, met clownsneus en godsdienstig kruisje. Verder heb ik nu ook een neuspiercing en een grote tattoo op mijn rug. Een eclectisch geval zeg maar.
Maar dat zie je dan weer niet op het eerste gezicht. Mijn wilde haren komen denk ik vanuit een grote leergierigheid. Ik wil alles kunnen begrijpen. En dan leef ik me zodanig in, in het fenomeen homoseksualiteit bijvoorbeeld, dat ik dan ineens ook echt verliefd wordt op een vriendin. Of dan wil ik godsdienst echt begrijpen, en dan bevind ik me ineens in een religieuze community waar ze 5x per dag samen bidden. Zo van je moet het meemaken en uitproberen om het echt te begrijpen. Of zo doe ik dat toch.
Onlangs zocht ik de alleen-heid en de rust terug op. Dan wandel ik op mezelf 750km gedurende een maand, terug naar Santiago de Compostela. Dan slaap ik meestal in een bivakzak onder de blote sterrenhemel en niet in een herberg tussen allemaal andere mensen (en snurkers). Dan slaap ik de ene nacht in een ruïne onder een brug, en de volgende nacht in een 4-sterrenhotel, met massage en wellness inbegrepen. Omdat het kan. Vervolgens kom ik ook weer heel wat mensen tegen, en dan vertrek ik halsoverkop met één van die mensen naar het Zuiden van Frankrijk. Om daar als kost en inwoner te helpen met het bouwen van een houten huis.
Wat ik in deze laatste periode in ieder geval geleerd heb is dat het tijd voor me is om stabiliteit en structuur op te zoeken. En me dat ook eens eigen te maken. Routine. Het verdiepen van bepaalde vaardigheden door ze herhaaldelijk toe te passen. Zo zal ik mijn eigenwaarde en zelfvertrouwen ook een boost geven. En dat is nodig. Een goeie relatie met anderen hebben begint met eerst en vooral een goeie relatie met jezelf hebben.
Dus uit dit alles is toch wat wijsheid gekomen, mag ik hopen… ;)
En het leukste van alles is: de eerste indruk dat mensen van me (kunnen) hebben is totaal niet de persoon die al bovenstaande heeft meegemaakt. Ik kom nogal onschuldig over. En heel gezond. Want tegenwoordig drink ik geen alcohol of koffie, eet ik uitsluitend vegetarisch en glutenvrij, geen toegevoegde suikerwaren, etc… Dan denken ze dat ik zo'n braaf geval ben. Niets mis mee trouwens, ben ik stiekem jaloers op. Één van mijn beste vriendinnen is daarin als een tegenpool van mezelf, en ik hou van haar wijsheid en levenservaring, op een veel dieper en gestructureerd niveau.
Maar op zo iemand lijken is wel handig... soms. En hopelijk ga ik het komende jaar er niet enkel op lijken maar ook zo iemand worden.
Een tipi van 3meter hoog waar de everzwijnen ernaast kersen kwamen eten weerhield me niet daar alleen in te slapen. Het liefst sliep ik toen elke nacht in de hangmat, onder de blote sterrenhemel, maar dit mocht helaas niet van mijn ouders.
Ik deed het toch, stiekem.
Ik droeg s' zomers een jutezak rond mijn slip en verder niets, sprong dan als tarzan vanaf een rots van 4 meter hoog in het rivierwater Als ik boos was op mijn ouders wandelde ik alleen de bergen in, klom in een boom en bleef er urenlang in hangen. Als ze me zochten vergaten ze ook in de bomen te kijken, ideale verstopplek. Ik had een bamboestok als (werkende) vishengel, en "speelde" dan hoe ik mezelf voorzag van voedsel en onderdak. Ik leerde als 5 jarige zwemmen in een rivier, en was alleen wat bang van de waterslangen. Ik droomde ervan om s' nachts ook in het inktzwarte water te zwemmen als iedereen lag te slapen, onder de volle maan.
Ik was 7 jaar en had mijn eigen moestuin met aardbeien, wortels, ajuin, sla, … Moest het zelf met hark en kar bemesten met de mest van onze buurman, de boer. Ik was 9 jaar en gidste campinggasten door het berggebied, voor een dagtocht van 8uur. Ik was 10 jaar en liftte alleen van school naar huis, 12 km verder, als ik de bus gemist had.
