- Published on
Pin by Alyne Pustanio. Leestijd tekst: 20min
Amor is een zwart kattinnetje met groene ogen. Ze ligt voor de houtkachel in de zetel, te genieten van de warmte van het vuur. Terug thuis. Maar wat heb ik een vreemde dag achter de rug.
Ik had afgesproken met mijn vader in het restaurant 'Lekker Gec' aan het Sint-Pieters station in Gent. De avond ervoor had ik een vreemd voorgevoel toen ik in slaap viel.
Ik had afgesproken met mijn vader in het restaurant 'Lekker Gec' aan het Sint-Pieters station in Gent. De avond ervoor had ik een vreemd voorgevoel toen ik in slaap viel.
Dat het een betekenisvol avontuur zou worden. Toen ik dan de volgende dag op de trein zat richting Gent herinnerde ik mij dat vreemde voorgevoel.
Ik keek rond me in de trein en besefte alweer in wat voor vreemde wereld we leven. Waar mensen continu in verbinding kunnen staan met het internet. Door middel van een draadloze lijn wordt hun aandacht volledig opgeslorpt door een oneindige stroom aan informatie en zintuiglijke prikkels. Weggezogen van het moment.
Weg van wat er in hunzelf omgaat. Weg van het Nu. En is het niet in het 'Nu' dat liefde zichtbaar wordt?
Het dagdromen krijgt in dit tijdperk weinig ademruimte om te bestaan. Nochtans is het naar mijn ervaring via het dagdromen dat we kunnen luisteren naar wat er echt in ons omgaat. Dagdromen laat me toe te voelen wat ik echt wil en nodig heb. Het opent een deur naar mijn binnenste, waar ik iets echt ontdek. Via de stilte vind ik antwoorden die ik nergens anders vind. Veel mensen zijn bang geworden van de stilte. Bang geworden van al de gedachten en gevoelens die kunnen opkomen als ze zich even helemaal afsluiten van de prikkels van buitenaf. De ruimte geven aan wat er binnenin allemaal speelt, kan overweldigend zijn. Zeker als het iets is dat je zelden doet. Het is dan alsof je de kurk van een champagnefles opendoet. De druk is dan zo groot geworden dat de gedachtestroom en gevoelens eruit spuit met een kracht die niet tegen te houden valt. Maar hoe langer je wacht met luisteren naar die binnenwereld van jou, hoe enger en overweldigender het kan worden. Ik kan erover meespreken. Meegesleurd worden door een oncontroleerbare stroom is beangstigend. Maar het is het allemaal waard (geweest). Voor velen is die binnenwereld iets engs en bevreemdend. Velen kennen haar niet. En het onbekende schrikt af. We spreken vaak over de buitenwereld, maar zelden over wat we werkelijk voelen en denken. Velen weten niet beter, omdat ze zelfs niet voelen wat er zich werkelijk afspeelt diep vanbinnen. Schamen ze zich voor hun binnenste? En hebben ze zich er daarom helemaal van afgesloten?
Dat binnenste. Het kan zo moeilijk gevat worden, bepaald worden, vastgenomen worden. Het is niet tastbaar. Wat niet tastbaar is in deze tijd wordt gezien als mysterieus en niet wetenschappelijk. Het wordt denk ik te vaak onderdrukt en weggemoffeld. Gewaarwordingen uit ons binnenste zijn nochtans rechtstreekse boodschappen van het lichaam, van de geest. Helemaal van onszelf. Het is niets om bang voor te zijn. Integendeel. Het is voor mij de weg om in verbinding te kunnen komen met mezelf, en al mijn verlangens, behoeften en dromen. Waar mijn hart werkelijk van volstroomt en hoe ik m'n hart daarin kan tegemoetkomen. Het is daar waar liefde begint en eindigt. Hoe mijn lichaam, en dus ook geest, krijgt wat ze verdient en waar ze voor gekomen is. Het is in de stilte van het zijn, waar creatie begint. Alle uitvindingen zijn ooit ontstaan in iemands binnenste. Dat is de poort naar een nieuwe wereld. Daar waar creatie mogelijk is begint een nieuwe wereld. Daarom kan je volgens mij het beste dagelijks je ogen sluiten voor de buitenwereld en leren luisteren met een open blik naar je eigen binnenwereld.
Iets waarvan we ooit dachten dat niemand ons dat zou kunnen afpakken. Maar als ik rond mij kijk zie ik hoe mensen hun (on)bewustzijn helemaal volproppen met zaken van buitenaf. Daarom heb ik het meeste schrik van de massa mensen die bang zijn voor zichzelf. Uit angst voor zichzelf hebben ze de deur geopend voor alles wat hun kan afleiden. Als je als mens gewoonweg niet durft voelen wie je bent, dan kan je niet weten wat je wilt. Als je niet weet wie je bent en wat je wilt, gaan anderen dat voor jou bepalen. En sommige anderen maken daar gewillig gebruik van. Misleiden. Hoe komt het dat mensen zo bang geworden zijn van zichzelf? Het begint volgens mij in het onderwijs.
Daar had ik het met mijn vader over in het restaurant 'Lekker Gec' in Gent.
Hoe het onderwijs ons heel wat geleerd heeft. Ze heeft ons geleerd dat we zelf niet mogen bepalen wanneer we plassen. Dat we zelf niet het beste weten wat we willen leren, ontdekken en studeren. We hebben geleerd dat hoeveel we bewegen niet aan ons is om aan te voelen. Vaak konden we ook niet bepalen en voelen wat we graag zouden eten. We leerden wie de waarheid in pacht heeft. En waar de waarheid vandaan komt. Niet van binnenuit maar van buitenaf. We leerden hoe we onze eigen emoties moeten onderdrukken, ten gunste van de ander. We leerden dat acceptatie en liefde voorwaardelijk is. Dat we enkel positieve aandacht krijgen als we ons zo en zo gedragen. Als we zouden uitkomen voor onze gevoelens en gedachten dan stoorde dat de gang van zaken. We hebben geleerd dat ook dagdromen uit den boze is en dat studeren iets is dat binnen vier muren gebeurd, jaren aan een stuk op dezelfde plek, met weinig bewegingsvrijheid, in gestructureerde tijdsperiodes, waar een bel je aangeeft of je je mag verplaatsen of niet. En dat het niet anders kan. Dat we ons er moeten naar schikken, of we zijn slechte leerlingen. Studeren is vanbuiten leren. Van buiten leren.
Niet van binnen. Het is geen oneindig veel vragen stellen, maar vaste antwoorden slikken.
Dat fantasie niet iets is waar je iets mee bent, toch is het daar waar creatie begint. Feiten en objectiviteit is volgens dit tijdperk het belangrijkst. Toch kan er geen objectiviteit bestaan binnen in een subject. De realiteit is altijd subjectief. Objectiviteit bestaat niet, want dat wat als objectief wordt aanvaard, zijn subjectieve gegevens die door een grote groep aanvaard wordt als een vaststaand concept. Maar concepten zijn nooit vaststaand.
Het leven kan je zien als een spel, waarin er ook spelregels worden vastgelegd. Het is niet omdat mensen afgesproken hebben dat er bepaalde spelregels zijn, dat deze onveranderlijk zijn. Wie er ooit de spelregel vastgelegd heeft dat er wel onveranderlijke vaststaande spelregels zijn, was een leugenaar die de illusie 'zekerheid' eert en boven 'eigen beleving' plaatst. En in die leugen zijn mensen massaal in gaan geloven. Dat laatste wordt meestal goed verzwegen en verbannen naar de filosofie. Zo'n vak die "zogezegd" geen praktisch nut kan bewijzen aan deze maatschappij. Ze vormt alleen een gevaar voor degene die de belangrijkste spelregels bepalen. Wie bepaald er de regels in onze maatschappij? Wie zijn de makers van de spelregels in ons leven? Machthebbers willen niet dat we weten wat echte vrijheid betekent. Dat we leren welke macht er in onszelf woedt. Wij, met ons oneindig potentieel in onze binnenwereld, laten andere machten ons eigenste leven overnemen, of niet? Het ergste van alles wat we geleerd hebben, of hebben geslikt, is dat dit gesloten, verwrongen en machtige wezen dat onderwijs is, wordt aanvaard als ''kritisch", "keuzevrij" en "leerrijk". Zoals de hond van Pavlov worden kleuters en kinderen in deze wereld goed getraind in bang zijn voor zichzelf en hun binnenwereld. Zo leren we op dit moment bijna allemaal hoe we met ons bewustzijn ons volledig horen te richten, en ononderbroken horen te concentreren, op een "zogezegd objectieve waarheid van buitenaf" doorspekt met feiten en informatie die we geloven te kunnen verifiëren via wetenschap en factcheckers. De realiteit beschrijven met wetenschap kan alleen als een grote groep mensen algemene concepten, zoals bijvoorbeeld meetschalen, aanvaarden, en deze gezamenlijk gebruiken om de realiteit te beschrijven. Maar deze meetschalen zijn ook geschapen uit ons brein. Het zijn concepten. Geloof het of niet maar ook tijd is een concept. Zelfs kleuren worden beschreven met taal. Woorden als symbolen die hetgeen beschrijven wat er is en wat we ervaren. Maar wie zegt dat we dezelfde kleur zien? Ja, we zeggen dat, maar is dat ook zo? En hoe kan je iemand anders zijn of haar ervaring verifiëren als je dat enkel kan vanuit je eigen lichaam. Je kan je nooit echt verplaatsen in een ander zijn of haar ervaring gewoonweg omdat je deze beleefd vanuit je eigen lichaam, je eigen ervaring. Objectiviteit kan niet bestaan vanuit een subject. Daarom is veel van wat we als vanzelfsprekend aanzien, een illusie.
Een afgesproken algemeen aanvaard concept, aka spelregel, betekent nog niet dat dit de waarheid is. En al zeker niet objectief. Dit is mijn waarheid, maar hoeft niet de jouwe te zijn. Ik heb mezelf de vrijheid geschonken om mijn binnenste naar buiten te laten vloeien. Natuurlijk is er een oneindige wisselwerking en ben ik eigenlijk gewoon maar een gevolg van alles wat ik beleefd heb en heb mogen ervaren in dit leven. En hoe en wat dat allemaal is ontdek ik elke dag opnieuw. Door te luisteren, te voelen en ervaren met een zo open mogelijke blik. En met de vaardigheden die ik mij eigen heb kunnen maken, zoals schrijven, maar ook schilderen, wil ik deze vormgeven in de buitenwereld. Om eventueel tot iets te komen wat (nog niet) bestaat. Iets wat ik echt wil? Een liefdevolle wereld.
