- Published on
Laat mij een zo volledig mogelijk antwoord proberen geven op deze vraag.
Geloven kwam bij niet van de ene dag op de andere. Het is een weg, een proces die voor ieder uniek en anders is. De kloof tussen gelovigen en wetenschap lijkt groot. Toch is ze vele malen kleiner dan fanatieke atheïsten geloven.
Geloven kwam bij niet van de ene dag op de andere. Het is een weg, een proces die voor ieder uniek en anders is. De kloof tussen gelovigen en wetenschap lijkt groot. Toch is ze vele malen kleiner dan fanatieke atheïsten geloven.
De eerste stap was een kiertje open hebben staan tot verwondering. Heb je een grote nieuwsgierigheid? Stel je veel vragen? Antwoorden willen weten, is cruciaal om een ander te willen begrijpen, of je nu theïst of atheïst bent, rijk of arm, slager, leerkracht of hippie. Het echt willen begrijpen. Je hart ervoor open stellen zeg maar. Dan kunnen ondervindingen van mensen als Einstein, of de wetenschapper Paul Verhaeghe die een recensie schrijft over Karen Armstrong en haar boek 'De Heilige Natuur' al wat de kloof dichten tussen geloof en ongeloof:
Tot voor kort overheerste het idee dat natuurreligies (de natuur is bezield) primitief waren en weggeveegd werden door het superieure monotheïsme (enkel de mens heeft een ziel). Dit idee op zich illustreert hoe de verschillende varianten van de vadergodsdiensten eeuwenlang ons denken gekneed hebben: heidenen zijn primitief, hun religies kinderlijk, wij weten beter; dankzij de openbaring zien we hoe de natuur functioneert volgens een door god bepaalde hiërarchie. Bovenaan in de hemel zetelt een oppervader, vlak onder hem staat de mens (de man) geschapen naar zijn beeld en gelijkenis. Mensen (mannen) mogen alle planten en dieren naar willekeur gebruiken, het zijn ‘lagere’ wezens zonder ziel (later: redeloze wezens zonder intelligentie of emoties), hetzelfde geldt voor de aarde, de zee, de lucht. De rest is geschiedenis, de wreedaardigheid en de ondertussen dodelijke gevolgen van een dergelijk wereldbeeld hoeven geen betoog; tenminste dat hoop ik.
De oeroude insteek betreft de natuurreligies, met in het kielzog de religieuze filosofieën zoals het confucianisme, het taoïsme, het hindoeïsme en het boeddhisme. Zij delen een visie op de wereld en de natuur, die totaal anders is dan het monotheïsme. In deze tradities vindt Armstrong eenzelfde idee terug: er is een heilige, onpersoonlijke, bezielende kracht die alles doordesemt. Deze energie is immanent en dus overal aan het werk, in tegenstelling tot het ‘boven’-natuurlijke, transcendente waar enkel de mens deel van zou uitmaken. De consequentie is eenvoudig: alles is met alles verbonden, raken aan een onderdeel is raken aan het geheel én aan jezelf.
Het leeuwenaandeel van het boek handelt over deze tradities en toont de wijsheid die erin schuilt, in schril contrast tot onze hedendaagse techno-economische verdwazing. Elk hoofdstuk gaat dieper in op een idee over of een praktijk waarmee mensen in een ver verleden zich verhielden tot de natuur. Het contrast met onze wereld is pijnlijk, en voor een keer moet ik toegeven dat het vroeger beter was.
Zoals zovelen van mijn generatie heb ik jaren geleden de deuren van het instituut godsdienst achter mij dichtgetrokken, wegens te naïef, te hypocriet, te machtsgeil. In dezelfde beweging verdween ook mijn belangstelling voor religie. Lectuur van Spinoza maakte mij attent op een andere benadering, waarin religie en natuur op één lijn staan. Daar zat wat in, vond ik, want de natuurwetten vooronderstellen evenzeer onbewijsbare aannames. Spinoza had het wel over een andere wetenschap en een andere religie dan de gangbare, vandaar dat hij door de twee uitgespuwd werd. Vierhonderd jaar later geven de nieuwste wetenschappelijke ontwikkelingen hem en de natuurreligies gelijk: de natuur is systemisch (alles hangt met alles samen) en dynamisch (het gaat niet over dingen, wel over energetische verhoudingen). Of je daarom religieus moet worden, weet ik echt niet, maar het is zonneklaar dat je met deze wetenschap op een heel andere manier in de wereld gaat staan. Een andere en een betere manier. "
Waarom zou verbeelding in Einsteins ogen belangrijker zijn dan kennis?
