Mijn clownswezen is een onconventionele jongedame met veel lef, wat dra escaleert in overmoed, met alle gevolgen van dien...
Ze leeft met haar hoofd in de wolken, en daar komen wel eens wat gekke situaties uit voort.
Met haar zachte inborst en groot hart maakt ze alles ook snel weer goed. Toch komt ze onschuldiger over dan ze in werkelijkheid is. Eigenlijk houdt ze best wel van kattenkwaad, maar ze zorgt ervoor dat anderen dat niet (te snel) door hebben. Ze zoekt de grenzen op van wat mogelijk is, maar nooit met slechte intenties.
Veeleer uit een pure vorm van nieuwsgierigheid en leergierigheid.
Daarom wéét ze ook heel veel. Vaak weet ze meer dan ze eigenlijk kan dragen. Om die last niet altijd te hoeven voelen, kan ze af en toe eens helemaal uit de bol gaan. Dan neemt ze anderen mee in haar vrolijkheid en enthousiasme. En durf, veel durf. Dan kan ze de kantjes er even aflopen en palmt ze anderen even helemaal in met hun aandacht. En dat doet ze niet echt alleen om te plagen, maar om anderen bewuster te maken van zichzelf. Zo laat ze anderen hun eigenliefde groeien en maakt ze gehakt van alle verinnerlijkte oordelen. Het liefst droomt ze en lacht ze om haar innerlijke mopjes. Maar waar ze ook werkelijk van houdt is spelen, kliederen, brabbeltaaltjes spreken,... en zijn er geen betere speelkameraadjes dan (innerlijke) kinderen?
Betekenissen Posities
- Op de borst van de dwaas: Volg ik mijn droom, ben ik op de juiste weg?
- De Zon: Wat is mijn potentieel?
- Knapzak: Wat draag ik mee uit het verleden?
- Witte roos: Waar streef ik naar?
- Opgeheven gezicht van de dwaas: Wat gebeurt er als ik mijn passie volg? Deze positie heeft niets te maken met een toekomstvoorspelling, maar met wat je denkt. Het is dus goed mogelijk dat hier een angst naar voren komt waardoor je niet durft te gaan voor je droom.
- Hondje: Op wie of wat durf ik te vertrouwen?
- Afgrond: Van welk gevaar ben ik me niet bewust?
- Voeten van de Dwaas: Wat is de volgende stap?
Samen in wonderlijke verhaaltjes verschuilen?
Het is een uitvergroot stuk/ karikatuur van mezelf. Dit personage komt er bij het spelen natuurlijker wijze uit, en toch is het genoeg uit mijn comfortzone zodat de spanning van haar personage tastbaar blijft en anderen prikkelt om mee ten nemen in haar verhaal.
Zij kan absoluut nog evolueren.
Want er is zoveel aan een het clownswezen wat we (nog) niet-weten.
De lage status van een nar is tegelijk zijn kracht. Zo kan de clown door zijn status, de status quo ongestraft in vraag stellen en belachelijk maken. Wie niet serieus genomen wordt heeft de vrijheid zelf alles niet serieus te moeten nemen. Niet met de " kwetsende harde waarheid" of net wel, maar net als we dit bij onschuldige kinderen goed kunnen verdragen, mag een clown door zijn (gespeelde) naïviteit dit ook allemaal zeggen of doen.
Het is een uitvergroot stuk/ karikatuur van mezelf. Dit personage komt er bij het spelen natuurlijker wijze uit, en toch is het genoeg uit mijn comfortzone zodat de spanning van haar personage tastbaar blijft en anderen prikkelt om mee ten nemen in haar verhaal.
Zij kan absoluut nog evolueren.
Want er is zoveel aan een het clownswezen wat we (nog) niet-weten.
De lage status van een nar is tegelijk zijn kracht. Zo kan de clown door zijn status, de status quo ongestraft in vraag stellen en belachelijk maken. Wie niet serieus genomen wordt heeft de vrijheid zelf alles niet serieus te moeten nemen. Niet met de " kwetsende harde waarheid" of net wel, maar net als we dit bij onschuldige kinderen goed kunnen verdragen, mag een clown door zijn (gespeelde) naïviteit dit ook allemaal zeggen of doen.
Humor combineren met een kritische blik op de wereld werpen is een lichtvoetige manier om mensen even te laten stilstaan. Om zaken kunnen te veranderen hoort men eerst te zien wat er te veranderen en/of te accepteren valt. En niemand kan een ander veranderen. Verandering komt van binnenuit. Maar aangezien we allen verbonden zijn mag de clown, het gekke stuk in ons voorstellen en uitdrukken.
