Picture
UilenSpiegel vzw is een vereniging voor en door mensen met een psychische kwetsbaarheid.
Een handvol artikels en illustraties die ik geleverd heb voor dit tijdschrift vind je hier.
Picture
Picture
Picture
Picture
Picture
Picture
Picture

Interview met Ingrid Lammerant. Auteur van: "Psychose" en "Welkom in mijn wereld".

Picture
Picture
Hoe ervaar jij op dit moment de realiteit van alledag?
Ik ervaar mijn realiteit niet echt anders dan de realiteit die ik ervaarde voor ik psychoses had doorgemaakt. Maar er is toch een verschil. Tijdens psychoses ging ik alles linken aan elkaar. Alles kreeg op die manier zin en een extra betekenis, ook de slechte zaken. Als ik wil kan ik de wereld terug op die manier gaan bekijken. Alsof ik op een knopje druk waarmee ik dan mijn "poëtische bril" aanzet. Er zijn dagen dat die knop niet aanstaat, maar van zodra ik een wit pluimpje zie, of als een kind me een zelf geplukte klaproos geeft, dan heeft dat veel betekenis voor mij.

Waar gaan psychoses over?
Ik kan dat niet voor anderen bepalen wat zij in hun psychoses meemaken. Maar bij mijn psychoses spelen fundamentele waarden een belangrijke rol, zoals: liefde, familie, de dood, werk,... Psychoses ontstaan volgens mij bij een crisismoment die betrekking hebben op één van die fundamentele waarden, en het gebrek aan waarden met zingeving in onze samenleving. Stijn Vanheule, professor psychoanalyticus van de Universiteit Gent, die ziet dat ook zo. Het lijkt me logisch dat we in een psychose proberen antwoorden te zoeken op die levensvragen. Met behulp van geloof, spiritualiteit en filosofie bijvoorbeeld. Maar dat hangt ook grotendeels af van iemands achtergrond. Wiskunde kan voor iemand anders ook een antwoord bieden.

Ervaar je specifieke voordelen en/of nadelen na het doormaken van een psychose?
Door die andere kijk te leren kennen krijgt het leven een mooiere aanblik. Het heeft ook mijn creativiteit aangewakkerd. Ik ervaar minder weerstand op negatieve ervaringen, en neem het leven meer zoals het komt. In het algemeen durf ik ook zeggen dat een psychische kwetsbaarheid hebben meer begrip gecreëerd heeft in mezelf naar anderen toe. Of ik ben op zijn minst bewust geworden van mijn eigen (voor)oordelen, en vind de verschillen tussen mensen steeds mooier om te zien. Het leven is veel minder een vanzelfsprekendheid geworden. Ik voel me wijzer en liefdevoller. Daar ben ik dankbaar voor. Ik durf zeggen dat het door "te vallen" is dat ik een mooier mens ben geworden.
Maar ik ben me hoe langer hoe meer ook bewuster geworden van de nadelen. En daarom wil ik koste wat kost een nieuwe psychose vermijden. Ik begeef tijdens een psychose in mogelijks gevaarlijke situaties, en heb dan geen oog meer voor de waarheid van een ander. Dat zorgt voor een enorme kloof tussen mij en de anderen. Het maakt me ook overgevoelig voor prikkels, wat ook een voordeel kan zijn, maar het is toch erg belastend om nog goed te kunnen functioneren. En het stigma natuurlijk. Dat zorgt ook voor een kloof tussen mij en de ander. Het is niet zo evident om een nieuwe partner te vinden bijvoorbeeld.

Hoe ziet je ideale samenleving er uit?
Een beetje wat iedereen wenst denk ik. Een samenleving waar ook waarde gehecht wordt aan creativiteit, humor, poëzie, fantasie. Opdat hulpvaardigheid, liefde en "gewoon jezelf kunnen zijn" een vanzelfsprekendheid is.  Ik denk dat veel ernstige psychoses voorkomen zouden kunnen worden of milder zouden kunnen zijn in een andere omgeving. Een omgeving waar minder nadruk ligt op presteren, maar waar de nadruk ligt op een sociaal netwerk. Zodat we niet zomaar uit de boot kunnen vallen. Het zou fijn zijn als ieder kind zich kan ontwikkelen volgens de eigen voorkeuren en capaciteiten. Zodat een poëtische blik, en dat tikkeltje anders zijn, net een meerwaarde is.

