- Published on
Rauw — Tussen afgrond en erkenning: waarom ìk schrijf
Inslapen gaat me niet makkelijk af sinds mijn verhuis naar België in 2004.
Sinds het overlijden van mijn vader is dóórslapen steevast óók een uitdaging. Wanneer ik wakker word op een koude nacht als deze, aan de voet van een nieuw jaar, is de storm in mijn hoofd zo onstuitbaar dat de contouren van de realiteit vervagen. Tegelijkertijd zie ik tijdens zo'n nacht de mist grotendeels opklaren. De spoken uit het verleden doemen vlijmscherp op voor mijn geestesoog. Ik zie puzzelstukjes van een ingewikkelde familiegeschiedenis en neem ze één voor één vast in een verbeten poging er grip op te krijgen. Zo ontstaat een beeld dat zich met een onverbiddelijke rauwheid aan mij opdringt.
Sinds het overlijden van mijn vader is dóórslapen steevast óók een uitdaging. Wanneer ik wakker word op een koude nacht als deze, aan de voet van een nieuw jaar, is de storm in mijn hoofd zo onstuitbaar dat de contouren van de realiteit vervagen. Tegelijkertijd zie ik tijdens zo'n nacht de mist grotendeels opklaren. De spoken uit het verleden doemen vlijmscherp op voor mijn geestesoog. Ik zie puzzelstukjes van een ingewikkelde familiegeschiedenis en neem ze één voor één vast in een verbeten poging er grip op te krijgen. Zo ontstaat een beeld dat zich met een onverbiddelijke rauwheid aan mij opdringt.
Om zaken te kunnen loslaten, moeten we eerst weten wat we precies loslaten, toch?
Hoe ik de dingen op orde krijg in mijn hoofd – en mijn hart – is een eigenzinnig pad; een route vol hobbels die bij mij past. Niet alle familieleden zijn er evenzeer mee gediend dat ik de noodzaak voel om in onze geschiedenis te graven. Maar iets een plaats kunnen geven betekent voor mij: duidelijkheid krijgen, en erkenning of begrip voelen voor wat geweest is.
Mijn vader heeft mij tijdens zijn laatste levensjaar een groot deel van die erkenning kunnen geven, iets waarvoor ik hem immens dankbaar ben. Mensen zijn verre van perfect en maken fouten, maar om onszelf te kunnen begrijpen – en werkelijk lief te hebben – hebben we anderen nodig. Spiegels die eerlijk en oprecht, vanuit liefde, reflecteren wie we zijn.
Mensen die wegkijken, ontkennen of alles in een doofpot willen stoppen, veroorzaken naar mijn beleving een nog veel groter leed. Pijn doet pijn. Maar ik heb ondervonden dat juist het onderdrukken of vermijden van die pijn datgene is wat lijden ondragelijk kan maken in plaats van dragelijk.
Er bestaat zoiets als gaslighting. In mijn ervaring betekent dit bijvoorbeeld dat iemand dingen in de doofpot stopt om de controle te behouden. Door feiten te ontkennen of te beweren dat ik het me verkeerd herinner, werd ik gedwongen om aan mezelf te twijfelen. Ik zie nu in dat dit een wanhopig zelfbeschermingsmechanisme is dat onbewust en automatisch gebeurt. Voor sommige mensen voelt een fout toegeven namelijk niet als iets kleins, maar als het volledig instorten van hùn wereld en zelfbeeld. Wanneer ik bepaalde zaken uit het verleden benoem, ontstaat er bij de ander een vorm van blinde paniek. Het negeren, minimaliseren of verdraaien van de waarheid is dan de enige manier voor hen om niet in een existentiële afgrond te vallen. Dat maakt het echter niet minder schadelijk; de veiligheid die de ander in de doofpot zoekt, is voor mij juist de bron van verwarring en leed.
