De Confessies Van
een Woordenaar
De realiteit willen
beschrijven is haar vermoorden zoals ze werkelijk is
|
Waar ben ik nu? Langs waar ging mijn pelgrimstocht? Hoe ziet mijn wandelplan er uit? Een overzicht. Juni - Juli 2026 (verslag) Fijnproeverij Vertrekken Van 1 juni tot 12 juni was ik terug thuis. Even terug in de bewoonde wereld om mijn internationaal paspoort op te vragen in de gemeente en nog wat administratieve taken te regelen die nu eenmaal moeten gebeuren als men langer dan een jaar van huis weg blijft. Toen ik daarna met de trein in Beauraing toekwam, stapte er meteen een vrouw op me af. "Zoekt u iets?" Ik was op dat moment aan het kijken of ik ergens discreet mijn hangmat kon ophangen. "Ja, een slaapplek," antwoordde ik. "Dan kan je met ons mee!" De eerste nacht sliep ik op de zetel bij heel vriendelijke mensen. De volgende dag was het een speciale hoogdag van Maria in Beauraing, en ik nam deel aan het ritueel gebeuren. De hitte sloeg toe; ik liep een lichte zonneslag op en vond daarop een plek in het bos, op het Castel-domein van Maria. Op die plek voelde ik me helemaal ziek worden. Het bleek een nogal heftige PMS-periode te zijn, versterkt door de warmte. De twijfel sloeg genadeloos toe: Was ik toch niet beter langer thuis gebleven? Gelukkig kwam ik twee dagen nadien in het park Carine en Pierre tegen. Bij hen kon ik douchen en nog eens lekker eten. Nadat de grootste hittedag voorbij was, voelde ik me eindelijk klaar om echt terug te vertrekken. Het was 17 juni. Vertrekken blijkt telkens weer de moeilijkste opdracht te zijn. Zeldzame ontmoetingen Maar eenmaal echt onderweg richting de Champagnestreek, tot aan het waterrijke Bar-sur-Aube, kwam ik meteen in contact met het pure, wilde leven. Al vroeg op de route, in het nabijgelegen Vonêche, hadden twee kerkuilen door de verzengende hitte hun nest in de kerktoren ontvlucht; ik kon deze spookachtige, prachtige vogels mijn hele siesta lang bewonderen. En alsof dat nog niet genoeg was, stootte ik vlak voor Grandpré op nóg een koppel kerkuilen. De lijst met dieren die ik van dicht en van ver al tegengekomen ben, wordt alsmaar langer: ijsvogels, zwanen, vossen, reeën, herten, marters, everzwijnen, de vier kerkuilen, buizerds, kikkers, salamanders, wasberen, blauwe en witte reigers, een goudgele wielewaal die op ooghoogte voor het raam van de tweede verdieping landde, en zelfs een gitzwarte, melanistische reiger — een verschijning zo uniek dat het bijna te zwart was om waar te zijn. Daarnaast ontmoet ik steeds de meest behulpzame, lieve mensen wanneer ik het ook echt nodig heb. Voor zowel eten, douches als onderdak gaan deuren spontaan open. Je kwetsbaar en vrij opstellen brengt een mooie, verbindende vorm van rijkdom met zich mee. Herwilderen Toch slaap ik het meeste van al in mijn hangmat, zwevend tussen de bomen. Juist daar, onder het dichte kruin van bladeren en gewiegd door de wind, kom ik in contact met iets wat de moderne mens massaal heeft ingeruild voor comfort: de wilde, vrije natuur. Wanneer men haar dagelijks zo intens kan bewonderen en zich telkens weer opfrist in wilde waterlopen, gebeurt er iets merkwaardigs in zowel lichaam als geest. Biologen noemen dit proces de herstelperiode van het circadiaanse ritme. Door de vier muren achter te laten en de kunstmatige lichten in te ruilen voor de zon en de sterren, synchroniseert de biologische klok zich weer feilloos met de aarde. Het hormoonstelsel balanceert, de zintuigen verscherpen en de diepe overgave aan de nacht in een hangmat activeert een oeroude rust. Het is door