Wat zou je willen meegeven aan mensen die zich niets bij psychoses kunnen voorstellen?
Dit gaat niet zozeer over psychoses, maar over psychische kwetsbaarheden in het algemeen: dat negatieve ervaringen een plaats verdienen in de samenleving. Want ze maken ons menselijker en kunnen ons net dichter bij elkaar brengen. Niet alles moet een succesverhaal zijn.
Of net zoals Leonard Cohen in 't liedje "Anthem" zo mooi kan zingen:
Forget your perfect offering
There is a crack, a crack in everything
That's how the light gets in. 

ww.ingridlammerant.be​​
Image description
Petje af voor de Vlaamse Hersteldag - 30 maart 2023
Tekst en illustraties: Luka Van De Aarde
Leestijd: 7 minuten

Op 8 februari 2023 vond de Vijfde Vlaamse Hersteldag plaats. Luka Van De Aarde, redacteur en illustrator van ons tijdschrift Spiegel, nam deel aan deze dag en brengt verslag uit in woord en beeld. 


Opening door dagvoorzitter Patrick Colemont
Vol nieuwsgierigheid ging ik deze dag tegemoet. Aangekomen in Gent begaf ik me naar de grote zaal van de Vooruit, waar dagvoorzitter Patrick Colemont ons enthousiast verwelkomde met een petje op! Het acrostichon van herstel in afbeelding hierboven komt van hem (HERSTEL: Hoop, Eigen kracht, Regie, Steun, Eerlijk, Liefde). Hij besprak de verschillende petjes die mensen opnemen in hun maatschappelijk leven. Hoe de rol als patiënt in de samenleving kan overlappen met de rol als hulpverlener en omgekeerd. Het lijkt wel de rode draad van deze dag: de grensvervaging tussen hulpvrager en hulpverlener. De nadruk ligt op de overlapping die aanwezig is in de psychiatrische context. Wat de verbinding tussen mensen, en dus herstel, ten goede komt. De maskers vallen af, ze worden zichtbaar gemaakt in de vorm van petjes, en zo komt de mens zelf weer op de voorgrond. En daar ligt herstel in het vizier.
Picture

Gentse schepen Rudy Coddens over psychosociaal herstel in zijn stad
Het begon al met het welkomstwoord van Rudy Coddens. Hij is vanaf januari 2019 schepen van Sociaal beleid & Armoedebestrijding, Gezondheid & Zorg, Seniorenbeleid en Financiën in Gent. Hij heeft een vooropleiding als verpleegkundige in zijn zak. Er klonk applaus uit de zaal toen hij daar merkbaar trots voor uitkwam. Zo zie je hoe verschillende petjes al mooi samen kunnen gaan en dit in het voordeel kan spelen van herstel. Hij gaf ons een mooi overzicht van alle lopende initiatieven en organisaties in Gent die aan psychosociaal herstel werken.
Picture

Dr. Jürgen De Fruyt is zowel psychiater als psycholoog
Vervolgens gaf Jürgen De Fruyt, een bescheiden psychiater, ons een pakkend, eerlijk en genuanceerde lezing. Zelf zorgen zijn verschillende rollen, als medisch en klinisch psychiater, versus een vervolgopleiding als psycholoog en therapeut voor een moeilijk spagaat. Waar er vroeger vooral gegrepen werd naar medicalisering en institutionalisering, probeert hij aan te sporen om daar nu met zijn allen wat van terug te komen. Zoals vroeger dokters aangeraden werden antibiotica voor te schrijven en dit later bewezen werd niet te helpen bij een simpele verkoudheid. Zo is er ook nu een voortschrijdend inzicht met betrekking tot psychofarmaca. Dr. Jurgen De Fruyt spoort aan tot menselijkheid, want om te komen tot herstel, creëren we samen, in relatie met en tot elkaar, een verhaal. Een herstelverhaal. Vanuit historisch perspectief waarschuwt hij voor de huidige psychiatrisering van de maatschappij. Waar de instituten en organisaties van bovenaf richtlijnen krijgen en ideeën overnemen. Co-creatie tussen hulpverlener en hulpvrager zorgt voor een betekenisvol verhaal en herstelproces, waar richtlijnen van bovenaf kunnen in tegenwerken. Daarom benadrukt dr. De Fruyt dat mensen in hun maatschappelijke rol, minstens 20% bewegingsvrijheid nodig hebben. Om zo in de context van iemands herstel te kunnen zoeken naar een verhaal, een herstel dat past voor de mens in kwestie. Het is in die vrijheid dat de relatie, de menselijkheid van organische unieke herstelvorming, haar kans krijgt om te (ont)staan. Met te veel controle en het kopiëren van richtlijnen van bovenaf, ontstaat er vervreemding en de ontmenselijking van de mens. Daarom horen de organisaties te waken over hun onafhankelijkheid in de samenleving, en koesteren we best vooral de organisaties die vanuit de mensen zelf komen. Zodat ze los kunnen blijven bewegen en ageren. Het vervulde mijn hart met hoop om deze man dit, op zijn genuanceerde manier, te horen verkondigen.
Picture