Ik was 11 jaar en liep weg uit een Belgische school, toen ik nog maar 2 maand verhuist was, om terug te keren naar Portugal. Ik had mijn spaargeld in mijn trekrugzak gedaan en ben te voet vertrokken. Door de kou en de regen ben ik toch gestopt met wandelen, zo'n 14km van huis (richting het zuiden), waar ik had aangebeld bij een huis waar licht brandde. De politie haalde me op.
Wel vaker gespijbeld in mijn schoolcarrière. Ik had een talent om onzichtbaar te wezen, ze hadden mijn afwezigheid vaak niet door. De brieven die daarover toch thuiskwamen gooide ik in de kachel voor mijn moeder ze zag.
Ik was 12 jaar en vloog vanaf toen regelmatig alleen mee met het vliegtuig. Je raad het misschien al. Richting Portugal om mijn vader te bezoeken tijdens de vakanties. Op het vliegtuig was het grappig dat mensen naast me soms pas na een uur praten mijn leeftijd kenden en me veel ouder hadden geschat (vanwege de context waarschijnlijk). Welk kind neemt nu alleen het vliegtuig? Tja.
Nu ben ik bijna 30 jaar en mensen schatten me soms 20 jaar.
Ik was 15 jaar en vertrok op een avontuurlijke kanotrektocht groepsreis in Zweden. 10 dagen kanoën, elke avond op een eilandje tent opzetten, water drinken uit het meer, Hudo-graven, zelf een zweethut bouwen, stinken naar de rook en het water. De reis was duur voor mijn alleenstaande moeder, en ik ben toen eerst een maand gaan werken als animator om de helft (verplicht) te kunnen bijbetalen.
Sinds ik 5 jaar ben, word ik ook steeds verliefd. Soms was dat ook op volwassenen of jongens die toch heel wat ouder waren.
Wat dat betreft heb ik geluk gehad dat er daar niemand misbruik van heeft genomen.
Maar ik durfde vanwege mijn verliefdheid nog wel eens uit mijn comfortzone komen om de aandacht te trekken van bepaalde "wilde" en wat oudere jongens. Zo ging ik ineens mee graffiti-spuiten, ik denk dat ik toen 14 jaar was. Of ging ik mee buiten kamperen in de tuin bij jongens die ik amper kende met kampvuur en kwajongensstreken en vertelde dan thuis dat ik ging logeren bij een vriendin.
Als 15-jarige heb ik ook 2 jaar karate gevolgd. Trainingen waarbij we 100x push-ups en pull-ups moesten doen.
Als 16-jarige had ik uit eigen initiatief mijn schooluitwisseling geregeld om bij een gastgezin in Brazilië een jaar naar school te kunnen gaan. De scholen waren al akkoord gegaan. Enkel de handtekening en goedkeuring van mijn moeder ontbrak nog. Ze weigerde. Dat moest ik maar doen in 't Hoger Onderwijs, zei ze. Ik baalde er echt van. In mijn hoofd was ik al vertrokken naar een ander continent.
Als 17-jarige reed ik wel eens voor een fuif 40 km met de fiets, alleen of met vrienden. Mijn moeder zei altijd: je mag gaan, maar je moet zelf zorgen dat je er geraakt en terug thuis geraakt ook. Dus dit maakte dat ik soms heel ver kon gaan (letterlijk ;) met de fiets) voor een feestje. Zo kwam het dat ik eens 20km heen gefietst had naar school, want de laatste bus naar huis vanaf school was al om 20u. Na school begonnen we iets te snel en te veel te drinken, terwijl er een skeelertocht van 20km op de planning stond. Na de tocht kregen we van de organisatie 3 flessen jenever mee. Een fles voor ieder van ons. Dat was geen goed idee. Rond middernacht waren we elk met een (onbekende) jongen aan het kussen, die ook nog eens uitmondde in een gevecht met een ander meisje. Foute boel. Rond 3 uur besliste ik dat het tijd was om de tocht van 20km naar huis te fietsen, maar 60km in totaal op eigen kracht opbrengen met veel te veel alcohol in het bloed, maakte dat die laatste 20 km 3 uur duurde. Ik kwam rond 7 uur s' ochtends thuis. De zon kwam al op. Toch slaagde ik erin heel stil in mijn bed te sluipen. Mijn hoofd tolde in mijn bed en toen ik bijna in slaap viel kwam mijn moeder me wakker maken. We moesten naar een familiefeest die dag. Zonder slaap, met veel te veel alcohol nog in mijn bloed, en 60km achter de kiezen, slaagde ik er in te veinzen dat ik al van 2uur s' morgens in mijn bed lag en kon ik nog vrolijk meedartelen op het familiefeest. Familie leek niets vreemd op te merken, buiten dan dat ik erg moe was.