Hoe meer ik kijk in mezelf, hoe meer ik besef geen individu te zijn. Ik ben geen op zichzelf staand wezen met een 'eigen wil'. Ik ben een instrument, een organisme binnen een groter geheel. Zoals een bloedcel verplaats ik mij vanuit mezelf, maar ook meegezogen door de stroom van bloed, en alle cellen rond me heen die ook exact doen waarvoor ze gemaakt zijn. Het groter geheel, het 'Hoger Bewustzijn', het lichaam dat ik niet kan zien van binnenuit dat lichaam, maar waarvan ik ook het volledig DNA binnenin mij draag. Instinctief word ik meegezogen naar daar waar ik hoor te zijn. Dit kan een gefilosofeer zijn voor degene die dit leest. Het kan te ver of te veel lijken, maar dit zijn de observaties die ik gemaakt heb bij het kijken naar binnen. Het luisteren naar binnen, bij het dagdromen. Als ik dan terug naar buiten kijk zie ik mijn vader terug. Mijn vader vertelt me dat het nieuws, de media, hem stoort. Dat het meeste verworden is tot horrorverhalen, en dat we ons best focussen op onze eigen kleine omgeving, waar het kleine geluk zich openbaart. Dat alle mediaverhalen die vertelt worden steeds een selectie omvat, en nooit de ganse realiteit. Dat we dus ook kunnen selectief zijn, om werkelijk overvloed en liefde te ervaren. Met schrik, maar ook met vastberaden moed, praten we over de wereld van vandaag. Dat het interessant is, en we onze bewegingsvrijheid en ons vermogen tot creatie best blijvend gebruiken. Wanneer er terug een dag komt zoals in 2020-2021, waarbij onze bewegingsvrijheid van denken en doen enorm aan banden werd gelegd. Wanneer we niet méér mogen dan wat er van bovenaf wordt vastgelegd. Dat we dan pas echt worden uitgedaagd om onze creativiteit in te zetten. Dan leren we uit noodzaak wat echt mens zijn is. Opdat we toch echt mens blijven.
Menselijk.
Menselijk blijven voor anderen. Liefdevol in verbinding met onszelf en 'de ander'. Of is dat goddelijk? Volgens mijn vader denk ik niet. Volgens mij denk ik wel. Als we onvoorwaardelijk liefde kunnen ervaren voor wie we mogen en kunnen zijn, wat er buitenaf ook moge spelen? Als we alles, maar dan ook echt alles in de ogen kunnen kijken, met een open liefdevolle blik. Alle angsten, gewelddadigheden, vastgeroeste patronen, oordelen, misdaden, mysterieuze ervaringen, onbekendheden, inbegrepen? En erover schrijven en spreken. Want het mag er zijn. Of eerder, het is er. Of we het nu bewust zien of niet. Het is er. En het is pas met het (h)erkennen dat het ook anders kan zijn. Zonder het geweld aan te doen. Want onbewust in het leven staan is negeren wat er bestaat. En dat is geweld aandoen. Aan jezelf en anderen. Daarom verlang ik zo naar licht. Licht schijnen op alles wat nog in het duister ligt. Zoals een zaadje ontkiemen ideeën zich en groeien ze naar het licht toe. En stabiliteit vinden ze in de diepte, in het donker, in de binnenwereld. Daarom is verlichting niet enkel iets positief. Verlicht worden, is veel meer duisternis ontdekken in de binnenwereld, en zo ook in de buitenwereld. Dan komt er weerstand, en angst. Doodsangsten zelfs. En dan de dood. De dood van een illusie, die zo echt lijkt te zijn. Om dan te ontdekken dat daarachter terug leven is. Een echter leven. Een diepere laag van wie we zijn. Een cyclus van het leven. Telkens opnieuw en opnieuw. Multidimensionaal, niet enkel verticaal en horizontaal, maar in alle richtingen. Zo zag ik het leven op die vreemde dag. Lekker gek! En ik zag nog meer...
Ik nam afscheid van mijn vader, en bijna vertrok ik zonder om te kijken, maar toen besefte ik dat gelukkig in een flits, en draaide me snel terug om. Toen zag ik in een volgende flits niet mijn vaders gezicht, maar een mens. Kwetsbaar en bang. Ik zag mezelf in hem. Hoe ik me voel als ik denk dat iemand die ik belangrijk vind me misschien niet graag ziet. Ik gaf hem een zoen op de wang als afscheid, en mijn vaders gezicht zoals ik hem ken, kwam terug. We glimlachen en ik vertrok.
Ik had afgesproken met mijn vriend in Gent om samen het Dr. Guislain museum te bezoeken. Ik wilde hem tonen aan de hand van de oude collectie van het museum vanwaar de psychiatrie vandaan komt. De geschiedenis van wat als krankzinnig werd gezien en hoe daarmee werd omgegaan. Er waren daar marteltuigen te zien en hoe mensen onder zwaar geweld onder dwang gehouden werden. Hoe ze onderzocht werden en geclassificeerd, alsof het niet om mensen zou gaan. Ik herinnerde mij dit van mijn voormalige bezoeken in het Dr. Guislain museum. Hoe de sfeer van toen behouden was, door de inrichting van de kamers in haar oorspronkelijke staat te laten. Helaas, deze oude collectie wordt daar niet meer tentoongesteld. En toen ik zag hoe de kamers volledig gerenoveerd waren en er niets meer overblijft van de sfeer van toen werd mijn verbazing alsmaar groter. Mijn emotionele rollercoaster begon hier op gang te komen.
Hoe kan het dat zo'n belangrijk aspect van de geschiedenis niet meer getoond wordt? Waarom hadden ze dat weggedaan? Ik hoorde de verhalen van vrienden over de actuele psychiatrie door mijn hoofd galmen. De verhalen van gedwongen opnames, isolatiecellen, medicatie onder dwang, vernedering, niet au sérieux genomen worden,... Ik hoorde het verhaal van een vriend van mij die in de helft van de 20ste eeuw ten gevolge van een zware depressie met suïcidaliteit in de psychiatrie werd opgenomen. Daar hebben ze hem naar eigen zeggen platgespoten en behandeld met de elektrische stoel. Hij had twee sterke mannen nodig om hem als een zombie met hangende benen door de hangen te slepen, terug naar zijn cel. Ik liep met duizelend hoofd verontwaardigd naar het onthaal en vroeg daar hoe het kwam dat deze bewijsstukken van de geschiedenis van de psychiatrie niet meer te bezichtigen zijn. Ik zei dat het lijkt op censuur. Dat het een zware vergelijking is, maar je in concentratiekampen van de Tweede Wereldoorlog toch ook niet plots alles gaat vervangen door een neutraler en kunstige sfeer?
Waarom is dit veranderd vroeg ik me luidop af. De twee vrouwen keken me wat verontschuldigend maar ook lichtelijk geïrriteerd aan. De ene vrouw antwoordde dat het zeker niet om censuur betrof. De overheid wilt niet dat de prototypes van toen nog getoond worden, omdat het prototypes betreft en het niet allemaal originele stukken waren. En dat het dubbel is, maar dat er veel mensen buitenkwamen na hun bezoek en flauwvielen van het zien van die marteltuigen. Ik zei dat er ook veel horrorfilms zijn en je net als bij die films een waarschuwingselement kan plaatsen, van 12+ bijvoorbeeld. Maar dat het een deel van de geschiedenis is en dat toch niet zomaar kan verwijderd worden? Er kwam verder geen verheldering en ik liep samen met mijn vriend verontwaardigd naar buiten.
We bespraken dat het toch wel echt vreemd is. Hoe de overheid zaken kan beslissen en zomaar laten verwijderen, en dit dan zeker niet om censuur betrof? Mensen schamen zich niet alleen meer om zichzelf, maar voor anderen, en voor delen van onze geschiedenis, zodanig dat ook dit in het verborgene terechtkomt. Maar alles wat we niet met ons bewustzijn durven bekijken, komt terug in de harde realiteit. Ze komen recht in ons gezicht terug. Delen van ons eigen duistere ego, alsook de maatschappelijke duisternis. Ons schamen en het willen verbergen maakt het dus erger. Het zal zich onherroepelijk moeten herhalen, opdat we de lessen leren die eruit hadden moeten voortkomen. Maar de tijd heeft geduld met ons. Ik niet.
Op dat moment werd ik ongelofelijk ongeduldig. Ik kon het niet hebben. Waarom blijft alles zich herhalen? Ik zag de duisternis en ik kon er geen greintje begrip voor opbrengen. Ik werd er boos van. Die kwaadheid over de negatieve zaken in de wereld sloeg zich over op negatieve gedachten over mijn vriend. Het onvermogen van de maatschappij om het goede te doen, zag ik ineens ook in hem. Alles wat ik ineens zag was zijn onvermogen om lief te hebben, of dit op een manier te doen waarbij ik het kon voelen. Ik voelde me ineens gevangen op aarde tussen onvolmaakte wezens, die denken dat ze van alles weten en kunnen maar in de realiteit alles erger maken. En het ergste van alles was dat ik besefte dat ik het op dat eigenste moment net zo aan het doen was. Onvolmaakt en gruwelijk pijnlijk het moment lelijker maken. Hetgeen we ons aan ergeren en irriteren bij een ander, is een deel in onszelf dat we nog niet hebben kunnen zien èn aanvaarden. Ik voelde me vastzitten in mijn eigen negatieve patroon.
Ik voelde dat ik een soort van wrok tentoonspreidde. Ik veroordeelde mijn vriend tot onvolmaakt en kon het op dat moment alleen maar doorbreken door mijn gedachten te verwoorden, op een zo open mogelijke manier. Ik hoorde mezelf oordelen uitspreken, maar ik wist dat het voor mij een vooruitgang was dat ik zo snel terug connectie probeerde te maken. Ik hoopte dat mijn vriend dat ook zou zien, en probeerde dat ook zo te verwoorden, tussen mijn negatieve emoties door. Dat het zo rustig mogelijk uitspreken van wat maakte dat ik ineens zo'n negatieve energie deelde, een poging is om die negatieve energie om te vormen, ook al is die energie er nog steeds en klinkt het ook nog zo. Het is een positieve poging tot connectie en een wil tot transformatie. Ik kon alleen maar mezelf niet proberen te haten voor mijn fouten die ik mezelf zag maken. Een zelfhaat die in het verleden ervoor gezorgd had dat de negatieve spiraal helemaal zou escaleren. Dus probeerde ik mezelf te aanvaarden zoals ik deed op dat moment, ook al was het niet helemaal zoals ik het wou. Iets wat me heel veel moeite vraagt met momenten. Maar het lukte.