Waarom kan je alles zien als een wonder, of niets zien als een wonder, en wat is het verschil tussen deze manieren van kijken?
In de filosofie hebben we ons al eens afgevraagd. Wat is de realiteit?
Volgens mijn persoonlijk onderzoek is:
De realiteit = de som van de overtuigingen van alle mensen samen.
Daarom geloof ik. Omdat de realiteit tegelijk wordt waargenomen en geconstrueerd. Zoals ook de Quantum Fysica ontdekt heeft. We ontvangen niet alleen energie in onze ogen in de vorm van licht, we projecteren ook ons innerlijk licht op de realiteit. Dat innerlijk licht is wat we onbewust van overtuigd zijn, of met andere woorden, dat wat we geloven.
Plastisch uitgedrukt. We bezitten allemaal een projector in ons brein. En samen filmen we ons eigen beeld op het witte doek van de realiteit. Dus we zien ook wat andere projecteren op het witte doek. We zien de som van alle projectoren samen.
Alles is energie! En we leven in een voortdurende soort wisselwerking.
De uitvinders en pioniers in de wereld hebben ook dingen eerst in hun verbeelding gezien voor het werkelijkheid werd.
Als je verbeelding of geloof gebaseerd is op een eeuwigdurende onvoorwaardelijke liefde, en we geloven daar samen in, dan wat voor wereld krijgen we dan?
In vorige samenlevingen, zoals bij de Egyptenaren, wisten ze dit soort dingen al. Hoe beïnvloedt je het geloof, of de overtuigingen van mensen? Vroeger was dat door middel van verhalen, en met de boekdrukkunst werd het d.m.v. boeken, desondanks dat de meesten analfabeet waren. Geleidelijk aan is de wereld veranderd en worden de mensen nu het meest beïnvloedt door licht die vanuit een scherm direct in beelden op hun netvlies valt. Hoelang bestaat dit nog maar? En hoeveel heeft het al onze realiteit beïnvloedt. Er is een reden dat nu alles razendsnel gaat. Ons onbewustzijn wordt in razendsnel tempo gebombardeerd met beelden en verhalen.
Warning!!! Let dus op met waar je je onbewustzijn mee voedt. Films, reclame, radio, media, is niet onschuldig. Het zou zo waar invloed kunnen uitoefenen op de realiteit. Of er al dan niet oorlog is of niet, etc… Alles is energie! En we leven in een voortdurende soort wisselwerking van energie. Mediteer, of m.a.w. zit even stil, afgezonderd van al dat uiterlijk licht, en kijk, luister naar wat er binnen in je leeft. Naar het licht binnen in je. Is het vooral angst, woede, onrust? Dan weet je hoe jou realiteit er uit ziet. Oefen het gevoel van niet- oordelend kijken met begrip en liefde, en je gaat een andere wereld voor je zien opengaan.
Droom jou mooiste leven. Schrijf ze op. Visualiseer het. Praat erover. Word verliefd op je verbeelding. En zie hoe de stapjes naar de vervolmaking ervan geleidelijk aan naar je toe komen…
Dit samen gaan doen, dat is waar ik in geloof. Om het leven op aarde mooier te maken. Samen vormen we God. En geloof is de allerkrachtigste middel van een mens om de wereld te veranderen. Daarom was de boodschap van verlichte mensen zoals Jezus, hou van je naaste, zoals jezelf. Daarom hebben de machtigste op aarde deze boodschappen zo graag willen controleren, via religies, wetenschap, media, e.a. Zodat ons geloof hun macht niet zou inperken. Maar net groter zou maken. Ze hielden ons klein. Tot op de dag van vandaag is macht nog steeds in dezelfde familiestammen als 500 jaar geleden gebleven en misschien al van nog veel langer geleden. Laten we de kracht en grootheid zien in onszelf. Dat opzoeken. En dromen, zo ver als je maar kan. Zo mooi als je maar kan… Dat is onze echte vrijheid. Want die verbeeldingsenergie trekt die energie aan in de werkelijkheid.