Als 18-jarige wilde ik in Brussel studeren. Veel mensen uit mijn regio hadden schrik van de hoofdstad. Mij sprak het me daarom juist aan. Veel te ver en te duur zei mijn moeder. Ik regelde een huur- en studietoelage, wat ervoor zorgde dat het goedkoper uitkwam dan in Gent studeren (zoals iedereen waar ik vandaan kwam). En dan mocht ik toch in Brussel studeren. Daar… begon het wilde avontuur pas echt.
Veel drugs op zo'n campus. Ik wist van mezelf dat ik verslavingsgevoelig ben, maar wilde ook wel alles een keer geprobeerd hebben. Ik koos ervoor om de drugs uit te proberen die niet-fysieke afhankelijkheid met zich meebracht. Ik had wel eens van een joint getrokken, maar roken sprak me niet aan (wegens bosbranden in Portugal was ik hoestgevoelig voor rook). Ik kweekte mijn eigen magic mushrooms op mijn studentenkamer (kwam goedkoper uit), deze kwamen met de post aan bij de Studentenonthaal. Ik nam in dat eerste jaar ook wel eens LSD op een festival waar ik samen met een vriendin op impulsieve wijze gratis binnen geraakt was. We waren eerst gratis in Colour Café binnen geraakt, en ineens had die vriendin een lift geregeld met iemand die naar een trance-festival vertrok. Ik stapte in. Aan de inkom beseften we niet genoeg geld bij te hebben. Dus toen zijn we over de hekkens geklommen. Een lang verhaal.
Dat jaar ging ik toen ook eens mee met een andere student die vaker met zijn moeder naar een ayahuasca-ceremonie ging. Ook nam ik in dat eerste jaar deel aan de dopen van de studentenvereniging van mijn faculteit. Niet echt om daar vrienden te maken, maar voor de ervaring zelf. Dat bleek namelijk een naakt optreden te zijn, terwijl er door het publiek clash naar je gesmeten werd. Ik dacht dat dit een goede manier zou zijn om me van mijn lichaamsonzekerheid en podiumangst af te helpen. Het was een bangelijke ervaring, en de andere studentikoze- opdrachten die me niet aanstonden en vooral met macht en dwang te maken hadden, daar liep ik steeds op tijd van weg, voor het uit de hand liep.
De eeuwige rebel, zeg maar. Ik deed alleen dat waar ik echt zin in had. Groepsdruk deerde me niet, omdat ik sinds jongs af aan het vreemde buitenbeentje geweest was, in Portugal was ik de rare buitenlandse, in België in het begin de stille wegloopster, etc… Dus raar zijn was als een tweede huis geworden. Gewoon doen en zijn begon toen pas echt raar aan te voelen.
Op het (verboden terrein) dak van de universiteit klimmen. Prachtig uitzicht!
Ik kwam ook wel eens op sociale kraakpanden terecht waar er ook feestjes gegeven werden, tweedehandskleren verkocht werden, jam-sessies waren, en mensen ook echt inwoonden. Ik zag massale hongerstakingen van mensen zonder papieren die soms al 20 jaar probeerden Belg te worden.