Ik vergaf mezelf en daarbij vergaf ik hem ook. Alsof het onlosmakelijk met elkaar verbonden is. En dat is het ook. Als een wonder gaf hij mij een signaal van begrip, kon ik daar positief op reageren, en was de negatieve spiraal verbroken. Een klein mooi gebaar kan als een heldere ster zijn die opduikt in een donkere nacht. Het verlicht ons hele wezen meteen. Ik wist dat me schuldig voelen geen constructieve emotie was en had mezelf geleerd om in de plaats van me oneindig te gaan schamen en schuldig te voelen, er iets positiefs tegenover te plaatsen. Het ging nog een mooie avond worden voor ons besloot ik opgewekt. Dus ik stelde voor om na ons hapje eten, samen naar de bioscoop te gaan. Dat deden we.
Onderweg kreeg ik het koud en werd ik terug ongeduldig. Ik deed de Wim Hof - ademhaling tijdens het wandelen, en kreeg het warmer en ik werd terug wat rustiger vanbinnen. Ook al had ik het gevoel dat mijn vriend zich wat schaamde om mijn vreemd gedrag? Luide ademhalingsoefeningen doen doorheen de stad. Daar moet je toch een beetje gek voor zijn? Steeds vaker krijg ik van hem de bevestiging dat ik inderdaad (soms) zijn gedachten kan lezen. Ik zet soms tussen haakjes want zijn gedachten lezen gaat niet als ik in angstgevoelens zit. Dan verwar ik mijn angsten met zijn gedachten. Daar wordt hij dan begrijpelijk lastig van. Als ik aan ''IVEA'' doe. Invullen voor een ander. Beter is het om aan "NIVEA" te doen. Niet invullen voor een ander. Ik dacht terug aan de psychiatrie, vanwege mijn zogezegd gek gedrag. Hoe ik het vond tijdens mijn opname in de psychiatrie. De ervaring van tot rust te kunnen komen in een omgeving waar ik voor het eerst volledig mezelf durfde te zijn. Hoe gek ik mijn eigen gedachten of gedragingen ook vond, gek werd ik toch al bevonden, dus vond ik een enorme vreugde in het durven dingen voelen, zeggen en doen, die ik in het "normale" leven niet durfde. Of niet toelaatbaar vond. Of ik dacht toen dat het niet toegelaten was. Zie je hoe belangrijk het is om aan "NIVEA" te doen? De meeste mensen denken in het openbaar aan hoe ze zelf voorkomen, en minder aan hoe anderen voorkomen. Als een ander dan op een niet bedreigende manier zich buiten de norm gedraagt, ervaren de meesten dit als een opluchting. Dan voelen ze zich zelf ook meer op hun gemak, want als een ander het keurslijf van zich af kan doen, zonder merkbare negatieve sociale gevolgen, voelen ze zich ook wat vrijer in hun kleren.
Toen ik dat begon op te merken, voor het eerst in de psychiatrie, ervaarde ik een groot plezier uit mijn eigen sociale angsten overwinnen. Door telkens wat uit mijn eigen comfortzone te stappen werd ik een gelukkiger mens. Ik voelde me vrijer. Dat een gesloten omgeving als de psychiatrie daarvoor gezorgd heeft, op een indirecte manier, is wel opmerkelijk te noemen. Nu dans ik elke keer wanneer ik winkel. In de winkelgangen weergalmt soms muziek van de radio en dan beweegt mijn lichaam zich automatisch op de gevoelens en geluiden die zich aandienen. Toch heb ik een hekel aan winkelen. Omdat het mij confronteert met een maatschappij waarbij je geld moet hebben om jezelf een degelijk leven in welzijn te kunnen schenken. Terwijl het natuurlijk is om te eten, te slapen, een dak boven je hoofd nodig te hebben, je te verplaatsen... Iedereen moet dit doen en heeft dit nodig. Toch vraagt dit alles om een aanzienlijke hoeveelheid geld die je in je bezit moet hebben. Het tragische is dat om dit geld in ons bezit te krijgen, mensen allerlei zaken doen die eigenlijk tegen hun natuur ingaat. Ze stellen zich voor dat ze indruk moeten maken op anderen. Dat ze zichzelf moeten verkocht krijgen. Vroeger verkochten mensen anderen mensen op slavenmarkten. Nu verkopen we onszelf tijdens sollicitatiegesprekken of op een werkvergadering. Veel mensen houden zich een groot deel in hun leven bezig met zaken dat hun werkelijk niet interesseren. Ze steken daarnaast dan weer ongelofelijk veel energie in zichzelf wijs maken dat ze dat wel doen. Mensen doen soms meer zaken tegen hun zin, dan met plezier. Daarom voelen ze hun hart niet, want die ervaart verwaarlozing, en dus veel pijn. Die pijn doet teveel pijn, zodat ze op den duur gevoelloos door het leven moeten gaan. Ze voelen zo weinig mogelijk en gaan het liefst logisch denkend door het leven. Denken ze zelf. Liefde is voor mij jezelf onvoorwaardelijk kunnen geven wat je nodig hebt in het leven, en zo dus ook de anderen die je in je hart meedraagt.
Naast alle lichamelijke basisbehoeften, zijn er ook basisbehoeften zoals vreugde ervaren en verbinding met onszelf en anderen. Betekenis en plezier voor het leven voelen. Voor mij toont een winkel mij dat mensen moeten betalen voor eten. Dat er zware voorwaarden verbonden zijn aan jezelf in leven kunnen houden. Mensen betalen eten met zichzelf en anderen. In plaats van hun kostbare tijd te spenderen aan wat ze liefste doen, en deze liefde voor het leven te delen en schenken aan anderen, maken ze geld. Maken ze van geld hun eerste prioriteit, vóór datgene waar hun eigen hart werkelijk naar verlangt. En dat om te kunnen eten bijvoorbeeld. Zonder mensen zich er ten volle van bewust zijn maken ze hun ziel daardoor geleidelijk aan dood vanbinnen. Door onze kostbare mooie tijd hier op aarde te spenderen aan geld verdienen op manieren die eigenlijk niet past bij wie we echt zijn, leven we vervreemd van onszelf en de ander. Met alle gevolgen van dien. Wat we vreemd vinden gaan we uit de weg. Of ruimen we uit de weg. Wat denk ik de hoofdreden is dat er zoveel lijden is, en grote drama's afspelen in de wereld. Mensen zijn denk ik eigenlijk, zonder al deze conditioneringen van angst, van nature nog steeds zoals kinderen. We willen spelen, lachen, ontdekken en liefde beleven. Dan vind ik het vaak heel lastig om te zien in de winkel dat we dat omwille van ons eten, en andere basisbehoeftes, verleerd zijn. Terwijl dat ook een basisbehoefte is. Dus om mezelf wat plezier te gunnen, dans ik op muziek tijdens het winkelen. En dan zie ik soms in mijn ooghoeken mensen glimlachen of mij met grote ogen aanstaren. Dat maakt het voor mij allemaal luchtiger en leefbaarder. Ik ben het ondertussen al zo gewoon geworden om te doen wat er in me opkomt, waar ik me spontaan goed bij voel, dat het me soms verbaast als anderen zich daar wat ongemakkelijk bij gaan voelen.
Dat ik tegenwoordig zelfs in het openbaar helemaal kan uitten wat er zich bij me vanbinnen aandient werd me enorm duidelijk in de bioscoop. Ik wilde mijn vriend verder geen strobreed in de weg liggen dus hij koos de film waar we naar gingen kijken. Plassen was hetgeen ik dringend wilde gaan doen, dus ik kocht snel tickets van zodra ik de titel kende van de film dat we gingen zien, zodat ik meteen door de poortjes kon richting het toilet. Dat luchtte op. Al gauw werd het duidelijk dat we de laatste trein naar huis niet gingen halen. De film duurde namelijk twee uur en een kwartier. Mijn vriend vond dit een stresserende vaststelling. Voor mij geeft het me op een bepaalde manier rust als het lot dingen beslist in mijn plaats en ik deze dan vindingrijk hoor op te lossen. Het geeft me een duidelijk doel voor ogen. En dit doel had ik al vaak moeten oplossen. Een slaapplaats vinden. Ik bel naar een heel goeie vriendin die in Gent woont. Ze neemt op en laat weten dat we ofwel bij haar of haar vriend kunnen overnachten. Wat het zou worden konden we pas na 22u afspreken, want de film ging beginnen.
Rebel. Een film gebaseerd op waargebeurde feiten. Er worden mensen gefusilleerd. De terechtstelling van volwassen mannen wordt met een hele filmploeg met show in beeld gebracht. Dit gebruiken ze als propaganda om mensen vanuit o.a. Brussel te ronselen om mee te strijden in de oorlog. Mensen die in steden leven en zich onzichtbaar en nutteloos voelen. Mensen die zich niet begrepen voelen, vanwege hun etnische afkomst of omdat er in de westerse wereld weinig aandacht is voor de mens zijn of haar belevingswereld in het algemeen, worden gelokt om voor "een goede strijd" te vechten. De ronselaars geven deze geïsoleerde mens een vals gevoel van ergens thuis te horen. Ze krijgen even het gevoel betekenisvol te zijn en krijgen hoop in een betere wereld, waar ze ook aan kunnen bouwen. Met deze pijnlijke illusie voor ogen belanden ze op een plek waar ze ofwel vermoord worden, of moeten moorden. Door te schieten, bommen te werpen, zelfmoordaanslagen te plegen, mensen de keel over te snijden,... Ik zag kinderen die geconditioneerd werden om met wapens mensen dood te schieten. Het ongeduld die ik voor de start van de film voelde, voor mijn vriend en mijn eigen kleine tekortkomingen, lijken ineens zo intens banaal dat ik me schaam. Ik word stil. Ik grijp de hand van mijn vriend stevig vast en ik huil. Deze taferelen gebeuren elke dag opnieuw, vandaag in deze wereld. Toch vallen we hier niet van flauw als we de bioscoopzaal verlaten. Zoals de vrouw van het Dr. Guislain museum beweerde dat de mensen deden bij het zien van de marteltuigen die ze een paar decennia geleden gebruikten in de psychiatrie. Hier zien we het voor onze neus allemaal gebeuren. Onthoofdingen. Afgekapte handen. Terreur. Bommen. Kinderen met wapens. Moordenaars. Bloed. Gruweldaden. En dit op beeld. In een bioscoop. Alsof het om entertainment gaat. Ik word misselijk van de popcorn in mijn handen. Niet door de smaak, want die is lekker, maar omdat ze me tonen dat ik heb betaald om "voor mijn plezier" naar de wrede actualiteit te kijken. Een dikke twee uur lang. Ik word misselijk omdat ik weet dat soldaten tijdens de De Wereldoorlogen gruwelbeelden te zien kregen op scherm, in combinatie met wat lekkers om te eten, zodat ze niet zouden flauwvallen op de veldslagen. Hun lichaam werd met het lekkers geconditioneerd om tegen het geweld te kunnen.