Moedige getuigenis door Veerle Janssens

Na deze lezing stonden er verscheidene zaken op het programma. Discussies, workshops, een werkwinkel, een film en mededelingen... Keuze genoeg! Ik koos voor de lezingen van Veerle Janssens en Anita Berx. Veerle Janssens gaf een moedige getuigenis, over wat een vrouw met een kinderwens kan overkomen wanneer medicatie bij de ivf-behandeling voor heftige psychische nevenwerkingen zorgt. Met haar boek "Een tijd tussen al mijn tijden" neemt ze je mee in een harde realiteit van de psychiatrie waar mensen nog in een isoleercel terechtkomen. Wat ze in haar blauw-grijs schriftje schreef tijdens haar opname, over haar beleving en gevoelens, stond in een rechte lijn tegenover wat er in haar medische dossier werd geschreven over "haar beleving". Ze toont hoe de hulpverlening conclusies trekt zonder de beleving van de patiënt en diens mening effectief te betrekken in het herstelproces. Op die manier is het moeilijk effectieve goede zorg te bieden. Meer betrokkenheid, en oprechte conversaties, hadden een wereld van verschil kunnen betekenen voor haar. Ook op dit eigenste moment zijn er mensen in opname die niet gehoord worden. Toch merkt Veerle op, waren het momenten van vertrouwen tegenover haar kunnen en mogelijkheden, die voor haar het verschil maakten. Bijvoorbeeld toen ze het vertrouwen kreeg, en de vrijheid, maar onder bepaalde voorwaarden, om tijdens haar opname haar vrijwilligerswerk op te nemen op het weekendfestival "Manifiesta".
Picture
Image description


De krachtige drijfveer van Anita Berx 
Vervolgens kwam het verhaal van Anita Berx. Haar moeder was psychisch kwetsbaar en werd geregeld opgenomen. Dit maakt dat Anita een KOPP-kind is (= kind van een ouder met psychische problemen). Zij kreeg destijds weinig uitleg over wat er aan de hand was en betrok veel van wat er gebeurde op haarzelf. Vanwege deze ervaringen kreeg ze een onwaarschijnlijk krachtige drijfveer om hier mee aan de slag te gaan. Met haar boekje: "Mijn mama (papa) heeft wolkjes in haar (zijn) hoofd" geeft Anita een makkelijke methode mee, aan hulpverleners en ouders, om kinderen op de hoogte te stellen van de psychische situatie van de ouder(s). Op een speelse wijze kan dit het schuldgevoel en de angst wegnemen bij het kind, en het levert bovendien begrip voor de ouder op. Haar verhaal raakte me omdat ze er persoonlijk voor gezorgd heeft, met een simpele maar degelijke methode, dat de verbinding tussen kind en ouder, en daarbij de hechting van het kind, gezond kan blijven, ondanks de moeilijkheden van de ouder(s). Terecht wil ze haar boekje verspreid zien over heel Vlaanderen, in scholen of de ggz. Bij deze onderstreep ik dit en raad ik haar boekje ten zeerste aan!