Ik zat op het einde van dat jaar ook ineens op een trein richting Polen met 400 andere studenten om te betogen tegen de klimaattop van 't jaar 2013. We zaten samen langer op de trein, dan dat we in Warschau waren om te betogen. Daar kuste ik met iemand die 3 jaar lang mijn lief ging worden. Met hem belandde ik eens op een kotfeestje waar op zolder een orgie doorging. Daar hebben we toen maar niet aan deelgenomen… Met hem ben ik wel voor het eerst naar een naturistencamping geweest. Fijne pure en vrije ervaring.
Op het einde van dat schooljaar liftte ik vanuit België naar Kroatië en terug. Ook voor een (prachtig en wild) festival. Een fantastische reis die me maar 50 euro gekost heeft op een maand tijd. Dit verhaal heb ik hier uitgebreid beschreven >
www.artedeluka.com/confessions/een-hallucinante-trip
In Brussel gingen we de nacht vóór ons laatste examen op stap, en feesten we de hele nacht met Zuid-Amerikaanse vrienden, die we die namiddag hadden leren kennen, in een keukentje met een emmer op ons hoofd op 1vierkantemeter. Mijn schoolresultaten: 14, 15, 16, en zelfs een 18 en 19/20. Studeren deed ik ook. Jawel. Dus thuis merkten ze niets van mijn eerste wilde jaren aan de unief. Als ik daar nu op terugkijk begrijp ik het eigenlijk zelf niet hoe dat allemaal kon.
Ik houd al heel mijn leven dagboeken bij. Van die periode was het gewoon een lijst met dingen die ik deed, om het enigszins nog wat bij te houden, te bevatten. Bijvoorbeeld: vannacht had ik koorts, voel me wat ziekjes, maar 2 uur kunnen slapen, om 8 uur naar de les, om 21 uur is er een feestje, en toen zijn we om middernacht nog naar die zijn kot gegaan, morgen heb ik een basketbaltraining. Dat je zoiets hebt van: hoe the fuck speelt je lichaam dit klaar?
Tja… het jaar nadien kreeg ik na een wandeltocht van 750km naar Santiago de Compostela een chronische lichamelijke aandoening. Verbaast niemand waarschijnlijk?
Dan zat ik er zodanig door, fysiek, emotioneel en mentaal dat een opname in de psychiatrie vereist was. Daar stak ik uit verveling soms ook wel eens wat uit. Ze vinden je daar toch al gek en het waren zaken die niemand pijn deden, dus..
In de jaren daarna deed ik het naar mijn gevoel rustiger aan. Maar als ik er dan over nadenk om het te beschrijven en het hier even voor jullie op te sommen dan klinkt het nog bij lange niet zoals de "norm'' hun leven zou beschrijven, denk ik.
Dan koop ik tijdens de examenperiodes toch zo'n surprise-me vliegticket zeker. Zo één dat je pas op de luchthaven weet waar je naartoe gaat. In putje winter, het sneeuwde zelfs, vertrek ik dan voor 3 dagen naar… Rome! Sta je daar dan met je muts en handschoenen aan op het dak van Het Vaticaan, of helemaal alleen met een verloren gelopen zwarte kat in het Colosseum. Verder staan ook nog op het lijstje:
Een kikkergif Kambo-ceremonie meevolgen om mijn immuunsysteem een boost te geven, dit op aanraden van Zuid-Amerikaanse vrienden… en daarbij een steen uitkotsen. Een retraite houden in een afgelegen houten hut met de eindejaarsfeesten. Dit wil zeggen: een week zonder enig menselijk contact overleven zonder elektriciteit, toilet of douche, terwijl anderen dan Kerst vieren enzo. (On)vrijwillig dakloos zijn, de berghond van mijn vader adopteren die ineens ook overal mee naartoe ging (school, stage, tram, metro, bus…). Op het strand slapen. 10 x verhuizen op 9 jaar tijd.