Deze methode werd met de televisie nationaal doorgevoerd op elke burger in de wereld. We zijn gevoelloos geworden voor geweld. Door al het geweld die als entertainment verkocht wordt en bekeken wordt. Want het is toch "maar" een film. Al lang kijk ik niet meer naar films. Al een hele tijd ben ik hard aan het werken om de conditioneringen van de maatschappij af te leren, te deprogrammeren. Om helemaal te voelen wie ik vanbinnen ben. En het lijkt zijn vruchten af te werpen. Want ik geraak helemaal van slag bij het kijken van deze film. Ik voel me getraumatiseerd worden zoals kinderen dat zijn, bij het zien van hun eerste gewelddadige films. Maar omdat ik me tijdens de laatste jaren ook gedeprogrammeerd heb dat het "not done" zou zijn om emoties te voelen en te tonen, huil ik onophoudelijk. Tranen met tuiten. Het snot loopt van mijn gezicht. Ik loop om even tot bedaren te komen midden in de film naar het toilet. Misschien denk ik, is het in deze tijden wel belangrijk dat ik wat gevoellozer wordt voor deze taferelen. Want deze taferelen komen geruisloos in onze nek blazen. Aangezien nog niet zo heel lang geleden in de Belgische geschiedenis, mensen werden omgekocht om mensen te gaan afmaken in Congo. Ook deze recente duistere kant van ons land wordt in een doofpot gestopt. Ik besef maar al te goed dat er niet veel meer nodig is om ons illusoir gevoel van veilig Westers land helemaal te doorprikken. Wie kan voorspellen wat er in de toekomst nog allemaal kan gebeuren?
Ik plaats mij terug naast mijn vriend, en ik eet gewillig mijn popcorn verder op terwijl ik de angst en de paniek door heel mijn lijf voel gieren vanwege mijn spiegelneuronen en bewuste blik. Veel mensen verliezen hun alertheid als ze naar een film kijken. Ze worden meegezogen met het verhaal en vergeten even wie en waar ze zijn. Dit had ik vroeger toch. Nu niet meer. Ik zie de inhoud van het verhaal, en leef intens met elke scène mee. Ik voel de emoties, alsof ik ze zelf meemaak, maar denk terwijl ook na over het grotere plaatje. Hoe ze de film gemaakt hebben, wat de regisseur in gedachten had, wat het met de kijkers doet, en wat de bedoeling ervan is. Ik kan niet meer breindood kijken naar een film, integendeel, het wakkert nog meer delen aan, dan het anders al doet. Nog een gevolg denk ik van mijn intentionele deprogrammatie. Of van het ontwakingsproces die een hoge vlucht heeft genomen in 2020.
Hoe het ook zij, de pijn die mensen zichzelf en anderen elkaar op wereldschaal aandoen stroomt door mijn hele zijn heen in de vorm van een diepe interne schok. En ondanks dit alles voel ik me niet te beroerd om te worden ingenomen door zelfmedelijden. Dit is waar we met zijn allen inzitten. Dit is ieder zijn verantwoordelijkheid. Ook de mijne. Ik voel dat dit de reden was van mijn vreemd voorgevoel de avond voordien. Toeval bestaat niet meer. Dit is belangrijk voor me. Om te beseffen wat er echt toedoet. Waarom ik hier ben. En wat ik echt wil doen met mijn leven. Dit is van het leven een boodschap om nog meer mijn ogen te openen voor het mooie. Voor de liefde, en de liefde in deze gruwelijke duisternis het luidst te laten weerklinken. Maar vooraleer ik dat kan uitdrukken, moet ik het volledige negatieve doorleven. Doorvoelen. Het is door de nacht, onze grootste angst te doorvoelen, dat we een stukje dood kunnen gaan. Een stukje van ons ego die sterft. Om daarna een echt stuk in ons te laten herrijzen. Beetje per beetje kom ik zo meer in contact met de ware ziel in mezelf. Ik voel me dankbaar, maar mijn lichaam verkeert zich nog in schok als de gruwel van de film eindelijk stopt. Praten kan ik nu niet. Ik kan nu niet zoals de anderen meteen opstaan en doen alsof dit maar even een film was. Meteen doorgaan met de dagelijkse stroom van het banale leven voelt onmogelijk. Dit doet er toe. Dit lijden, deze gruwel. Dit is waar we moeten voor wakkergeschud worden. Dit is niet hun verhaal. Niet van Syrië, van anderen of van een kleine beperkte groep. Dit is het verhaal van ons allemaal.
Als we dit willen stoppen gaan we allemaal een keuze moeten maken. Om te kiezen voor ons hart. Maar op dit moment is ze zoek. Verstopt in de mist van ons ego. Verstopt tussen alle conditioneringen door. Doordat we conformeren met anderen. We ruilen ons hart in, in ruil voor erkenning van anderen. Dit wil ik niet meer. En ik geef het op om mijn best te doen, omwille van erkenning van een ander. Ik geef het op om een masker voor te houden. Die energie heb ik nu niet. Als mijn vriend tegen me praat kan ik niet terug praten. Hij neemt me mee naar de uitgang van de bioscoop waar ik moet kokhalzen. De mensen die feesten in de stad, hun gelach, het oppervlakkige geluk, maakt me nog misselijker dan ik al was. In contrast met het leed die zonet voor mijn netvlies heeft afgespeeld begint het me te duizelen en te dagen tegelijk. De onwetendheid en het negeren van al het slechte op de wereld, is slechter dan de slechtheid zelf. Het is de werkelijke oorzaak dat dit nu al eeuwen zo doorgaat. Mensen achten zich niet in staat om iets te veranderen. Ze voelen zich niet verantwoordelijk. Ze denken dat ze passieve wezens zijn die moeten volgen met de stroom mee. Niets is minder waar. We creëren zelf onze realiteit, samen.
De boodschap van die vreemde dag is een moeilijke boodschap. Dat besef ik. Dat is ze ook voor mij. We zitten allemaal vast in onze patronen. En patronen en gewoontes doorbreken als mens is één van de moeilijkste opdrachten die er zijn. We zijn gewoontedieren. Verandering maakt ons soms letterlijk ziek. Maar die weerstand en ziektes zijn er om ons te willen doen genezen. Om ons te doen beseffen wat er echt toe doet. Om onze wilskracht te vergroten en te kiezen voor de waarheid van onze ziel. Van ons hart. Omdat we ergens allemaal weten dat we elkaar nodig hebben, en dat we er hier samen inzitten. Dat we dus elkaar maar beter kunnen liefhebben in plaats van te bestrijden. Dat we het vreemde, het andere, het onbekende, de diversiteit van het leven in al haar schakeringen het beste omarmen, en doorvoelen. Proberen te begrijpen. Dat hoe onmogelijk het ook lijkt om verbinding te maken, dat dit wonderbaarlijk sneller gaat dan voor mogelijk wordt gehouden. Als we het maar oprecht proberen. Mijn vriend en ik wandelen richting het appartement van de goeie vriendin van mij waar we mogen overnachten. In het anarchistisch centrum van Gent: 'T Assez! Het is ook Assez! Het is genoeg geweest met al dat lijden. Anarchisme betekent geen heerser. Geen autoriteit. Het is de verzameling denkwijzen die terug te brengen is tot de gedachte dat een individu op geen enkele manier een ondergeschiktheid áán of ván iets of iemand erkent. Elk individu bepaalt voor zichzelf wat die echt wilt en denkt. We hebben allen een vrije wil. Allen hebben we een eigen hart waar dezelfde mooie waarheid en boodschap op een unieke manier in verborgen ligt, als een schat. Dat we allen op ons eigen unieke manier zullen terugvinden. Als we tenminste niet geconditioneerd worden tot volgzame burgers nog voor we kunnen spreken. Maar ook dat is geen toeval.
Ik zie de beelden van de film terug voor mij verschijnen. Ik heb nog steeds geen woord gesproken en mijn vriend begint zich duidelijk zorgen te maken. Hij probeert me op te beuren. Er is een kat vermist, en ze ziet eruit als Amor zegt hij, nadat hij een foto zag vastgeplakt op een lantaarnpaal. Dat is inderdaad de clou van deze dag denk ik. Liefde is vermist. Amor is vermist. En we moeten haar allen terugvinden. Niet gisteren. Niet morgen. Maar nu. Dit magisch inzicht dat mijn vriend me op dat moment, in het hier en nu brengt, krijgt helemaal haar sprankelend wonderlijk vermogen wanneer mijn vriend ons vlak erna doet stoppen met wandelen. Hij zoekt contact met mijn ogen en zegt: 'Je weet toch dat ik jou graag zie hé?' We zijn twee jaar samen en mijn vriend heeft al op veel prachtige manieren zijn liefde aan mij verklaard. Vele mooie momenten en gebaren van hem getuigden van zijn liefde voor mij. Maar desondanks had hij dat nog niet gedaan met de letterlijke woorden 'Ik zie jou graag'. Mijn twijfelende natuur kennende vroeg ik me soms af of dit kwam opdat hij als het alsnog niet goed tussen ons zou gaan, hij zich kon terugtrekken met de woorden: 'Ik heb nooit beweerd dat ik jou graag zie!' Met als gevolg dat ik al tijden hunkerend uitkeek naar dit moment en me met veel nieuwsgierigheid afvroeg wanneer deze woorden uit zijn mond zouden vallen. Het leven had geen mooier en betekenisvoller moment kunnen kiezen. Weer een teken dat dit een speciale dag was! Een teken dat liefde inderdaad vermist is en we haar enkel kunnen terugvinden in het hier en nu. Met onszelf en de mensen en levende wezens om ons heen. Telkens opnieuw de liefde terugvinden. Nu was ik sprakeloos, niet van de schok van de duisternis, maar door de schok van de liefde van dit moment. Mijn vriend had vast niet door dat hij het nog nooit letterlijk zo had uitgesproken. Hoe moest ik hem uitleggen wat er net allemaal was gebeurd? Nu ik toch al de hele tijd zweeg en mijn non-verbale antwoorden hem zichtbaar konden geruststellen bleef mijn tong nog even vastgeplakt aan mijn gehemelte. Zodat ik het belang van deze boodschap nog even kon vasthouden zodat ik ze zou kunnen neerschrijven en meenemen naar de rest van mijn leven.