Fenomenaal optreden van ‘Out of My Box”

Daarna had ik nood aan een streepje muziek. Eén van de hoogtepunten op de vijfde Vlaamse Hersteldag: het optreden van ‘Out of My Box’. Een band waarvan de leden een link hebben met psychische kwetsbaarheid als hulpvrager of -verlener bij Sint-Hiëronymus in Sint-Niklaas. Nog nooit heb ik op zo'n buitengewone manier verschillende getuigenissen gehoord van het vallen én opstaan van mensen. Wat een lef heeft deze band! Hoe kwetsbaarheid mensen samen brengt en ze de kracht geven om naar buiten te treden met hun verhaal. Het pakte me, lied na lied. Verhaal na verhaal. Ik kreeg zin om me bij hun rangen te voegen, ook al ben ik totaal niet muzikaal aangelegd. Fenomenaal! Als je ooit de kans krijgt om naar een van hun optredens te gaan: doen!


Image description
Psychologe Sanne Winchester, gewonde genezer
Sanne Winchester is een psychologe uit Nederland en kwam vertellen over de "gewonde genezer". Zelf leidt ze aan een angststoornis en werd ze in contact met een patiënt daarin getriggerd en uitgedaagd. In haar boek "Ik mag niet bang zijn" vertelt ze hoe ze haar eigen kwetsbaarheid uiteindelijk kon inzetten in haar werk, zonder dat het een obstakel vormde voor de behandeling van haar patiënt. Dit ging niet zonder slag of stoot, gezien haar eigen paniekaanvallen. Sanne vertelt over hoe kwetsbaarheid een kracht is, die we willen zien of vinden in de ander en tegelijk zo min mogelijk zelf willen tonen. Het is als hulpverlener zaak om de eigen kwetsbaarheid in te zetten, en dit met empathie, in plaats van met sympathie. Met een animatiefilmpje toonde ze het verschil tussen de twee. Frida Kahlo is een kunstenares die haar inspireert in haar werk als psychologe. Deze bekende Mexicaanse kunstenares vond vanuit haar pijn en gebreken de kracht om haar beleving vast te leggen op doek, met verf en penseel. Schoonheid creëren uit de pijnlijke momenten. Dit is waar elke "gewonde genezer" toe in staat is!


Image description
Eindlezing door Peter Dierinck over de kansen die multilogem biedt
Peter Dierinck gaf tenslotte de eindlezing. Hij is auteur van “Hoop verlenen” en “Kwartiermaken”. Hij bracht op deze dag als psycholoog en kwartiermaker uitleg over multilogem. Het wijkgericht werken met geestelijke gezondheid, genaamd kwartiermaken, kent multilogem als een veelstemmigheid die als doel heeft om gemeenschap te creëren, vandaar de 'gem' in het woord. Een activiteit dus, waar ze tot een degelijke dialoog willen komen tussen diverse mensen. Dit om seriële zorg te voorkomen, waarbij een bepaalde vorm van zorg bij een instantie volledig wordt stopgezet en moet worden overgenomen door familie of een andere instantie, zonder enig overlappingsmoment. Zonder mogelijkheid tot dialoog, tussen de twee chronologisch opvolgende zorg, dan heb je kans op situaties zoals bijvoorbeeld bij Jonathan Jacob het geval was. Dit kan voorkomen worden met multilogem. Jonathan werd onderzocht door een huisarts en was duidelijk psychotisch. Door gebrek aan dialoog met andere deskundigen heeft de politie buitenproportioneel gereageerd, wat leidde tot zijn dood. Dit komt mede door het bestaan van seriële zorg. In plaats van het gebruik van multideskundigheid op een plek in één situatie, wordt elke instantie apart aan haar lot overgelaten wat betreft informatie en degelijk bijbehorend advies. Een lappendeken als symbool voor multilogem en dialoogvormende samenwerking, is wat Peter Dierinck ons tenslotte nog meegeeft.
 
Een verbindende en geslaagde dag
De Hersteldag werd afgesloten met een pakkend positieve noot. Verschillende participanten op de Hersteldag konden een petje opzetten, om aan te geven dat ze graag hun ervaringen wilden meegeven aan het publiek. Samen kwamen een zevental participanten op het podium, uitgezonderd de participant die gebruikmaakte van een rolstoel. Er werd in dichtvorm voorgedragen, geïmproviseerd en oprecht complimenten uitgedeeld. Het bracht me tranen in de ogen, een bonzend warm hart, en een hoopvol blij gezicht.
Wat mij betreft een uitermate verbindende en geslaagde dag!
Proficiat aan alle deelnemers en organisatoren!