Lachen maakt accepteren en verandering teweegbrengen realiseerbaar.
Mensen dragen al veel gewicht op de schouders. Het is net de clown die deze "zware" aspecten op een manier kan brengen dat dragelijk wordt, en zelfs lichter wordt waar het al zwaar was. Mensen krijgen met de nar een spiegel voorgeschoteld. Tegelijk krijgen ze daar meteen ook een manier van omgaan bij mee: het relativerende ontspannende loslaten van spanning, lachen.
Maar huilen mag ook. Alle taboes worden met zachte hand overboord gegooid.
Door het denken los te laten en de impuls een kans te geven.
Door zaken uit de norm te trekken en uit proportie te brengen.
Door goed te luisteren, te vertragen en stil te staan.
Door het kind in onszelf te eren.
Met liefde en kwetsbaarheid.
Lachen maakt accepteren en verandering teweegbrengen realiseerbaar.
Mensen dragen al veel gewicht op de schouders. Het is net de clown die deze "zware" aspecten op een manier kan brengen dat dragelijk wordt, en zelfs lichter wordt waar het al zwaar was. Mensen krijgen met de nar een spiegel voorgeschoteld. Tegelijk krijgen ze daar meteen ook een manier van omgaan bij mee: het relativerende ontspannende loslaten van spanning, lachen.
Maar huilen mag ook. Alle taboes worden met zachte hand overboord gegooid.
Door het denken los te laten en de impuls een kans te geven.
Door zaken uit de norm te trekken en uit proportie te brengen.
Door goed te luisteren, te vertragen en stil te staan.
Door het kind in onszelf te eren.
Met liefde en kwetsbaarheid.
Pia op bezoek bij Hubert
Carmelia Marguerita Petroesjka Pepina, of gewoonweg Pia voor de vrienden, heeft een groot gevoel voor vrijheid. Pia's gevoel voor vrijheid is haar kracht, maar tegelijk ook haar valkuil. Bewust blijven voelen in het moment wat nodig en juist is blijft een werkpuntje voor haar. Deze eigenschap maakt haar clownspersonage, maar kan haar ook breken. Als ze hier te ver of te onbewust in zou doorgaan. Ze leeft in haar fantasiewereldje en het is belangrijk dat ze ook af en toe door iemand met beide voeten op de grond wordt gezet. Dat heeft ze ook af en toe nodig. In duo spelen is daarom een uitdaging en tegelijk ook wel belangrijk voor haar. Ze houdt van verbinding, maar ze kan die soms even gemakkelijk verliezen als dat ze ze gevonden heeft.
© Hried Van Biervliet - Assisting her artproject - Struggle of life
Verkorte Video Versie
"Vallen" is iets waar ik voor een vriendin haar kunstproject aan heb mee gewerkt. Hoe we als mens buiten de hokjes van de samenleving kunnen vallen, maar ook weer kunnen opstaan. Met hulp van anderen uiteraard, maar ook met een flinke portie doorzettingsvermogen. De struggle of life hebben wij uitgebeeld door iemand die in proportie dikker is dan het gemiddelde, en iemand die langer is dan gemiddeld, en op die manier met de trein naar Oostende te reizen. Er was op dat moment een hevige tyfoon aan zee, een flinke weerstand dus, waarbij we ons recht hielden aan elkaar.
Ik beschouw mijn leven in haar geheel als een kunst-werk op zich.
Elk moment kan een les brengen of een geschenk zijn. Ik zoek de grenzen graag op om de wereld waar we in leven visueel in vraag te stellen, met een lach en een traan. Clown-zijn betekent voor mij de nederige spiegel mogen spelen van alles rondom ons heen. Licht brengen in het duister, lachen daar waar het pijn doet, en zo het onbegrijpelijke een plek geven voor alles wat leeft (in en uit onszelf). Ik volg dus regelmatig mijn intuïtie, omdat deze me op plekken brengt waar ik voel, waar ik hoor, waar ik ben.
Ik beschouw mijn leven in haar geheel als een kunst-werk op zich.
Elk moment kan een les brengen of een geschenk zijn. Ik zoek de grenzen graag op om de wereld waar we in leven visueel in vraag te stellen, met een lach en een traan. Clown-zijn betekent voor mij de nederige spiegel mogen spelen van alles rondom ons heen. Licht brengen in het duister, lachen daar waar het pijn doet, en zo het onbegrijpelijke een plek geven voor alles wat leeft (in en uit onszelf). Ik volg dus regelmatig mijn intuïtie, omdat deze me op plekken brengt waar ik voel, waar ik hoor, waar ik ben.
De weerstand in ons leven is de weg vol obstakels die we nodig hebben om te groeien in onze persoonlijke ontwikkeling.