Dat is ook wat het leven me vertelde eenmaal we bij mijn vriendin aankwamen. Ook zij heeft toevallig twee zwarte katten in huis. Ik knuffelde mijn vriendin bij het weerzien, maar ik had de weg naar klank voortbrengen uit mijn mond met woorden nog steeds niet teruggevonden. Ondertussen liepen de zwarte katten op onze schoot. Toen mijn vriend vertelde over de censuur van het museum, zei mijn vriendin dat het dan wel echt erg aan het worden is met onze maatschappij. Bij deze woorden begon ik terug te huilen. Ze keek me met een intens vragende blik aan. Ze wilde weten wat er gebeurd was. Waarom ik al de hele tijd geen woord zei. Ik zei eindelijk mijn eerste woorden sinds het verlaten van de bioscoopzaal: 'Amor is vermist.' Maar neen, zei mijn vriend. Ze ligt thuis op jou bed. Nu dacht hij waarschijnlijk dat ik helemaal mijn verstand verloren had. Hij keek me aan op zoek naar een verklaring voor mijn woorden. Maar ik had nog steeds niet de energie een gesprek te beginnen. Dat kon wel even wachten. Ik vond het allemaal wat teveel en absurd. Ik besefte hoe ik echt gek overkwam. Dat deed me even lachen. Ook dat was bizar. Maar zo zijn emoties nu eenmaal. Ze zijn kortstondig als ze alle ruimte krijgen. Zoals scheten. Als je ze alle ruimte geeft vervliegt de geur in enkele seconden. Maar stop je ze weg in een klein donker potje dan kan de geur nog jaren blijven stinken. Zoals bij kinderen kunnen heel veel verschillende emoties snel achter elkaar opkomen en weer vertrekken. Maar als dit bij volwassenen gebeurd vinden we dat abnormaal. Nochtans zijn we zo gemaakt. Ik gaf mezelf de ruimte om volledig te voelen wat ik voelde op dat moment. Zodat de film niet echt als een trauma in me zou vast komen te zitten en integendeel een kans was om andere emoties die in mij zaten opgeslagen mee af te voeren. Mijn vriendin begon na mijn woorden een liedje uit haar kindertijd te zingen. Een kerkliedje: Amor, amor, amor, amor. Hermanos mios, Dios es amor. Ama todos como hermanos. Dios es amor. Ook dit was voor mij een teken. Want in het esoterische boek dat ik net had uitgelezen is het zingen van liedjes uit de kindertijd een methode om de diepe liefde voor de wereld te voelen en te manifesteren in de wereld. Agape. "De liefde die verteert" wordt daardoor in ons wezen aangewakkerd. Ik voelde deze liefde helemaal in mij naar boven komen. Ik bedankte God, of wat het ook was dat me deze tekens of boodschappen kwam brengen via de mensen die ik het liefste zie. Door het zwijgen kwam er een sterke lichamelijk taal in mij naar boven. Ik knuffelde en kuste intens vanuit dankbaarheid. De liefde in deze ruimte was puur. Ik vroeg tegelijk innerlijk in mezelf om hulp. Om nog beter te weten wat ik nu moest gaan doen om de liefde te vinden en te geven. Om ze te laten vinden door de wereld. Opdat ook de wereld meer liefde uit kan stralen. Mijn vriendin legde hierna een liedje op van Kae Tempest:
It was grace
Stunned by the last lights of the sun
We were swimming in a green sea as deep as a drum
There are things I must record, must praise
There are things I have to say about the fullness
And the blaze of this beautiful life
The beloved watch the world on its knees
With an infinite degree of separation that was something to see
And my friend told me, "Death is like taking off a tight shoe"
And when I stopped looking for me, I was able to find you
Right there where everything is transcendent
I can feel myself opening up, getting closer
No hope is enough
I've stopped hoping, I'm learning to trust
I came too under that red moon, I was completely crushed
Please use me
Please move through me
Please unscrew me
Please loosen me up
Make music with me
Make everything stop
Make noise and make silence with me
Make love, let me be love
Let me be loving
Let me give love, receive love, and be nothing but love
In love and for love and with love
In love and for love and with love
Surrender, I do surrender
Move through me and feel me get out of the way
And tune into something more deep and reflective than what's to be achieved
Or perceived
Or affected
What's my problem?
I'm always drawn back to that wrestling match
Ten thoughts in the ring of my mind playing catch
I can't live for the noise in my head
I just wanna dig a ditch in the soil of my breath and bury my brain there
But love said, "If you bring forth what is within you
What you bring forth will save you but if you do not bring forth
What is within you, what you do not bring forth will destroy you"/
It was grace
Stunned by the last lights of the sun
Swimming in a green sea as deep as a drum
There are things I must record, must praise
There are things I have to say about the fullness
And the blaze of this beautiful life
Of this beautiful life
Vertaling:
Het was genade
Verbijsterd door de laatste zonnestralen
We zwommen in een groene zee zo diep als een trommel
Er zijn dingen die ik moet vastleggen, moet prijzen
Er zijn dingen die ik te zeggen heb over de volheid
En de gloed van dit mooie leven
De geliefde kijkt op zijn knieën naar de wereld
Met een oneindige mate van scheiding was dat iets om te zien
En mijn vriend vertelde me: "De dood is als het uittrekken
van een strakke schoen"
En toen ik stopte met zoeken naar mij,
kon ik jou vinden
Precies daar waar alles transcendent is
Ik voel mezelf opengaan, dichterbij komen
Geen hoop is genoeg
Ik ben gestopt met hopen, ik leer te vertrouwen
Ik kwam ook onder die rode maan, ik was helemaal verpletterd
Gebruik mij alsjeblieft
Ga alsjeblieft door mij heen
Schroef me alsjeblieft los
Maak me alsjeblieft los
Maak muziek met mij
Laat alles stoppen
Maak lawaai en maak stilte met mij
Maak de liefde, laat me liefde zijn
Laat me liefdevol zijn
Laat me liefde geven, liefde ontvangen en niets anders zijn dan liefde
In liefde en voor liefde en met liefde
In liefde en voor liefde en met liefde
Geef me over, ik geef me over
Beweeg door me heen en voel hoe ik uit de weg ga
En stem af op iets dat dieper en reflectiever is dan wat er bereikt moet worden
Of waargenomen
Of getroffen
Wat is mijn probleem?
Ik word altijd teruggetrokken naar die worstelwedstrijd
Tien gedachten in de ring van mijn geest die elkaar willen vangen
Ik kan niet leven voor het lawaai in mijn hoofd
Ik wil gewoon een greppel graven in de grond van mijn adem en mijn hersenen daar begraven
Maar de liefde zei: "Als je naar buiten brengt wat in je zit
Wat je voortbrengt, zal je redden, maar als je niet voortbrengt
Wat in je zit, wat je niet naar voren brengt, zal je vernietigen"/
Het was genade
Verbijsterd door de laatste zonnestralen
Zwemmen in een groene zee zo diep als een trommel
Er zijn dingen die ik moet vastleggen, moet prijzen
Er zijn dingen die ik te zeggen heb over de volheid
En de gloed van dit mooie leven
Van dit mooie leven
Ik had afgesproken met mijn vriend in Gent om samen het Dr. Guislain museum te bezoeken. Ik wilde hem tonen aan de hand van de oude collectie van het museum vanwaar de psychiatrie vandaan komt. De geschiedenis van wat als krankzinnig werd gezien en hoe daarmee werd omgegaan. Er waren daar marteltuigen te zien en hoe mensen onder zwaar geweld onder dwang gehouden werden. Hoe ze onderzocht werden en geclassificeerd, alsof het niet om mensen zou gaan. Ik herinnerde mij dit van mijn voormalige bezoeken in het Dr. Guislain museum. Hoe de sfeer van toen behouden was, door de inrichting van de kamers in haar oorspronkelijke staat te laten. Helaas, deze oude collectie wordt daar niet meer tentoongesteld. En toen ik zag hoe de kamers volledig gerenoveerd waren en er niets meer overblijft van de sfeer van toen werd mijn verbazing alsmaar groter. Mijn emotionele rollercoaster begon hier op gang te komen.
Hoe kan het dat zo'n belangrijk aspect van de geschiedenis niet meer getoond wordt? Waarom hadden ze dat weggedaan? Ik hoorde de verhalen van vrienden over de actuele psychiatrie door mijn hoofd galmen. De verhalen van gedwongen opnames, isolatiecellen, medicatie onder dwang, vernedering, niet au sérieux genomen worden,... Ik hoorde het verhaal van een vriend van mij die in de helft van de 20ste eeuw ten gevolge van een zware depressie met suïcidaliteit in de psychiatrie werd opgenomen. Daar hebben ze hem naar eigen zeggen platgespoten en behandeld met de elektrische stoel. Hij had twee sterke mannen nodig om hem als een zombie met hangende benen door de hangen te slepen, terug naar zijn cel. Ik liep met duizelend hoofd verontwaardigd naar het onthaal en vroeg daar hoe het kwam dat deze bewijsstukken van de geschiedenis van de psychiatrie niet meer te bezichtigen zijn. Ik zei dat het lijkt op censuur. Dat het een zware vergelijking is, maar je in concentratiekampen van de Tweede Wereldoorlog toch ook niet plots alles gaat vervangen door een neutraler en kunstige sfeer?
Waarom is dit veranderd vroeg ik me luidop af. De twee vrouwen keken me wat verontschuldigend maar ook lichtelijk geïrriteerd aan. De ene vrouw antwoordde dat het zeker niet om censuur betrof. De overheid wilt niet dat de prototypes van toen nog getoond worden, omdat het prototypes betreft en het niet allemaal originele stukken waren. En dat het dubbel is, maar dat er veel mensen buitenkwamen na hun bezoek en flauwvielen van het zien van die marteltuigen. Ik zei dat er ook veel horrorfilms zijn en je net als bij die films een waarschuwingselement kan plaatsen, van 12+ bijvoorbeeld. Maar dat het een deel van de geschiedenis is en dat toch niet zomaar kan verwijderd worden? Er kwam verder geen verheldering en ik liep samen met mijn vriend verontwaardigd naar buiten.