Picture
Picture
Image description
De Lof Der Traagheid
afbeeldingen ©ARTE de Luka


Deze moderne tijden
Afgelopen eeuw is er een exponentiële versnelling voltrokken, en dat in groot contrast tot wat onze voorouders gekend hebben. Er was een tijd, nog niet zo heel lang geleden, waar je van jongs af aan wist wat er komen zou. Aan de hand van het beroep van je ouders wist je, ongeveer toch, wat voor toekomst er voor je in petto lag. Daar mocht je trots op zijn. Veel keuze was er niet, dus velen stonden daar niet zo bij stil. Het was dàt of verkommeren in de straten van de honger. Wanneer je geluk had kon je als man in de leer bij iemand uit je eigen dorp of regio.

Ver reizen was uit den boze. Er bestonden nog geen transportmiddelen die ons snel van het ene continent brachten naar het andere. De reizigers van die tijd waren uitzonderingen. Marginale types die niets meer te verliezen hadden en het avontuur nog als enig uitweg zagen voor hun zorgen en problemen. Niet zelden ging dat gepaard met criminaliteit. Overvallers en rovers verstopten hun in het struikgewas, langs ongure wegen en bossen. Sinds de landbouw onze nomadische en prehistorische gewoontes hebben verdreven zijn we honkvast geworden. Zo honkvast dat elke regio met een straal van 20km een eigen dialect ontwikkelde.

Stroomversnelling
Dit is vorige eeuw plotsklaps veranderd! Dit is door de industriële revolutie in een stroomversnelling terechtgekomen. Mensen vergeten soms dat 100 jaar geleden de eerste auto's bolden over onze kasseien wegen. Daarvoor sprongen we allen op de fiets of namen onze bolderkar ter hand. De rijken of de gelukkigen onder ons hadden de luxe van een paard en kar te kunnen gebruiken...

Wat gebeurd er wanneer we onze lichamen, genetisch afgestemd op deze eeuwigdurende traagheid van de eeuwen daarvoor, blootstellen aan een bombardement aan prikkels in een voortdurende razende snelheid?

Vervreemding
We ervaren allerlei fysieke en psychische symptomen die aangeven dat we het niet meer kunnen verwerken en/of volgen. Diegene die daar voor uit durven komen worden gezien als aparte gevallen getroffen door ziektes of stoornissen. Maar is het niet eerder een symptoom van een snelheidsstoornis van de samenleving in haar geheel, gezien de hoeveelheid mensen die nu te kampen krijgen met "ziektes" en "stoornissen"?

We nemen de tijd niet meer. Niet om prikkels te verwerken. Niet om ons waarlijk oprecht en diep te connecteren met elkaar. En niet om ons te verdiepen in inhoud en kennis. Vaardigheden en levenservaringen zijn verworden tot winkelproducten waar je "eens van kan proeven" en "eens moet gedaan hebben". Er komen zoveel indrukken op ons af, van overal, dat we ons mentaal wel moeten afsluiten van elkaar. En van onszelf. Onze basisbehoeftes schuiven we daarbij te makkelijk aan de kant, of we regelen snel een korte termijn oplossing wanneer er iets lijkt te haperen. Daarmee stevenen we volgens mij af op een algehele gevoelloosheid en burn-out van de samenleving.

Het is de hoogste tijd!
Vertragen is géén zoveelste modefenomeen die je net als een pilletje even kan slikken tegen de acute hoofdpijn. Het is een noodzaak geworden. Mensen die meer tijd nodig hebben dan anderen krijgen pathologische stempels opgeplakt! Toch is ons snelheidsfenomeen een cultureel fenomeen, en opmerkelijk uitzonderlijk te noemen, in haar contrast met andere historische periodes. Nu we ineens duizend keer meer prikkels en informatie te verwerken krijgen per dag dan dat een voorouder ooit te verwerken kreeg in zijn gehele leven, is het hoog tijd voor een pauze.