Net als een zaadje van een plant een duistere ondergrond nodig heeft en mest gebruikt rond haar voor een verdere ontwikkeling naar het licht.
Het zaadje ontkiemt, groeit uit tot een scheutje en uiteindelijk draagt het zelfs vruchten met zaadjes in, met haar wortels stabiliteit uitstralend door verankert te zijn in de diepe duisternis van het bestaan. Onder de aarde.
Het einddoel, de bron van licht, is uiteindelijk onbereikbaar, we zouden ons eraan verbranden, maar de weg ernaartoe is het leven zelf en brengt leven voort. Het is een cyclus van leven en dood, waar afwezigheid de aanwezigheid mogelijk maakt en vice versa.
Alles tussen niets en alles is waar het leven zich afspeelt.
Waar we de vrijheid krijgen om de clown uit te hangen.
Net als een zaadje van een plant een duistere ondergrond nodig heeft en mest gebruikt rond haar voor een verdere ontwikkeling naar het licht.
Het zaadje ontkiemt, groeit uit tot een scheutje en uiteindelijk draagt het zelfs vruchten met zaadjes in, met haar wortels stabiliteit uitstralend door verankert te zijn in de diepe duisternis van het bestaan. Onder de aarde.
Het einddoel, de bron van licht, is uiteindelijk onbereikbaar, we zouden ons eraan verbranden, maar de weg ernaartoe is het leven zelf en brengt leven voort. Het is een cyclus van leven en dood, waar afwezigheid de aanwezigheid mogelijk maakt en vice versa.
Alles tussen niets en alles is waar het leven zich afspeelt.
Waar we de vrijheid krijgen om de clown uit te hangen.
In mijn leven ben ik altijd een beetje "de rare" geweest. Opgegroeid als blond meisje met blauwe ogen in een Portugees bergdorpje heb ik dat timide, maar toch ook licht-excentrieke, in mij altijd al gehad. In mijn tienerjaren was ik in mijn hoofd al een kunstenaar, maar van thuis uit moest ik voor een universitaire studie kiezen na het middelbaar. Daar heb ik veel opgestoken en heb ik dus absoluut geen spijt van. Alleen was het plan om na mijn diploma mij wel enorm te ontwikkelen op het vlak van performances, kunst, drama, ... Maar een reumatische aandoening bracht een lichte wijziging en vertraging in mijn plannen. Zo kwam ik in contact met het fenomeen ziek-zijn, en invaliditeit. Dit bracht me op wonderlijke mooie plekken met even mooie mensen. Daardoor kreeg ik de tijd om diep emotioneel werk te verrichten en me bewust te worden van patronen en illusies. Voor mij is de clown alles waar ik voor sta, in feite. Maatschappijkritisch maar met een kwinkslag want de clown wordt zelf niet serieus genomen. Dat is haar kracht, daardoor kan zij doen en zeggen wat anderen niet mogen/kunnen. Kwetsbaar, open en onschuldig mag zij liefhebben zoveel ze kan, en het wordt ook van de clown verwacht dat er iets excentriekers aan de hand is dan bij een "gewoner" mens. Men verwacht iets anders te zien dan anders als men een clown tegenkomt. Het kleine maskertje van de clown is voor mijn persoonlijk net het tegenovergestelde van wat een masker hoort te doen. Alle maskers vallen met de rode neus net af. Dat is iets magisch wat de wereld zo hard nodig heeft. Transparantie, oprechtheid, expressieve emoties die er mogen zijn, ... Een clown is een mens met voelsprieten van hier tot in Tokio.
Zij hoort, voelt en drukt haar oprecht uit.
Die oprechte aandacht, liefde en gevoeligheid in de wereld missen we, en vele kinderen met ons. Daarom is dat iets wat ik van nature uit voortdurend probeer uit te stralen. De personage van de clown kan en mag dat nog veel meer, en liefst natuurlijk waar nodig. En waar is het meer nodig dan in het kinderziekenhuis?
Zij hoort, voelt en drukt haar oprecht uit.
Die oprechte aandacht, liefde en gevoeligheid in de wereld missen we, en vele kinderen met ons. Daarom is dat iets wat ik van nature uit voortdurend probeer uit te stralen. De personage van de clown kan en mag dat nog veel meer, en liefst natuurlijk waar nodig. En waar is het meer nodig dan in het kinderziekenhuis?
Wat hierboven geschreven staat, heb ik ooit beknopt in de vorm van een gedicht voorgedragen.
Eerst in het Engels, en een tijd daarna in het Frans.
Eerst in het Engels, en een tijd daarna in het Frans.