Test het maar eens uit. Op wetenschappelijke of op een creatieve persoonlijke wijze, maakt niet uit.
Zoals Einstein zei: " Logic will get you from point A to B. Imagination can take you everywhere. "
Het leven is een kunst.
Volgens de Bijbel haar inhoudelijke kunst at de eerste mens van de appel met de kennis van goed en kwaad. Dat was niet de bedoeling, en ook weer wel. We zijn gebannen uit Eden. Dat kan je zien als slecht. Maar het is wel wat er voor zorgt dat we leven wat we nu leven. Een geschiedenis van vallen en opstaan, met momenten van heldere visies van liefde, en momenten van complete duisternis en horror. Van licht en donker. Van goed en slecht. Van stilte en geluid. Van aanwezigheid en afwezigheid. Van beweging en stilstand. Een compositie van een eeuwigdurend golvende beweging van leven. Het bestaan. Gewoon voor de lol van de ervaring zelf. Zonder de twee tegenpolen, heb je geen schakeringen van ervaringen ertussenin. De leegte is de ruimte waarin iets kan bestaan. Dus haat is ook de ruimte waarin liefde zichtbaar wordt. God is de meest barmhartige, waarom? Omdat hij ons vrij laat om te kiezen voor de liefde. We moeten niet. We mogen. Hij is niet zichtbaar aanwezig, opdat we vanuit ons eigen kracht terug kunnen naar het paradijs. Hij vergeeft al het kwaad, omdat hij zelf het kwaad moest laten bestaan, opdat we konden leven. Omdat het leven het leven niet zou zijn als het een eeuwigdurende perfecte staat van zijn is, in volmaakte liefde. Dat is pas aangenaam als je ook het tegendeel hebt gekend. God laat het toe om immens kwaad op hem te zijn. Want het is vanuit alles toe te laten dat we volmaakte liefde kunnen zijn. Wat is volmaakte liefde anders dan onvoorwaardelijk?
Onvoorwaardelijk betekent dat je niemand dwingt iets anders te zijn dan wat die ervaart. Niets moeten, maar alles mogen, en vanuit onze eigen lessen, komen tot wat God eigenlijk echt is, en wilt. En dat kan vele levens duren voor we dat realiseren. Maar dat geeft niet. Want God is ook eeuwig geduldig. Dat is volmaakte liefde en rechtvaardigheid. God is ons. We zijn delen van wat hij wilt dat we zijn, en vooral, worden. Wij vormen samen, hem. Waarom zou hij dan tegen ons zijn? Nu spreek ik alsof God een persoon is. Dat maakt de communicatie gewoon vlotter. De onpersoonlijke God en de persoonlijke God zijn ook 1. Net als goed en slecht 1 is. Maar wat is 1, als die niet gezien wordt door een ander? Daarom schiep God de mens. Om 2 te hebben. Omdat we het gevoel te hebben te bestaan door de ander zijn of haar reflectie. Door ons eigen reflectie van wat de ander denkt dat we zijn, krijgen we een beeld van onszelf. De tegenpool Licht, weet dat die Licht is als die Duisternis leert kennen. Anders had die nooit van zichzelf kunnen zien dat die Licht was. Pas door te vergelijken in de reflectie van de ander, bestaan we. En van daaruit ontstaat dan de Heilige Drievuldigheid. Daarom is het leven perfect zoals ze is, imperfect. En daardoor weten we wat perfect is, en dus kennen we God. Of niet. Maakt niet uit. Leven doe je sowieso. Welke ervaring het ook is. Milan Kundera vat het goed samen in zijn boek " De ondraaglijke lichtheid van het bestaan."