Niet zomaar een pauze. In de stilte ontdek ik dat er een oneindig aantal onverwerkte prikkels en emoties op me zaten te wachten. Ze willen dat ik ze ter hand neem en bekijk. In de stilte hoor ik ze pas. Ze schreeuwen, sommige krijsen zelfs, om aandacht. Zou het kunnen dat daarom de stilte voor velen zo ondragelijk geworden is? Die opgekropte zaken in mij hebben bewuste liefdevolle aandacht van me nodig. Dan voel ik dat ik dan ècht wel de tijd behoor te nemen, anders voelen die onverwerkte emoties zich niet gezien, en gaan ze nòg moeilijker doen...Toch zitten ze daar voor een reden. Volgens oosterse filosofieën gaan onverwerkte emoties zich uiteindelijk gaan manifesteren in ons lichaam, om bewuste aandacht van ons te zoeken via pijn of ziekte.

Ontdekking
Het is in die stilte en vertraging dat ik van alles ontdek. Een ongeziene verbinding met mezelf en de wereld rondom mij. Met ontzag besef ik dan dat ik het dáár vind, waar ik in alle kortstondige prikkels zo naarstig op zoek naar was: een intense vorm van zinvolheid in het leven! De ene na de andere inzicht sijpelt bij mij dan naar binnen. In die vertraging en stilte bij mezelf vind ik mezelf. Daar waar geen prikkels aan te pas komen. Enkel mijn ademhaling en het waaien van de wind als gezelschapsmaatjes. Hoor je het ook?

Door therapie heb ik de gewoonte aangekweekt om af en toe eens in mezelf te keren. Diep adem te halen en te voelen. "Hoe gaat 't met mezelf?" Dat doe ik ook op 't werk, vooral als het ineens stresserend wordt en ik me mijn eigen schouders voel strak trekken. Dan som ik de pijntjes in mezelf op. Adem ik nog een paar keer diep in. Soms ga ik dan een vrolijk liedje zingen in mijn hoofd, of een mantra opzeggen als het echt lastig wordt. En vervolgens denk ik na hoe ik thuis aandacht aan mezelf ga besteden. Dan is het tijd voor ont-moeten. Dan mag ik.
"Waar heb ik nood aan?" vraag ik mezelf dan af. Vaak is het gewoon eens in de zetel ploffen en stil zijn. Beter kunnen horen wat er diep in me speelt. Dan komt de ruis sterk bovendrijven. Is er even veel kabaal in mijn hoofd en stilletjes aan hoor ik de stilte dan terugkomen. Het knetteren van de kachel, het spinnen van de kat.

Verder ga ik regelmatig onder een boom zitten in het bos. Wandelen in uitgestrekte velden. Lig ik af en toe in bad met kaarsen genieten van het gevoel. Blijf ik af en toe eens in bed liggen.
Niets-moet-dagen inlassen. De stilte is zo zaligmakend dat ik uitreikend uitkijk naar verlofdagen waar ik in de plaats van op reis te vertrekken een bezoek wil brengen aan een retraite-verblijf. En als ik dan toch op reis zou vertrekken, dan het liefst een wandeltocht waar ik uren alleen op stap ben in de vrije natuur.


De Lof der Traagheid. Ze wacht op ons! Zoals een lief slapend Doornroosje die wacht op haar prins om wakker gekust te worden, in slaap gevallen door de pijnlijke naald der snelheid...

Picture
Picture
Picture
Picture
Picture
Het Vrouwenfestival
Wat is een vrouwenfestival? Tot voor kort wist ik dat zelf niet. In mijn oren klonk het eerlijk gezegd een beetje als een overdreven feministisch idee om alleen maar met vrouwen een driedaags-festival te creëren en daarbij dus enkel vrouwen toe te laten. Tegelijk intrigeerde het mij. Hoe zou het er daar aan toe gaan?


Eens iets nieuws beleven?
Daar stond ik dan. Ik kende er niemand, en ik had absoluut geen idee waaraan ik mij moest verwachten. Bij aankomst mochten we een armbandje kiezen. Het thema was water dit jaar zeiden ze, en elk armband duidde aan bij welk groepje je terechtkwam. Ik koos een armbandje waar er in parels het woord "stroming" stond. In een wachtrij aan de ingang, tussen allemaal bomen, werd ik een beetje nerveus van al die vrouwen die rond me stonden. Alleen maar vrouwen besefte ik ineens! Drie dagen lang! Ik werd geconfronteerd met mijn eigen vooroordelen en begon me al lichtjes te ergeren aan een paar taterende dames naast mij.