We bespraken dat het toch wel echt vreemd is. Hoe de overheid zaken kan beslissen en zomaar laten verwijderen, en dit dan zeker niet om censuur betrof? Mensen schamen zich niet alleen meer om zichzelf, maar voor anderen, en voor delen van onze geschiedenis, zodanig dat ook dit in het verborgene terechtkomt. Maar alles wat we niet met ons bewustzijn durven bekijken, komt terug in de harde realiteit. Ze komen recht in ons gezicht terug. Delen van ons eigen duistere ego, alsook de maatschappelijke duisternis. Ons schamen en het willen verbergen maakt het dus erger. Het zal zich onherroepelijk moeten herhalen, opdat we de lessen leren die eruit hadden moeten voortkomen. Maar de tijd heeft geduld met ons. Ik niet.
Op dat moment werd ik ongelofelijk ongeduldig. Ik kon het niet hebben. Waarom blijft alles zich herhalen? Ik zag de duisternis en ik kon er geen greintje begrip voor opbrengen. Ik werd er boos van. Die kwaadheid over de negatieve zaken in de wereld sloeg zich over op negatieve gedachten over mijn vriend. Het onvermogen van de maatschappij om het goede te doen, zag ik ineens ook in hem. Alles wat ik ineens zag was zijn onvermogen om lief te hebben, of dit op een manier te doen waarbij ik het kon voelen. Ik voelde me ineens gevangen op aarde tussen onvolmaakte wezens, die denken dat ze van alles weten en kunnen maar in de realiteit alles erger maken. En het ergste van alles was dat ik besefte dat ik het op dat eigenste moment net zo aan het doen was. Onvolmaakt en gruwelijk pijnlijk het moment lelijker maken. Hetgeen we ons aan ergeren en irriteren bij een ander, is een deel in onszelf dat we nog niet hebben kunnen zien èn aanvaarden. Ik voelde me vastzitten in mijn eigen negatieve patroon.
Ik voelde dat ik een soort van wrok tentoonspreidde. Ik veroordeelde mijn vriend tot onvolmaakt en kon het op dat moment alleen maar doorbreken door mijn gedachten te verwoorden, op een zo open mogelijke manier. Ik hoorde mezelf oordelen uitspreken, maar ik wist dat het voor mij een vooruitgang was dat ik zo snel terug connectie probeerde te maken. Ik hoopte dat mijn vriend dat ook zou zien, en probeerde dat ook zo te verwoorden, tussen mijn negatieve emoties door. Dat het zo rustig mogelijk uitspreken van wat maakte dat ik ineens zo'n negatieve energie deelde, een poging is om die negatieve energie om te vormen, ook al is die energie er nog steeds en klinkt het ook nog zo. Het is een positieve poging tot connectie en een wil tot transformatie. Ik kon alleen maar mezelf niet proberen te haten voor mijn fouten die ik mezelf zag maken. Een zelfhaat die in het verleden ervoor gezorgd had dat de negatieve spiraal helemaal zou escaleren. Dus probeerde ik mezelf te aanvaarden zoals ik deed op dat moment, ook al was het niet helemaal zoals ik het wou. Iets wat me heel veel moeite vraagt met momenten. Maar het lukte.
Ik vergaf mezelf en daarbij vergaf ik hem ook. Alsof het onlosmakelijk met elkaar verbonden is. En dat is het ook. Als een wonder gaf hij mij een signaal van begrip, kon ik daar positief op reageren, en was de negatieve spiraal verbroken. Een klein mooi gebaar kan als een heldere ster zijn die opduikt in een donkere nacht. Het verlicht ons hele wezen meteen. Ik wist dat me schuldig voelen geen constructieve emotie was en had mezelf geleerd om in de plaats van me oneindig te gaan schamen en schuldig te voelen, er iets positiefs tegenover te plaatsen. Het ging nog een mooie avond worden voor ons besloot ik opgewekt. Dus ik stelde voor om na ons hapje eten, samen naar de bioscoop te gaan. Dat deden we.
Onderweg kreeg ik het koud en werd ik terug ongeduldig. Ik deed de Wim Hof - ademhaling tijdens het wandelen, en kreeg het warmer en ik werd terug wat rustiger vanbinnen. Ook al had ik het gevoel dat mijn vriend zich wat schaamde om mijn vreemd gedrag? Luide ademhalingsoefeningen doen doorheen de stad. Daar moet je toch een beetje gek voor zijn? Steeds vaker krijg ik van hem de bevestiging dat ik inderdaad (soms) zijn gedachten kan lezen. Ik zet soms tussen haakjes want zijn gedachten lezen gaat niet als ik in angstgevoelens zit. Dan verwar ik mijn angsten met zijn gedachten. Daar wordt hij dan begrijpelijk lastig van. Als ik aan ''IVEA'' doe. Invullen voor een ander. Beter is het om aan "NIVEA" te doen. Niet invullen voor een ander. Ik dacht terug aan de psychiatrie, vanwege mijn zogezegd gek gedrag. Hoe ik het vond tijdens mijn opname in de psychiatrie. De ervaring van tot rust te kunnen komen in een omgeving waar ik voor het eerst volledig mezelf durfde te zijn. Hoe gek ik mijn eigen gedachten of gedragingen ook vond, gek werd ik toch al bevonden, dus vond ik een enorme vreugde in het durven dingen voelen, zeggen en doen, die ik in het "normale" leven niet durfde. Of niet toelaatbaar vond. Of ik dacht toen dat het niet toegelaten was. Zie je hoe belangrijk het is om aan "NIVEA" te doen? De meeste mensen denken in het openbaar aan hoe ze zelf voorkomen, en minder aan hoe anderen voorkomen. Als een ander dan op een niet bedreigende manier zich buiten de norm gedraagt, ervaren de meesten dit als een opluchting. Dan voelen ze zich zelf ook meer op hun gemak, want als een ander het keurslijf van zich af kan doen, zonder merkbare negatieve sociale gevolgen, voelen ze zich ook wat vrijer in hun kleren.
Toen ik dat begon op te merken, voor het eerst in de psychiatrie, ervaarde ik een groot plezier uit mijn eigen sociale angsten overwinnen. Door telkens wat uit mijn eigen comfortzone te stappen werd ik een gelukkiger mens. Ik voelde me vrijer. Dat een gesloten omgeving als de psychiatrie daarvoor gezorgd heeft, op een indirecte manier, is wel opmerkelijk te noemen. Nu dans ik elke keer wanneer ik winkel. In de winkelgangen weergalmt soms muziek van de radio en dan beweegt mijn lichaam zich automatisch op de gevoelens en geluiden die zich aandienen. Toch heb ik een hekel aan winkelen. Omdat het mij confronteert met een maatschappij waarbij je geld moet hebben om jezelf een degelijk leven in welzijn te kunnen schenken. Terwijl het natuurlijk is om te eten, te slapen, een dak boven je hoofd nodig te hebben, je te verplaatsen... Iedereen moet dit doen en heeft dit nodig. Toch vraagt dit alles om een aanzienlijke hoeveelheid geld die je in je bezit moet hebben. Het tragische is dat om dit geld in ons bezit te krijgen, mensen allerlei zaken doen die eigenlijk tegen hun natuur ingaat. Ze stellen zich voor dat ze indruk moeten maken op anderen. Dat ze zichzelf moeten verkocht krijgen. Vroeger verkochten mensen anderen mensen op slavenmarkten. Nu verkopen we onszelf tijdens sollicitatiegesprekken of op een werkvergadering. Veel mensen houden zich een groot deel in hun leven bezig met zaken dat hun werkelijk niet interesseren. Ze steken daarnaast dan weer ongelofelijk veel energie in zichzelf wijs maken dat ze dat wel doen. Mensen doen soms meer zaken tegen hun zin, dan met plezier. Daarom voelen ze hun hart niet, want die ervaart verwaarlozing, en dus veel pijn. Die pijn doet teveel pijn, zodat ze op den duur gevoelloos door het leven moeten gaan. Ze voelen zo weinig mogelijk en gaan het liefst logisch denkend door het leven. Denken ze zelf. Liefde is voor mij jezelf onvoorwaardelijk kunnen geven wat je nodig hebt in het leven, en zo dus ook de anderen die je in je hart meedraagt.
Naast alle lichamelijke basisbehoeften, zijn er ook basisbehoeften zoals vreugde ervaren en verbinding met onszelf en anderen. Betekenis en plezier voor het leven voelen. Voor mij toont een winkel mij dat mensen moeten betalen voor eten. Dat er zware voorwaarden verbonden zijn aan jezelf in leven kunnen houden. Mensen betalen eten met zichzelf en anderen. In plaats van hun kostbare tijd te spenderen aan wat ze liefste doen, en deze liefde voor het leven te delen en schenken aan anderen, maken ze geld. Maken ze van geld hun eerste prioriteit, vóór datgene waar hun eigen hart werkelijk naar verlangt. En dat om te kunnen eten bijvoorbeeld. Zonder mensen zich er ten volle van bewust zijn maken ze hun ziel daardoor geleidelijk aan dood vanbinnen. Door onze kostbare mooie tijd hier op aarde te spenderen aan geld verdienen op manieren die eigenlijk niet past bij wie we echt zijn, leven we vervreemd van onszelf en de ander. Met alle gevolgen van dien. Wat we vreemd vinden gaan we uit de weg. Of ruimen we uit de weg. Wat denk ik de hoofdreden is dat er zoveel lijden is, en grote drama's afspelen in de wereld. Mensen zijn denk ik eigenlijk, zonder al deze conditioneringen van angst, van nature nog steeds zoals kinderen. We willen spelen, lachen, ontdekken en liefde beleven. Dan vind ik het vaak heel lastig om te zien in de winkel dat we dat omwille van ons eten, en andere basisbehoeftes, verleerd zijn. Terwijl dat ook een basisbehoefte is. Dus om mezelf wat plezier te gunnen, dans ik op muziek tijdens het winkelen. En dan zie ik soms in mijn ooghoeken mensen glimlachen of mij met grote ogen aanstaren. Dat maakt het voor mij allemaal luchtiger en leefbaarder. Ik ben het ondertussen al zo gewoon geworden om te doen wat er in me opkomt, waar ik me spontaan goed bij voel, dat het me soms verbaast als anderen zich daar wat ongemakkelijk bij gaan voelen.
