De Confessies Van
een Woordenaar
De realiteit willen
beschrijven is haar vermoorden zoals ze werkelijk is
 In mijn vorige blog sprak ik over mijn voorlopige thuiskomst: "Hou niet vast - gestrand aan huis." De zware rugzak staat in de kast, mijn voet geneest gestadig, maar het belangrijkste sijpelt door mijn hoofd naar mijn typende vingers. Tijdens mijn tocht vanuit België halverwege Frankrijk, leerde ik een prachtige les: hoe minder je draagt, hoe meer je ontvangt. Telkens wanneer de nood het hoogst was, mijn telefoon uitviel of de honger toesloeg, werd ik gedragen door mooie ontmoetingen. Soms in de vorm van een wild dier, of in de vorm van een volstrekte vreemdeling die een engel bleek te zijn. Komende tijd ga ik de meest bijzondere ontmoetingen van mijn reis delen. Kortverhalen die aantonen dat we nooit écht alleen zijn wanneer we durven te vertrouwen op de wegwijzers langs ons pad.
1 Opmerking
Het is eruit! Ik ben eruit! Dit is wat er speelt.
 Hi everyone,
I would like to explain myself better. Just so you know: cutting off my pilgrimage so shortly probably isn't just physical. Waar ben ik nu? Langs waar ging mijn pelgrimstocht? Hoe ziet mijn wandelplan er uit? Een overzicht.   Voor Nederlands klik hier. I would have loved to discuss these insights with my father in a one-on-one conversation. But since that is no longer possible, I am writing them down here to share with anyone who wishes to read them. Humanity is just like nature. We are nature. Every flower possesses its own unique beauty and must be given the space to grow toward the light at its own pace. Human beings were not meant to be placed in an artificial greenhouse, forced by bright lights and chemical fertilizers into a short-lived, profit-driven existence, only to be thrown into the trash once the soil is depleted and polluted—just as our current, destructive society does.  image (fb) by him in his garden 2014 For a read in English click here Ik had deze inzichten graag met mijn vader besproken in een één op één gesprek. Maar dit gaat niet dus schrijf ik het hier maar neer om te delen met wie het graag wilt lezen. De mensheid is net als de natuur. Wij zijn natuur. Elke bloem kent haar eigen unieke schoonheid en mag de ruimte krijgen om in haar eigen tempo naar het licht te groeiën. De mens is niet gemaakt om in een kunstmatige serre te worden gezet, waar hij met felle lampen en kunstmest wordt geforceerd tot een kortstondig, op profijt gericht bestaan, om vervolgens in de vuilbak te belanden nadat de grond uitgeput en vervuild is achtergelaten – net zoals de huidige, destructieve maatschappij dat doet. omslagfoto (fb) van papa in 2014, zonnebloem in zijn tuin History has repeatedly exposed a terrifying flaw in human nature: under the right conditions, ordinary people can easily abandon their morality, reality, and responsibility. The atrocities of the Holocaust were not committed by a population of monsters, but by regular individuals trapped in predictable sociological traps like blind obedience, group conformity, and the diffusion of responsibility. Today, modern technology has weaponized these exact vulnerabilities on a global scale.
Het wordt een tocht met de trekrugzak. Mijn kar heeft het begeven op de vierde dag. Op dag vijf probeerde ik de boel nog te redden met pvc-lijm van de Brico, maar het mocht niet baten.
De voorpilaar kwam al snel weer los. Ik lachte en vroeg in het wilde weg aan het universum: "Oké, wat wordt het? Mét kar, zonder kar, of moet ik er nóg meer spullen vanaf halen? Breng me alsjeblieft duidelijkheid!" Nog geen paar stappen verder liep ik op kasseistenen. Precies daar viel het hele ding definitief uit elkaar. Terwijl er constant onweer in de lucht hing, ben ik toch nog twee uur bezig geweest om de kar te herstellen. Tevergeefs. Loslaten is soms zoveel moeilijker dan je denkt. Hopend op een definitieve oplossing viel er deze keer simpelweg niets meer te repareren. Wat dan wel weer vlot ging, was het vinden van een plek om de kar voorlopig te stockeren. Eén belletje en het was geregeld. Ter plekke. Speciaal hoe dat gaat. 22 april — Dag van de Aarde Op die dag begon ik mijn reis naar Palestina. Niet op zoek naar een bestemming, maar naar vertraging. Een verzachting van de tijd. Een herinnering aan hoe het ook kan: trager, harmonieus, verbonden, echter. Ik wilde iets eenvoudigs doen in een complexe wereld: niet meer mee rennen. Maar al snel leerde de weg mij dit: vertraging zit niet in hoe snel je beweegt, maar in wat je met je meedraagt.  If a child doesn't want to be near a parent, nor wants to talk to that parent—especially as an adult who is fully capable and aware—it means the parent taught them that they are not safe around them. Being unsafe counts equally for a child and as an adult. As adults, we heal our inner child by giving it what it needed back then: protection, recognition, safety, and love.