Ik had tijdens de lockdown van 2020 ironisch genoeg een socialer leven dan anders. Ik ging wekelijks naaktschetsen in een kraakpand die zich maar 400 meter van een politiebureau bevond. Het werd door de vingers gezien denk ik want het was daar een komen en gaan van mensen. Ik nam in die rare periode ook voor het eerst deel aan yoga-lessen, die telkens bij iemand thuis doorging. En diezelfde yoga-mensen organiseerden eens een feestje in een geluidsdichte studio. Daar nam ik voor het eerst mdma. Daardoor vielen orgastische gevoelens samen met de extase van dansen op muziek. Sinds die ervaring doet muziek me veel meer als vroeger. Ik belandde toen ook eens in de gevangenis voor een tijdsspanne van 10 uur, omdat ik ergens stond (het centraal station), waar een samenscholingsverbod was op dat moment. En als klap op de vuurpijl was er natuurlijk het "La Boum" festival waar ik ondanks de massale politieopkomst genoten heb van nog eens zoveel blije en vrije mensen bij elkaar te zien die genieten van de zon en het samenzijn. Ondertussen had ik ook eens een relatie met iemand die 45 jaar ouder is als mij. En daarna een relatie met iemand die 4 jaar jonger is als mij. Verschillende kinks en seksfantasieën uitgeprobeerd. Verschillende filosofieën en leefstijlen eigen gemaakt en uitgeprobeerd zeg maar. Van hippie, activistische, feministische uitstraling, naar sexy, vrouwelijke pelgrim, met clownsneus en godsdienstig kruisje. Verder heb ik nu ook een neuspiercing en een grote tattoo op mijn rug. Een eclectisch geval zeg maar.
Maar dat zie je dan weer niet op het eerste gezicht. Mijn wilde haren komen denk ik vanuit een grote leergierigheid. Ik wil alles kunnen begrijpen. En dan leef ik me zodanig in, in het fenomeen homoseksualiteit bijvoorbeeld, dat ik dan ineens ook echt verliefd wordt op een vriendin. Of dan wil ik godsdienst echt begrijpen, en dan bevind ik me ineens in een religieuze community waar ze 5x per dag samen bidden. Zo van je moet het meemaken en uitproberen om het echt te begrijpen. Of zo doe ik dat toch.
Onlangs zocht ik de alleen-heid en de rust terug op. Dan wandel ik op mezelf 750km gedurende een maand, terug naar Santiago de Compostela. Dan slaap ik meestal in een bivakzak onder de blote sterrenhemel en niet in een herberg tussen allemaal andere mensen (en snurkers). Dan slaap ik de ene nacht in een ruïne onder een brug, en de volgende nacht in een 4-sterrenhotel, met massage en wellness inbegrepen. Omdat het kan. Vervolgens kom ik ook weer heel wat mensen tegen, en dan vertrek ik halsoverkop met één van die mensen naar het Zuiden van Frankrijk. Om daar als kost en inwoner te helpen met het bouwen van een houten huis.
Wat ik in deze laatste periode in ieder geval geleerd heb is dat het tijd voor me is om stabiliteit en structuur op te zoeken. En me dat ook eens eigen te maken. Routine. Het verdiepen van bepaalde vaardigheden door ze herhaaldelijk toe te passen. Zo zal ik mijn eigenwaarde en zelfvertrouwen ook een boost geven. En dat is nodig. Een goeie relatie met anderen hebben begint met eerst en vooral een goeie relatie met jezelf hebben.
Dus uit dit alles is toch wat wijsheid gekomen, mag ik hopen… ;)
En het leukste van alles is: de eerste indruk dat mensen van me (kunnen) hebben is totaal niet de persoon die al bovenstaande heeft meegemaakt. Ik kom nogal onschuldig over. En heel gezond. Want tegenwoordig drink ik geen alcohol of koffie, eet ik uitsluitend vegetarisch en glutenvrij, geen toegevoegde suikerwaren, etc… Dan denken ze dat ik zo'n braaf geval ben. Niets mis mee trouwens, ben ik stiekem jaloers op. Één van mijn beste vriendinnen is daarin als een tegenpool van mezelf, en ik hou van haar wijsheid en levenservaring, op een veel dieper en gestructureerd niveau.
Maar op zo iemand lijken is wel handig... soms. En hopelijk ga ik het komende jaar er niet enkel op lijken maar ook zo iemand worden.
Ga zo door, denk 🤔 ik.
Ja, na een jaar en een half routineus leven (viel nog mee want er zat een clown-in-de-zorg opleiding bij), zoek ik het avontuur terug op! En hoe!
Zal er nog over posten...