Als je als topsporter gelooft in je overwinning, ook al sta je er ondertussen slecht voor, dan is de kans groter dat je toch zal winnen dan wanneer je het al opgeeft. Dat geloof is vaak het verschil tussen een winnaar en een verliezer. Er is geen bewijs dat je zal winnen, maar je gelooft erin, en daardoor geef je alles wat je kan, met een goed gevoel, met echt vertrouwen. Als je gelooft dat je zal verliezen, ook als er geen bewijs voor is, dan geef je het al ergens op en zal je naar alle waarschijnlijkheid ook verliezen.
Als je gelooft dat je geliefde te vertrouwen is, ook als er geen bewijs voor is, dan voelt je partner zich vertrouwt en geliefd. Dan is de kans minder groot dat diegene bijvoorbeeld vreemd zal gaan dan wanneer je gelooft dat je partner niet te vertrouwen is. Want dan ga je je achterdochtig gedragen, en toon je aan je partner dat je hem of haar wantrouwt. De kans is dan groter dat die dan effectief zal vreemdgaan. Omdat de partner denkt dat je dat 'toch' al verwacht, en dat je hem of haar 'toch' al niet vertrouwt.
Als je gelooft dat je kan genezen, of nog kan leren lopen, ondanks je zware ziekte of handicap, ook al is er geen bewijs voor. Dan geef je je genezing een kans en ga je ervoor. Dan is de kans ook groter dat je geneest. Als je gelooft dat je zal sterven en nooit meer beter worden, dan geef je je kans tot genezing op en is de kans ook veel minder groot dat je nog zal genezen.
Soldaten geloofden tijdens de Wereldoorlog dat de zoutoplossing die ze ingespoten kregen, in werkelijkheid morfine was. Een verpleger kreeg het idee dit te doen, omdat de voorraad morfine op was. De verpleger zag geen andere uitweg dan toch 'iets' in te spuiten en de soldaat het idee te geven dat die goed verdoofd zou zijn tijdens de amputatie. Tot die zijn verbazing bleek dit evengoed te werken als morfine zelf. Zo is het placebo-effect ontdekt. Gewoonweg geloven, kan het werkelijkheid maken. Dat is waar het brein toe in staat is.
Gelukkig waren er uitvinders en pioniers op aarde, die ondanks het ongeloof van anderen bleven geloven in zichzelf en hun uitvindingen en ideeën. Ze geloofden er in, desondanks dat er geen bewijs was voor het slagen ervan. Want het was nog nooit eerder gezien of ervaren. Toch werd het werkelijkheid. Omdat ze er in bleven geloven.
Men zegt wel eens: ik ga pas iets geloven als ik het zie. Maar… we zien de dingen pas als we er echt in gaan geloven. Elke vorm van geloof, plant een zaadje in je hoofd, die kan uitgroeien tot een boom in de werkelijkheid.
Zou je de kleur groen (her)kennen mocht je dat niet aangeleerd zijn?
Als je daarnaast het resultaat of uitkomst van je plan overlaat aan 'God', dus als je gelooft in het goede, zonder je te hechten aan wat het resultaat mogelijks zal zijn, dan ben je ook nog eens bestand voor teleurstellingen.
Als je gelooft in God, en die God is een vorm van oneindige liefde, die zo'n groot hart heeft dat die alles kan vergeven, hoe schuldig je je ook voelt, als je maar eerlijk je 'daden' bekent. Dan kan je makkelijker jezelf vergeven in het leven en ga je minder hard een defensiemechanisme opzetten tegenover je medemens.
Als je gelooft in God, dat die een groter plan heeft met jou en de wereld, en dat die goed is, maar dat jij die onmogelijk kan kennen. Ook al is er geen bewijs voor. Dan ga je waarschijnlijk harder doorzetten en blijven hopen tijdens moeilijke momenten, omdat je er lessen uit wilt trekken, en omdat je beseft dat je een deeltje bent in het groter geheel. Dan sta je sterker in het leven tegenover hindernissen en mislukkingen. Ik ben atheïstisch opgevoed.