De praktijk werd "Caoineadh Anama" genoemd – het huilen van de ziel. Ierse vrouwen gebruikten het eeuwenlang om verdriet te uiten waarvoor geen woorden bestonden. De persoon sprak niet. Ze jammerden.
... is voor mij therapie.
Hierbij geef ik mezelf dus eh bloot... Veel luister"plezier" haha  Vandaag werd ik wakker met flashbacks. Stukken uit mijn verleden die aan de oppervlakte komen om een geheel te worden. Om geheeld te worden. Ik had een verlichtend gesprek met Tele-Onthaal. Omdat ik geen belkrediet meer had, was hun gratis nummer mijn enige optie, maar het bleek de juiste.
De vrouw aan de andere kant van de lijn begreep me; ik kon het voelen. Ze zei dat ze vandaag aan me zou denken en voegde er mysterieus aan toe dat ik die steun vanop afstand vast en zeker zou ervaren. Hoe Narcistisch Ouderschap de Identiteit van een Kind bevriest In de psychologie wordt vaak gesproken over 'moeilijke opvoedstijlen' of 'onveilige hechtingsstijlen' , maar bij narcistisch misbruik door een ouder gaat het om iets veel destructievers: een systematische aanval op de identiteitsontwikkeling van het kind. Voor de buitenwereld lijkt het gezin functioneel gezond, soms zelfs beter dan gemiddeld, terwijl het kind binnenskamers overleeft in een psychologische hel.   Mijn pad zal niet enkel te volgen zijn op mijn eigen site, maar ook op hun online platform, waar vrouwen schrijven, strijden en willen inspireren zonder grenzen; voor een rechtvaardige betere wereld in bewustzijn en liefde. Hèt ideale platform dus om mijn onvoorspelbaar spannende weg te beschrijven; èn deze te delen met een groter publiek. Persoonlijk is het ook een mooie kans om mijn schrijverskwaliteiten verder te ontwikkelen.
Stap voor stap. Let's go! Hoe we vervreemd geraakt zijn van de bronHet begon 4,5 miljard jaar geleden met een kosmische botsing. De proto-aarde werd geraakt door de planeet Theia. Uit dit geweld ontstond de Maan. Dit was geen toeval, maar een "bevruchting".  Tussen haakjes: ik plaats een audio helemaal onderaan waar ik een ander licht opsteek op de inzichten. Omdat mijn schrijfstijl toegankelijker is, denk ik -- blijf ik vooral ook schrijven. De audio is een voorbeeld van hoe je je angsten stap voor stap kan overwinnen door tòch te doen waar je je oncomfortabel bij voelt... ondanks de (zelf)oordelen. De eerste tien minuten haper ik, maar naar mate het einde vloeit het vertellen beter.
Ik denk een authentieke aanvulling ; alsook de oorsprong van deze tekst.  © Foto van Michèle Verbruggen Posttraumatische groei is een term uit de psychologie. Het is een transformatie die niet ondanks, maar juist dankzìj de enorme worsteling met trauma ontstaat. Bij een grote emotionele schok, of bij een verdriet dat groter is dan het lichaam, worden mensen gedwongen om te gaan met de puinhoop en leegte die het achterlaat. Zo’n schok verbrijzelde oude funderingen van mijn leven,
Rauw — Tussen afgrond en erkenning: waarom ìk schrijf Inslapen gaat me niet makkelijk af sinds mijn verhuis naar België in 2004.
Sinds het overlijden van mijn vader is dóórslapen steevast óók een uitdaging. Wanneer ik wakker word op een koude nacht als deze, aan de voet van een nieuw jaar, is de storm in mijn hoofd zo onstuitbaar dat de contouren van de realiteit vervagen. Tegelijkertijd zie ik tijdens zo'n nacht de mist grotendeels opklaren. De spoken uit het verleden doemen vlijmscherp op voor mijn geestesoog. Ik zie puzzelstukjes van een ingewikkelde familiegeschiedenis en neem ze één voor één vast in een verbeten poging er grip op te krijgen. Zo ontstaat een beeld dat zich met een onverbiddelijke rauwheid aan mij opdringt.
|