Omdat er in mijn jeugd nauwelijks ruimte was voor mijn eigen ervaringen, werd mij het recht ontzegd om de realiteit te kennen en ervaren zoals die was. Dit leidde jarenlang tot onbewuste chaos, fragmentatie en paniek. Hoewel intensieve therapie de scherpste randen inmiddels heeft verzacht, herinnert mijn lichaam zich, samen met de amygdala, nog altijd de existentiële dreiging van het niet gezien of gehoord worden. Schrijven is voor mij een anker om die dreiging te hanteren. Het vormt een rode draad die sinds ik kan schrijven door mijn leven loopt. Het biedt mij de kans om de overlevingsmechanismen te transformeren via taal en logica. Door mijn verhaal met mijn prefrontale cortex vorm te geven, creëer ik een geordend geheel en pak ik de regie terug. Schrijven dwingt mezelf tot samenhang, wat rust geeft aan zowel mijn verleden als aan mijn innerlijk kind in het heden. Zo integreer ik mijn eigen gezonde spiegels om van het overleven naar het werkelijk leven te kunnen overstappen. Deze weg van herstel krijgt binnenkort ook een fysieke vorm: een pelgrimstocht die symbool staat voor het zetten van die stappen en het innemen van ruimte. Het is een beweging naar vrede in mijzelf, die ik tegelijkertijd de hele wereld toewens:
open grenzen met respect voor de medemens en haar omgeving,
transparantie en ware vrede.
Naast mijn eigen proces vind ik het essentieel om een getuigenis af te leggen voor de (innerlijke) kinderen binnen mijn familie. Zij zullen later misschien ook behoefte hebben aan een eerlijk woordje uitleg, om diezelfde erkenning en datzelfde begrip te kunnen vinden. Door de stilte te verbreken en mijn eigen interpretatie in een helder daglicht te stellen, hoop ik handvaten te bieden aan zij die dit nodig hebben om hun eigen stem te vinden. Losbreken uit het onuitgesprokene is een zeggenschap terugpakken om vanuit de chaos een eigen bodem van vrede te leggen.
Dit was een introductie in het vormen van mijn verhaal. Stukje bij beetje zal ik hier de puzzel verder leggen: in de Memoires de fragmenten uit het verleden en op pad, de stappen van mijn aanstaande Pelgrimage. De zon zal dra de duisternis verjagen, toch is de kou tijdens deze barre winterochtend nog niet verdreven. Overleven is lange tijd een noodzaak geweest, een mechanisme dat ik noodgedwongen tot in de finesse heb ontwikkeld. Het is me echter ook van pas gekomen; het heeft me gered en gevormd tot wie ik vandaag ben. De moed is me alvast nog niet in de schoenen gezonken. Voor nu is de mist grotendeels opgetrokken en een poging tot bodem gelegd.
En zoals de peregrinos op de Camino zo vaak zeggen: The Way provides.
Hoe ik de dingen op orde krijg in mijn hoofd – en mijn hart – is een eigenzinnig pad; een route vol hobbels die bij mij past. Niet alle familieleden zijn er evenzeer mee gediend dat ik de noodzaak voel om in onze geschiedenis te graven. Maar iets een plaats kunnen geven betekent voor mij: duidelijkheid krijgen, en erkenning of begrip voelen voor wat geweest is.
Mijn vader heeft mij tijdens zijn laatste levensjaar een groot deel van die erkenning kunnen geven, iets waarvoor ik hem immens dankbaar ben. Mensen zijn verre van perfect en maken fouten, maar om onszelf te kunnen begrijpen – en werkelijk lief te hebben – hebben we anderen nodig. Spiegels die eerlijk en oprecht, vanuit liefde, reflecteren wie we zijn.
Mensen die wegkijken, ontkennen of alles in een doofpot willen stoppen, veroorzaken naar mijn beleving een nog veel groter leed. Pijn doet pijn. Maar ik heb ondervonden dat juist het onderdrukken of vermijden van die pijn datgene is wat lijden ondragelijk kan maken in plaats van dragelijk.