Dat ik tegenwoordig zelfs in het openbaar helemaal kan uitten wat er zich bij me vanbinnen aandient werd me enorm duidelijk in de bioscoop. Ik wilde mijn vriend verder geen strobreed in de weg liggen dus hij koos de film waar we naar gingen kijken. Plassen was hetgeen ik dringend wilde gaan doen, dus ik kocht snel tickets van zodra ik de titel kende van de film dat we gingen zien, zodat ik meteen door de poortjes kon richting het toilet. Dat luchtte op. Al gauw werd het duidelijk dat we de laatste trein naar huis niet gingen halen. De film duurde namelijk twee uur en een kwartier. Mijn vriend vond dit een stresserende vaststelling. Voor mij geeft het me op een bepaalde manier rust als het lot dingen beslist in mijn plaats en ik deze dan vindingrijk hoor op te lossen. Het geeft me een duidelijk doel voor ogen. En dit doel had ik al vaak moeten oplossen. Een slaapplaats vinden. Ik bel naar een heel goeie vriendin die in Gent woont. Ze neemt op en laat weten dat we ofwel bij haar of haar vriend kunnen overnachten. Wat het zou worden konden we pas na 22u afspreken, want de film ging beginnen.
Rebel. Een film gebaseerd op waargebeurde feiten. Er worden mensen gefusilleerd. De terechtstelling van volwassen mannen wordt met een hele filmploeg met show in beeld gebracht. Dit gebruiken ze als propaganda om mensen vanuit o.a. Brussel te ronselen om mee te strijden in de oorlog. Mensen die in steden leven en zich onzichtbaar en nutteloos voelen. Mensen die zich niet begrepen voelen, vanwege hun etnische afkomst of omdat er in de westerse wereld weinig aandacht is voor de mens zijn of haar belevingswereld in het algemeen, worden gelokt om voor "een goede strijd" te vechten. De ronselaars geven deze geïsoleerde mens een vals gevoel van ergens thuis te horen. Ze krijgen even het gevoel betekenisvol te zijn en krijgen hoop in een betere wereld, waar ze ook aan kunnen bouwen. Met deze pijnlijke illusie voor ogen belanden ze op een plek waar ze ofwel vermoord worden, of moeten moorden. Door te schieten, bommen te werpen, zelfmoordaanslagen te plegen, mensen de keel over te snijden,... Ik zag kinderen die geconditioneerd werden om met wapens mensen dood te schieten. Het ongeduld die ik voor de start van de film voelde, voor mijn vriend en mijn eigen kleine tekortkomingen, lijken ineens zo intens banaal dat ik me schaam. Ik word stil. Ik grijp de hand van mijn vriend stevig vast en ik huil. Deze taferelen gebeuren elke dag opnieuw, vandaag in deze wereld. Toch vallen we hier niet van flauw als we de bioscoopzaal verlaten. Zoals de vrouw van het Dr. Guislain museum beweerde dat de mensen deden bij het zien van de marteltuigen die ze een paar decennia geleden gebruikten in de psychiatrie. Hier zien we het voor onze neus allemaal gebeuren. Onthoofdingen. Afgekapte handen. Terreur. Bommen. Kinderen met wapens. Moordenaars. Bloed. Gruweldaden. En dit op beeld. In een bioscoop. Alsof het om entertainment gaat. Ik word misselijk van de popcorn in mijn handen. Niet door de smaak, want die is lekker, maar omdat ze me tonen dat ik heb betaald om "voor mijn plezier" naar de wrede actualiteit te kijken. Een dikke twee uur lang. Ik word misselijk omdat ik weet dat soldaten tijdens de De Wereldoorlogen gruwelbeelden te zien kregen op scherm, in combinatie met wat lekkers om te eten, zodat ze niet zouden flauwvallen op de veldslagen. Hun lichaam werd met het lekkers geconditioneerd om tegen het geweld te kunnen.
Deze methode werd met de televisie nationaal doorgevoerd op elke burger in de wereld. We zijn gevoelloos geworden voor geweld. Door al het geweld die als entertainment verkocht wordt en bekeken wordt. Want het is toch "maar" een film. Al lang kijk ik niet meer naar films. Al een hele tijd ben ik hard aan het werken om de conditioneringen van de maatschappij af te leren, te deprogrammeren. Om helemaal te voelen wie ik vanbinnen ben. En het lijkt zijn vruchten af te werpen. Want ik geraak helemaal van slag bij het kijken van deze film. Ik voel me getraumatiseerd worden zoals kinderen dat zijn, bij het zien van hun eerste gewelddadige films. Maar omdat ik me tijdens de laatste jaren ook gedeprogrammeerd heb dat het "not done" zou zijn om emoties te voelen en te tonen, huil ik onophoudelijk. Tranen met tuiten. Het snot loopt van mijn gezicht. Ik loop om even tot bedaren te komen midden in de film naar het toilet. Misschien denk ik, is het in deze tijden wel belangrijk dat ik wat gevoellozer wordt voor deze taferelen. Want deze taferelen komen geruisloos in onze nek blazen. Aangezien nog niet zo heel lang geleden in de Belgische geschiedenis, mensen werden omgekocht om mensen te gaan afmaken in Congo. Ook deze recente duistere kant van ons land wordt in een doofpot gestopt. Ik besef maar al te goed dat er niet veel meer nodig is om ons illusoir gevoel van veilig Westers land helemaal te doorprikken. Wie kan voorspellen wat er in de toekomst nog allemaal kan gebeuren?
Ik plaats mij terug naast mijn vriend, en ik eet gewillig mijn popcorn verder op terwijl ik de angst en de paniek door heel mijn lijf voel gieren vanwege mijn spiegelneuronen en bewuste blik. Veel mensen verliezen hun alertheid als ze naar een film kijken. Ze worden meegezogen met het verhaal en vergeten even wie en waar ze zijn. Dit had ik vroeger toch. Nu niet meer. Ik zie de inhoud van het verhaal, en leef intens met elke scène mee. Ik voel de emoties, alsof ik ze zelf meemaak, maar denk terwijl ook na over het grotere plaatje. Hoe ze de film gemaakt hebben, wat de regisseur in gedachten had, wat het met de kijkers doet, en wat de bedoeling ervan is. Ik kan niet meer breindood kijken naar een film, integendeel, het wakkert nog meer delen aan, dan het anders al doet. Nog een gevolg denk ik van mijn intentionele deprogrammatie. Of van het ontwakingsproces die een hoge vlucht heeft genomen in 2020.
Hoe het ook zij, de pijn die mensen zichzelf en anderen elkaar op wereldschaal aandoen stroomt door mijn hele zijn heen in de vorm van een diepe interne schok. En ondanks dit alles voel ik me niet te beroerd om te worden ingenomen door zelfmedelijden. Dit is waar we met zijn allen inzitten. Dit is ieder zijn verantwoordelijkheid. Ook de mijne. Ik voel dat dit de reden was van mijn vreemd voorgevoel de avond voordien. Toeval bestaat niet meer. Dit is belangrijk voor me. Om te beseffen wat er echt toedoet. Waarom ik hier ben. En wat ik echt wil doen met mijn leven. Dit is van het leven een boodschap om nog meer mijn ogen te openen voor het mooie. Voor de liefde, en de liefde in deze gruwelijke duisternis het luidst te laten weerklinken. Maar vooraleer ik dat kan uitdrukken, moet ik het volledige negatieve doorleven. Doorvoelen. Het is door de nacht, onze grootste angst te doorvoelen, dat we een stukje dood kunnen gaan. Een stukje van ons ego die sterft. Om daarna een echt stuk in ons te laten herrijzen. Beetje per beetje kom ik zo meer in contact met de ware ziel in mezelf. Ik voel me dankbaar, maar mijn lichaam verkeert zich nog in schok als de gruwel van de film eindelijk stopt. Praten kan ik nu niet. Ik kan nu niet zoals de anderen meteen opstaan en doen alsof dit maar even een film was. Meteen doorgaan met de dagelijkse stroom van het banale leven voelt onmogelijk. Dit doet er toe. Dit lijden, deze gruwel. Dit is waar we moeten voor wakkergeschud worden. Dit is niet hun verhaal. Niet van Syrië, van anderen of van een kleine beperkte groep. Dit is het verhaal van ons allemaal.
Als we dit willen stoppen gaan we allemaal een keuze moeten maken. Om te kiezen voor ons hart. Maar op dit moment is ze zoek. Verstopt in de mist van ons ego. Verstopt tussen alle conditioneringen door. Doordat we conformeren met anderen. We ruilen ons hart in, in ruil voor erkenning van anderen. Dit wil ik niet meer. En ik geef het op om mijn best te doen, omwille van erkenning van een ander. Ik geef het op om een masker voor te houden. Die energie heb ik nu niet. Als mijn vriend tegen me praat kan ik niet terug praten. Hij neemt me mee naar de uitgang van de bioscoop waar ik moet kokhalzen. De mensen die feesten in de stad, hun gelach, het oppervlakkige geluk, maakt me nog misselijker dan ik al was. In contrast met het leed die zonet voor mijn netvlies heeft afgespeeld begint het me te duizelen en te dagen tegelijk. De onwetendheid en het negeren van al het slechte op de wereld, is slechter dan de slechtheid zelf. Het is de werkelijke oorzaak dat dit nu al eeuwen zo doorgaat. Mensen achten zich niet in staat om iets te veranderen. Ze voelen zich niet verantwoordelijk. Ze denken dat ze passieve wezens zijn die moeten volgen met de stroom mee. Niets is minder waar. We creëren zelf onze realiteit, samen.
De boodschap van die vreemde dag is een moeilijke boodschap. Dat besef ik. Dat is ze ook voor mij. We zitten allemaal vast in onze patronen. En patronen en gewoontes doorbreken als mens is één van de moeilijkste opdrachten die er zijn. We zijn gewoontedieren. Verandering maakt ons soms letterlijk ziek. Maar die weerstand en ziektes zijn er om ons te willen doen genezen. Om ons te doen beseffen wat er echt toe doet. Om onze wilskracht te vergroten en te kiezen voor de waarheid van onze ziel. Van ons hart. Omdat we ergens allemaal weten dat we elkaar nodig hebben, en dat we er hier samen inzitten. Dat we dus elkaar maar beter kunnen liefhebben in plaats van te bestrijden. Dat we het vreemde, het andere, het onbekende, de diversiteit van het leven in al haar schakeringen het beste omarmen, en doorvoelen. Proberen te begrijpen. Dat hoe onmogelijk het ook lijkt om verbinding te maken, dat dit wonderbaarlijk sneller gaat dan voor mogelijk wordt gehouden. Als we het maar oprecht proberen. Mijn vriend en ik wandelen richting het appartement van de goeie vriendin van mij waar we mogen overnachten. In het anarchistisch centrum van Gent: 'T Assez! Het is ook Assez! Het is genoeg geweest met al dat lijden. Anarchisme betekent geen heerser. Geen autoriteit. Het is de verzameling denkwijzen die terug te brengen is tot de gedachte dat een individu op geen enkele manier een ondergeschiktheid áán of ván iets of iemand erkent. Elk individu bepaalt voor zichzelf wat die echt wilt en denkt. We hebben allen een vrije wil. Allen hebben we een eigen hart waar dezelfde mooie waarheid en boodschap op een unieke manier in verborgen ligt, als een schat. Dat we allen op ons eigen unieke manier zullen terugvinden. Als we tenminste niet geconditioneerd worden tot volgzame burgers nog voor we kunnen spreken. Maar ook dat is geen toeval.