Tijdens mijn studies aan de universiteit zag ik een wetenschappelijke studie die aantoonde dat gelovige mensen gelukkiger zijn, in hun relatie, in het leven, en dat er nog veel voordelen aan verbonden waren. Ik werd jaloers. En een beetje later probeerde ik te geloven. Dat kan alleen maar, dacht ik, als ik dat serieus ga nemen. Als ik echt probeer te geloven. Nu zijn we 6 jaar verder en ik geloof met de dag meer en meer. Geloof is voor mij een wonder gebleken.
Ik ben genezen van mijn ongeneeslijke ziekte. Dit is wat voor mijhet nut van geloof is zonder 'bewijs'. Ik zou niet tè veel belang hechten aan de wetenschap. Er mag wat harmonie zijn tussen mysterie en kennis. Tussen beseffen dat we zoveel meer niet-weten, dan wel weten. Openstaan voor magie en verwondering maakt het leven echt wonderlijker. Geloof er maar eens in en zie wat er gebeurd ;)
Als ik nog eens durf te twijfelen en mijn geloof wat verlies. Dan hebben de volgende woorden uit de Bijbel mij enorm geholpen. Namelijk dat geloof zo groot (of klein) als een mosterdzaadje genoeg is om wonderen te kunnen verrichten. Hoe groot de twijfel dan ook is, als ik me dan focus, of voor me zie dat ik effectief nog een mosterdzaadje geloof heb, anders zou ik er niet zo hard naar zoeken, dan voel ik terug vertrouwen in de situatie en voor ik het weet bleek het allemaal niet zo erg te zijn als verwacht.
Er zit echt veel meer wijsheid in de Bijbel dan je als overtuigd atheïst (wat ik zelf ben geweest) zou denken. Het zijn vaak metaforen en beeldspraken voor situaties uit je leven, en hoe je daar mee kan omgaan. En wat dan het resultaat mogelijks is, afhankelijk van wat je geloofde.
Wat zou er er gebeuren mochten we allen geloven dat we een paradijs op aarde kunnen creëren?
En wat nou als dit een illusie is?
Neem nu eventjes de premisse aan dat alles een illusie is.
Dan is er een scala tussen de twee tegengestelde polen': een illusie dat echt als illusie wordt ervaren door de mens, klinkklare onzin dus, en een illusie die zo hard wordt geloofd, dat ze als onveranderbaar werkelijk wordt ervaren. Als absoluut.
Het middel om een illusie echter te maken, dus van klinkklare onzin tot echte werkelijkheid te bewegen is het geloof, of de overtuiging van mensen. Hoe meer mensen een illusie aanvaarden als echt, hoe echter ze ook wordt.
Er is zo'n verhaaltje die beter uitbeeldt wat ik eigenlijk wil zeggen.
Er was eens een rijk, waarin een koning en koningin regeerden. Iemand had de waterbron vergiftigd. Alle burgers dronken van dat water, behalve de koning en de koningin, die hadden hun eigen bron. De bijwerkingen van het vergiftigde water was dat ze allemaal wartaal begonnen spreken. En zich ook gek begonnen te gedragen. Toen de koning de burgers tot redelijkheid wilde brengen dachten de burgers allemaal dat hij gek geworden was, en wilden ze hem en de koningin vermoorden. Toen stelde de koningin voor aan de koning om ook van het vergiftigde water te drinken. Dat deden ze en zo konden ze nog lang en gelukkig regeren.
Dus… wie heeft de macht op aarde? Degene die onze overtuigingen beïnvloeden.
Wie bevrijdt zich van de machten op aarde? Door jezelf te onderzoeken. Daar te ontdekken dat alles aangeleerd is door een ander. Te ontdekken dat alles evengoed illusie kan zijn. En dat je maar beter in de illusies gelooft waar je zelf echt waarde aan wil hechten en werkelijkheid wil zien worden.
Als je dan ook veel overtuigingskracht hebt, in deze wereld wil dit zeggen, geld en macht.
Dan kan je de wereld veranderen. Maar misschien is er wel een andere overtuigingskracht die sterker is dan geld en macht? Ik denk dat deze bestaat. En dat ze liefde heet. Dat kan een illusie zijn. Maar als iedereen daarin zou van overtuigd geraken en geloven, zou ze werkelijkheid worden. Of niet?