Er bestaat zoiets als gaslighting. In mijn ervaring betekent dit bijvoorbeeld dat iemand dingen in de doofpot stopt om de controle te behouden. Door feiten te ontkennen of te beweren dat ik het me verkeerd herinner, werd ik gedwongen om aan mezelf te twijfelen. Ik zie nu in dat dit een wanhopig zelfbeschermingsmechanisme is dat onbewust en automatisch gebeurt. Voor sommige mensen voelt een fout toegeven namelijk niet als iets kleins, maar als het volledig instorten van hùn wereld en zelfbeeld. Wanneer ik bepaalde zaken uit het verleden benoem, ontstaat er bij de ander een vorm van blinde paniek. Het negeren, minimaliseren of verdraaien van de waarheid is dan de enige manier voor hen om niet in een existentiële afgrond te vallen. Dat maakt het echter niet minder schadelijk; de veiligheid die de ander in de doofpot zoekt, is voor mij juist de bron van verwarring en leed.
Omdat er in mijn jeugd nauwelijks ruimte was voor mijn eigen ervaringen, werd mij het recht ontzegd om de realiteit te kennen en ervaren zoals die was. Dit leidde jarenlang tot onbewuste chaos, fragmentatie en paniek. Hoewel intensieve therapie de scherpste randen inmiddels heeft verzacht, herinnert mijn lichaam zich, samen met de amygdala, nog altijd de existentiële dreiging van het niet gezien of gehoord worden. Schrijven is voor mij een anker om die dreiging te hanteren. Het vormt een rode draad die sinds ik kan schrijven door mijn leven loopt. Het biedt mij de kans om de overlevingsmechanismen te transformeren via taal en logica. Door mijn verhaal met mijn prefrontale cortex vorm te geven, creëer ik een geordend geheel en pak ik de regie terug. Schrijven dwingt mezelf tot samenhang, wat rust geeft aan zowel mijn verleden als aan mijn innerlijk kind in het heden. Zo integreer ik mijn eigen gezonde spiegels om van het overleven naar het werkelijk leven te kunnen overstappen. Deze weg van herstel krijgt binnenkort ook een fysieke vorm: een pelgrimstocht die symbool staat voor het zetten van die stappen en het innemen van ruimte. Het is een beweging naar vrede in mijzelf, die ik tegelijkertijd de hele wereld toewens:
open grenzen met respect voor de medemens en haar omgeving,
transparantie en ware vrede.
Naast mijn eigen proces vind ik het essentieel om een getuigenis af te leggen voor de (innerlijke) kinderen binnen mijn familie. Zij zullen later misschien ook behoefte hebben aan een eerlijk woordje uitleg, om diezelfde erkenning en datzelfde begrip te kunnen vinden. Door de stilte te verbreken en mijn eigen interpretatie in een helder daglicht te stellen, hoop ik handvaten te bieden aan zij die dit nodig hebben om hun eigen stem te vinden. Losbreken uit het onuitgesprokene is een zeggenschap terugpakken om vanuit de chaos een eigen bodem van vrede te leggen.
Dit was een introductie in het vormen van mijn verhaal. Stukje bij beetje zal ik hier de puzzel verder leggen: in de Memoires de fragmenten uit het verleden en op pad, de stappen van mijn aanstaande Pelgrimage. De zon zal dra de duisternis verjagen, toch is de kou tijdens deze barre winterochtend nog niet verdreven. Overleven is lange tijd een noodzaak geweest, een mechanisme dat ik noodgedwongen tot in de finesse heb ontwikkeld. Het is me echter ook van pas gekomen; het heeft me gered en gevormd tot wie ik vandaag ben. De moed is me alvast nog niet in de schoenen gezonken. Voor nu is de mist grotendeels opgetrokken en een poging tot bodem gelegd.
En zoals de peregrinos op de Camino zo vaak zeggen: The Way provides.
0 Comments