deze pure, biologische synchronisatie dat er nu diepe, vitalistische en primitieve gevoelens in mij opborrelen. Ik voel me niet langer een toeschouwer van de natuur, maar een wezenlijk onderdeel ervan — net zo vrij als de wasbeer die me in de nacht stoer aan de waterkant bleef aanstaren, of de schuwe vogel in de top van de boom. Het is een oergevoel dat zo krachtig is, dat er soms een zekere angst insluipt: de angst dat ik na deze reis echt niet meer tussen vier muren zal kunnen wonen, nu ik eenmaal weet hoe het voelt om wild en vrij te leven. Maar bovenal brengt het een diepe, intense rust. Ontspanning. Onthaasting. Een ware fijnproeverij. Een feestmaal voor mijn zenuwstelsel. April - Juni 2026 (verslag) De poëtische versie van de blauwgekleurde lijn periode kan je hier lezen. De periode waar ik weer thuis was tussen 1 en 9 mei postte ik deze video. Om alsnog met mijn slakkenhuis te vertrekken, maar met de lichtere skeletversie. De samenvattende gebeurtenis van de rode en halverwege de oranje lijn (tot Hoegaarden) kan je hier lezen. Op 31 mei kwam ik aan in Beauraing. Daar heb ik tweemaal overnacht vooraleer ik mij er mentaal overheen kon zetten dat ik terug moest naar Londerzeel. Administratieve redenen. Vanuit Beauraing heb ik de trein genomen naar Londerzeel om mijn internationaal reispas/paspoort aan te vragen. Terug thuis heb ik ook mijn pelgrimspaspoort geregeld. Dit is een stempelboekje dat "bewijst" dat je een pelgrim bent op pelgrimstocht, waardoor je makkelijker toegelaten wordt in kerken, herbergen of andere plaatsen die speciaal toegespitst zijn op overnachtingen voor pelgrims. Zo wordt je sneller geholpen of opgevangen. Het is ook een belofte dat je als pelgrim gelooft in God en wandelt ten gunste van dit geloof. Een pelgrimspaspoort / stempelboekje zal me helpen wanneer ik in Langres de Via Francigena bewandel richting Rome. De Via Francigena is een oud romeins pad die lang geleden ook al gebruikt werd door handelaars en pelgrims. Maar eerst ga ik nog langs Orval vooralleer ik België achter mij laat. En dan de grens over, in Frankrijk. Hoe mijn gehele tocht er min of meer zal uitzien? Dat kan je op de volgende kaart zien. De rode lijn door Cyprus is een eventuele alternatieve route indien de weg via Syrië en Jordanië om in het Heilige Land te geraken niet mogelijk blijkt. Sabine Struck , een Duitse pelgrim wandelt momenteel door Syrië richting Jerusalem met 100% geloof. Zal ik haar voetstappen volgen? Wie weet! Eerst nog naar Italië. Ik kijk er naar uit om Italiaans te leren deze zomer. Bedankt voor het lezen! Kijk gerust verder. Mobiele lezers vinden het menu met categorieën onderaan deze pagina. Gebruik de zoekbalk voor een gerichte zoektocht.
0 Opmerkingen
Laat een antwoord achter. |
WEGWIJZER BLOG :
- introductie : hèt fundament, start hier! - Fragmenten: Memoires Inzichten Intiem - Op pad: Pelgrimage - Talen: Portugues English Français UITGELICHT
- Weten wat we eten - De sleutel - Narcistisch Ouderschap - Waarom heb ik een probleem met autoriteit? Bovenstaande artikels zijn ook te vinden onder eerder genoemde categorieën.
Artikel vinden adhv een woord? Dan is onderstaand zoekmachine voor jou > Luka van de Aarde is geboren in West-Vlaanderen, opgegroeid in de Serra da Estrela in Portugal, terug verhuisd naar België en studeerde aan de Vrije Universiteit Brussel. Binnenkort wandelt ze de wereld rond als pelgrim en clown voor verbinding en vrede. Benieuwd hoe je mij en/of Palestina kan steunen?
Klik dan hier èn scroll naar beneden. Categories
Alles
Archives
Oktober 2026
|