Is dit wel iets voor mij?
Iedere vrouw werd persoonlijk begroet door een "watervrouw" met een mistige geurige waterspray en een respectvolle buiging. Het voelde ineens erg spiritueel aan allemaal. Een mooi decoratief terrein op een open vlakte midden in een bos. Ik zag hottubs, douches, zweethutten, en zelfs een modderbad. Één boom, de grootste van allemaal, werd omringd door bloemen, schalen, kralen, edelstenen, schelpen en pluimen. Tijdens de openingsceremonie schonken we allen in een oorverdovende stilte, met wel 400 vrouwen samen, een beetje water in één van de schalen. Binnenin ons moesten we daarbij een zelf gekozen intentie voor de komende tijd hier aanwezig ook aan de boom "schenken". Er kwam bij mij spontaan de wens in me op, om me te helen van trauma's die generatie op generatie doorgegeven waren van vrouw tot vrouw in mijn familie. Van mijn grootmoeder, naar mijn moeder, naar mij en mijn zus, en mijn nichtje, 't kindje van mijn zus.

Spirituele therapie?
Iedere vrouw werd na het gezamenlijk zingen rond het altijd-brandend kampvuur, verwacht in 't groepje waar je tot toebehoorde. Dit kon je zien aan 't armbandje waar je voor gekozen had. Het was even zoeken, maar uiteindelijk vond ik "mijn hoedster" aan een klein bosje midden in een andere open vlakte. De weerstand die ik had gevoeld bij aankomst werd binnenin mij alleen maar groter. Ik ergerde mij nu al aan sommige type vrouwen waar ik in 't dagelijkse leven mij ver vanaf zou houden. Verwonderd vroeg ik me af hoe het kwam dat er zoveel rivaliteit kon heersen tussen vrouwen, zelfs binnenin mij, en dat ik ze niet gewoon als "mijn medemens" kon aanschouwen. De hoedster legde ons uit dat ons groepje gedurende het gehele festival een plek zou zijn waar we met zijn allen geregeld eens zouden terugkomen om te landen bij elkaar en ons terug te trekken van alle bedrijvigheid. Dat we daar alles konden zeggen wat we maar wilden delen. Ik begon te begrijpen dat dit niet zozeer een muziekfestival betrof, maar eerder een spiritueel therapeutische aangelegenheid. En hoe!

Overal rondom rond stonden er tenten en kraampjes, dat waren er in totaal wel meer dan twintig! En in elk van die tenten ging er steeds een workshop door, een soort therapeutische sessie. Na onze eerste kennismaking met ons groepje en haar hoedster konden we ons met zijn allen gaan inschrijven voor een workshop of sessie naar keuze. Dit gebeurde vredevol, alhoewel er wel een spanning voelbaar was. Volzet was volzet. Sommige vrouwen hadden op voorhand op de site goed uitgedokterd wat ze wilden gaan volgen. Mij maakte het in principe niet zoveel uit. Het zag er allemaal best wel interessant uit. Ik deed mee aan een lichamelijke beweegtherapie met een Braziliaanse therapeute waar we al dansend, ons eigen kracht en vertrouwen tegenkwamen met allerlei mooie oefeningen. Je moest er op zich niet veel bij nadenken. Op een gegeven moment leunden we allemaal op elkaar in een kring, en was er tegelijk veel geborgenheid ontstaan. Dat was één van de ontroerendste en veiligste ervaringen uit mijn leven. Zoveel liefde op korte tijd tussen een tiental vrouwen! We keken elkaar minutenlang stilzwijgend glimlachend in de ogen...

Vooral met mijn lichaam?
Er was een andere workshop dat "rots en water" heette. Het betrof ook lichaamsoefeningen waar je door lichamelijke ervaring kon voelen hoe het is om als rots door 't leven te gaan: met veel weerstand botste je overal tegenaan. En soepel als water viel je niet plotsklaps omver, maar moest je in je buikspieren en romp wel een stevige kern behouden om niet om te vallen. Dus in de kern je rots behouden, maar in de buitenste laag je soepel als water maken was hier de erg visuele en duidelijke boodschap. Een manier om de tegenslagen in je leven te kunnen opvangen zonder omver te vallen. Er was ook een ceremoniële workshop waar we op briefjes datgene opschreven wat we graag zouden willen achterwege laten in ons leven. Dit lazen we dan één voor één voor, waarna we het oplosbaar papiertje lieten oplossen in een kom met water.