Ik zie de beelden van de film terug voor mij verschijnen. Ik heb nog steeds geen woord gesproken en mijn vriend begint zich duidelijk zorgen te maken. Hij probeert me op te beuren. Er is een kat vermist, en ze ziet eruit als Amor zegt hij, nadat hij een foto zag vastgeplakt op een lantaarnpaal. Dat is inderdaad de clou van deze dag denk ik. Liefde is vermist. Amor is vermist. En we moeten haar allen terugvinden. Niet gisteren. Niet morgen. Maar nu. Dit magisch inzicht dat mijn vriend me op dat moment, in het hier en nu brengt, krijgt helemaal haar sprankelend wonderlijk vermogen wanneer mijn vriend ons vlak erna doet stoppen met wandelen. Hij zoekt contact met mijn ogen en zegt: 'Je weet toch dat ik jou graag zie hé?' We zijn twee jaar samen en mijn vriend heeft al op veel prachtige manieren zijn liefde aan mij verklaard. Vele mooie momenten en gebaren van hem getuigden van zijn liefde voor mij. Maar desondanks had hij dat nog niet gedaan met de letterlijke woorden 'Ik zie jou graag'. Mijn twijfelende natuur kennende vroeg ik me soms af of dit kwam opdat hij als het alsnog niet goed tussen ons zou gaan, hij zich kon terugtrekken met de woorden: 'Ik heb nooit beweerd dat ik jou graag zie!' Met als gevolg dat ik al tijden hunkerend uitkeek naar dit moment en me met veel nieuwsgierigheid afvroeg wanneer deze woorden uit zijn mond zouden vallen. Het leven had geen mooier en betekenisvoller moment kunnen kiezen. Weer een teken dat dit een speciale dag was! Een teken dat liefde inderdaad vermist is en we haar enkel kunnen terugvinden in het hier en nu. Met onszelf en de mensen en levende wezens om ons heen. Telkens opnieuw de liefde terugvinden. Nu was ik sprakeloos, niet van de schok van de duisternis, maar door de schok van de liefde van dit moment. Mijn vriend had vast niet door dat hij het nog nooit letterlijk zo had uitgesproken. Hoe moest ik hem uitleggen wat er net allemaal was gebeurd? Nu ik toch al de hele tijd zweeg en mijn non-verbale antwoorden hem zichtbaar konden geruststellen bleef mijn tong nog even vastgeplakt aan mijn gehemelte. Zodat ik het belang van deze boodschap nog even kon vasthouden zodat ik ze zou kunnen neerschrijven en meenemen naar de rest van mijn leven.
Dat is ook wat het leven me vertelde eenmaal we bij mijn vriendin aankwamen. Ook zij heeft toevallig twee zwarte katten in huis. Ik knuffelde mijn vriendin bij het weerzien, maar ik had de weg naar klank voortbrengen uit mijn mond met woorden nog steeds niet teruggevonden. Ondertussen liepen de zwarte katten op onze schoot. Toen mijn vriend vertelde over de censuur van het museum, zei mijn vriendin dat het dan wel echt erg aan het worden is met onze maatschappij. Bij deze woorden begon ik terug te huilen. Ze keek me met een intens vragende blik aan. Ze wilde weten wat er gebeurd was. Waarom ik al de hele tijd geen woord zei. Ik zei eindelijk mijn eerste woorden sinds het verlaten van de bioscoopzaal: 'Amor is vermist.' Maar neen, zei mijn vriend. Ze ligt thuis op jou bed. Nu dacht hij waarschijnlijk dat ik helemaal mijn verstand verloren had. Hij keek me aan op zoek naar een verklaring voor mijn woorden. Maar ik had nog steeds niet de energie een gesprek te beginnen. Dat kon wel even wachten. Ik vond het allemaal wat teveel en absurd. Ik besefte hoe ik echt gek overkwam. Dat deed me even lachen. Ook dat was bizar. Maar zo zijn emoties nu eenmaal. Ze zijn kortstondig als ze alle ruimte krijgen. Zoals scheten. Als je ze alle ruimte geeft vervliegt de geur in enkele seconden. Maar stop je ze weg in een klein donker potje dan kan de geur nog jaren blijven stinken. Zoals bij kinderen kunnen heel veel verschillende emoties snel achter elkaar opkomen en weer vertrekken. Maar als dit bij volwassenen gebeurd vinden we dat abnormaal. Nochtans zijn we zo gemaakt. Ik gaf mezelf de ruimte om volledig te voelen wat ik voelde op dat moment. Zodat de film niet echt als een trauma in me zou vast komen te zitten en integendeel een kans was om andere emoties die in mij zaten opgeslagen mee af te voeren. Mijn vriendin begon na mijn woorden een liedje uit haar kindertijd te zingen. Een kerkliedje: Amor, amor, amor, amor. Hermanos mios, Dios es amor. Ama todos como hermanos. Dios es amor. Ook dit was voor mij een teken. Want in het esoterische boek dat ik net had uitgelezen is het zingen van liedjes uit de kindertijd een methode om de diepe liefde voor de wereld te voelen en te manifesteren in de wereld. Agape. "De liefde die verteert" wordt daardoor in ons wezen aangewakkerd. Ik voelde deze liefde helemaal in mij naar boven komen. Ik bedankte God, of wat het ook was dat me deze tekens of boodschappen kwam brengen via de mensen die ik het liefste zie. Door het zwijgen kwam er een sterke lichamelijk taal in mij naar boven. Ik knuffelde en kuste intens vanuit dankbaarheid. De liefde in deze ruimte was puur. Ik vroeg tegelijk innerlijk in mezelf om hulp. Om nog beter te weten wat ik nu moest gaan doen om de liefde te vinden en te geven. Om ze te laten vinden door de wereld. Opdat ook de wereld meer liefde uit kan stralen. Mijn vriendin legde hierna een liedje op van Kae Tempest:
It was grace
Stunned by the last lights of the sun
We were swimming in a green sea as deep as a drum
There are things I must record, must praise
There are things I have to say about the fullness
And the blaze of this beautiful life
The beloved watch the world on its knees
With an infinite degree of separation that was something to see
And my friend told me, "Death is like taking off a tight shoe"
And when I stopped looking for me, I was able to find you
Right there where everything is transcendent
I can feel myself opening up, getting closer
No hope is enough
I've stopped hoping, I'm learning to trust
I came too under that red moon, I was completely crushed
Please use me
Please move through me
Please unscrew me
Please loosen me up
Make music with me
Make everything stop
Make noise and make silence with me
Make love, let me be love
Let me be loving
Let me give love, receive love, and be nothing but love
In love and for love and with love
In love and for love and with love
Surrender, I do surrender
Move through me and feel me get out of the way
And tune into something more deep and reflective than what's to be achieved
Or perceived
Or affected
What's my problem?
I'm always drawn back to that wrestling match
Ten thoughts in the ring of my mind playing catch
I can't live for the noise in my head
I just wanna dig a ditch in the soil of my breath and bury my brain there
But love said, "If you bring forth what is within you
What you bring forth will save you but if you do not bring forth
What is within you, what you do not bring forth will destroy you"/
It was grace
Stunned by the last lights of the sun
Swimming in a green sea as deep as a drum
There are things I must record, must praise
There are things I have to say about the fullness
And the blaze of this beautiful life
Of this beautiful life
Vertaling:
Het was genade
Verbijsterd door de laatste zonnestralen
We zwommen in een groene zee zo diep als een trommel
Er zijn dingen die ik moet vastleggen, moet prijzen
Er zijn dingen die ik te zeggen heb over de volheid
En de gloed van dit mooie leven
De geliefde kijkt op zijn knieën naar de wereld
Met een oneindige mate van scheiding was dat iets om te zien
En mijn vriend vertelde me: "De dood is als het uittrekken
van een strakke schoen"
En toen ik stopte met zoeken naar mij,
kon ik jou vinden
Precies daar waar alles transcendent is
Ik voel mezelf opengaan, dichterbij komen
Geen hoop is genoeg
Ik ben gestopt met hopen, ik leer te vertrouwen
Ik kwam ook onder die rode maan, ik was helemaal verpletterd
Gebruik mij alsjeblieft
Ga alsjeblieft door mij heen
Schroef me alsjeblieft los
Maak me alsjeblieft los
Maak muziek met mij
Laat alles stoppen
Maak lawaai en maak stilte met mij
Maak de liefde, laat me liefde zijn
Laat me liefdevol zijn
Laat me liefde geven, liefde ontvangen en niets anders zijn dan liefde
In liefde en voor liefde en met liefde
In liefde en voor liefde en met liefde
Geef me over, ik geef me over
Beweeg door me heen en voel hoe ik uit de weg ga
En stem af op iets dat dieper en reflectiever is dan wat er bereikt moet worden
Of waargenomen
Of getroffen
Wat is mijn probleem?
Ik word altijd teruggetrokken naar die worstelwedstrijd
Tien gedachten in de ring van mijn geest die elkaar willen vangen
Ik kan niet leven voor het lawaai in mijn hoofd
Ik wil gewoon een greppel graven in de grond van mijn adem en mijn hersenen daar begraven
Maar de liefde zei: "Als je naar buiten brengt wat in je zit
Wat je voortbrengt, zal je redden, maar als je niet voortbrengt
Wat in je zit, wat je niet naar voren brengt, zal je vernietigen"/
Het was genade
Verbijsterd door de laatste zonnestralen
Zwemmen in een groene zee zo diep als een trommel
Er zijn dingen die ik moet vastleggen, moet prijzen
Er zijn dingen die ik te zeggen heb over de volheid
En de gloed van dit mooie leven
Van dit mooie leven
0 Comments