Horen wat de anderen los wilden laten zorgde voor een samenhorigheidsgevoel dat ik met geen enkel ander moment kan vergelijken. Daar vloeiden de traantjes rijkelijk. s' Avonds werd er wel degelijk gedanst. Iedereen ging los. Het had iets primitiefs. Alsof er een oerkracht in ons allen naar bovenkwam. En dit terwijl er op dit festival geen alcohol of drugs aan te pas kwam. We kregen wel een lekker intens cacao-drankje. We aten ook steeds met zijn allen samen op dezelfde afgesproken tijdstippen, nadat we onze biologische maaltijden opgediend kregen.
Toegegeven, het vrouwenfestival heeft een enorm hoge therapeutische waarde! Op drie dagen tijd heb ik meer verwerkt en dingen emotioneel aangeraakt dan ik op een jaar tijd bij mijn psycholoog had aangeraakt. Dit terwijl ik de opgedane kennis ook nog meteen kon toepassen in het moment zelf. Plots kon ik het daar echter niet meer hebben.

Zoveel vrouwen?!!!
De weerstand in mij kwam op een hoogtepunt, van zodra ik me even afzijdig bevond, belde ik een vriendin op. Het geborgen moment in groep had ik op dat moment nog niet meegemaakt en ik vond tot dan toe amper aansluiting met al die vrouwen rond me heen. Een vriendin raadde me aan om de eerste de beste vrouw aan te spreken en bij haar kwetsbaar mijn frustraties te uitten. Ik zag vlak na het telefoongesprekje het tentje "grootmoedersnestje" staan. Drie dames van een zekere leeftijd zaten gezellig te keuvelen met iemand van mijn eigen leeftijd. Ik viel met de deur in huis: "Ik zou graag aan mijn grootmoeder kunnen gevraagd hebben wat zij heeft meegemaakt waardoor mijn moeder geworden is wie ze geworden is, maar dit kan niet want ze is al gestorven. Weten jullie hoe ik trauma's die generatie op generatie doorgegeven werden kan genezen?" Een super diepgaand en interessant gesprek volgde. Ik was dankbaar voor mijn lef en voelde me meer dan ooit begrepen en gekoesterd. Zelfs door deze tot dan toe onbekende vrouwen.

Eind goed al goed?
Ook in het vrouwengroepje met de hoedster waar we af en toe bijeenkwamen ging het er erg open en eerlijk aan toe. Mijn gevoelens en weerstand die ik had ervaren was geen alleenstaand geval, het werd (h)erkent! Heel veel opgekropte kwaadheid kreeg hier een plek. En al zeker toen ik in het bos een oude wijze vrouw ontdekte waar je ook even bij kon zitten en alles kon tegen vertellen wat je wou. Wat compleet anders was dan bij de psycholoog was dat zij meteen aanvoelde wat ik nodig had. Na mijn relaas gaf ze me, met mijn toestemming, een diepdoordringende omhelzing van wel vijf minuten. Het was wat mijn innerlijke kind nog nodig had gehad. De oprechte troost die ik in mijn jeugd niet had gevonden.

Volgende zomer is er weer een vrouwenfestival! Dit jaar is het thema: lucht.

En voor de mannen?
Mannen hebben ook een mannenfestival, google maar eens! Ik vermoed dat dit ook erg verrijkend moet zijn voor hun, om eens geen toxische mannelijkheid te ervaren tussen mannen. Net zoals ik geen toxische vrouwen of gedrag ben tegengekomen op het vrouwenfestival. Integendeel! Ik accepteerde daar mezelf voor het eerst echt volledig! En werd daarbij niet afgeleid door aantrekkelijke feromonen van het andere geslacht. Een aanrader! Zeker voor mensen die opboksen met de reguliere geestelijke gezondheidszorg èn iets nieuws willen proberen tijdens een ontspannen aangelegenheid.
Daar ben je vrij om te doen waar jij zin in hebt.


Picture
Picture
Picture
Image description
Click here to edit.
Picture
Picture
Picture
Picture
Picture
Picture