Liefs
- "Karen Armstrong" uit de blog van Paul Verhaeghe:
Tot voor kort overheerste het idee dat natuurreligies (de natuur is bezield) primitief waren en weggeveegd werden door het superieure monotheïsme (enkel de mens heeft een ziel). Dit idee op zich illustreert hoe de verschillende varianten van de vadergodsdiensten eeuwenlang ons denken gekneed hebben: heidenen zijn primitief, hun religies kinderlijk, wij weten beter; dankzij de openbaring zien we hoe de natuur functioneert volgens een door god bepaalde hiërarchie. Bovenaan in de hemel zetelt een oppervader, vlak onder hem staat de mens (de man) geschapen naar zijn beeld en gelijkenis. Mensen (mannen) mogen alle planten en dieren naar willekeur gebruiken, het zijn ‘lagere’ wezens zonder ziel (later: redeloze wezens zonder intelligentie of emoties), hetzelfde geldt voor de aarde, de zee, de lucht. De rest is geschiedenis, de wreedaardigheid en de ondertussen dodelijke gevolgen van een dergelijk wereldbeeld hoeven geen betoog; tenminste dat hoop ik.
De oeroude insteek betreft de natuurreligies, met in het kielzog de religieuze filosofieën zoals het confucianisme, het taoïsme, het hindoeïsme en het boeddhisme. Zij delen een visie op de wereld en de natuur, die totaal anders is dan het monotheïsme. In deze tradities vindt Armstrong eenzelfde idee terug: er is een heilige, onpersoonlijke, bezielende kracht die alles doordesemt. Deze energie is immanent en dus overal aan het werk, in tegenstelling tot het ‘boven’-natuurlijke, transcendente waar enkel de mens deel van zou uitmaken. De consequentie is eenvoudig: alles is met alles verbonden, raken aan een onderdeel is raken aan het geheel én aan jezelf.
Het leeuwenaandeel van het boek handelt over deze tradities en toont de wijsheid die erin schuilt, in schril contrast tot onze hedendaagse techno-economische verdwazing. Elk hoofdstuk gaat dieper in op een idee over of een praktijk waarmee mensen in een ver verleden zich verhielden tot de natuur. Het contrast met onze wereld is pijnlijk, en voor een keer moet ik toegeven dat het vroeger beter was.
Zoals zovelen van mijn generatie heb ik jaren geleden de deuren van het instituut godsdienst achter mij dichtgetrokken, wegens te naïef, te hypocriet, te machtsgeil. In dezelfde beweging verdween ook mijn belangstelling voor religie. Lectuur van Spinoza maakte mij attent op een andere benadering, waarin religie en natuur op één lijn staan. Daar zat wat in, vond ik, want de natuurwetten vooronderstellen evenzeer onbewijsbare aannames. Spinoza had het wel over een andere wetenschap en een andere religie dan de gangbare, vandaar dat hij door de twee uitgespuwd werd. Vierhonderd jaar later geven de nieuwste wetenschappelijke ontwikkelingen hem en de natuurreligies gelijk: de natuur is systemisch (alles hangt met alles samen) en dynamisch (het gaat niet over dingen, wel over energetische verhoudingen). Of je daarom religieus moet worden, weet ik echt niet, maar het is zonneklaar dat je met deze wetenschap op een heel andere manier in de wereld gaat staan. Een andere en een betere manier. "
Waarom zou verbeelding in Einsteins ogen belangrijker zijn dan kennis?
Waarom kan je alles zien als een wonder, of niets zien als een wonder, en wat is het verschil tussen deze manieren van kijken?
In de filosofie hebben we ons al eens afgevraagd. Wat is de realiteit?
Volgens mijn persoonlijk onderzoek is:
De realiteit = de som van de overtuigingen van alle mensen samen.
Daarom geloof ik. Omdat de realiteit tegelijk wordt waargenomen en geconstrueerd. Zoals ook de Quantum Fysica ontdekt heeft. We ontvangen niet alleen energie in onze ogen in de vorm van licht, we projecteren ook ons innerlijk licht op de realiteit. Dat innerlijk licht is wat we onbewust van overtuigd zijn, of met andere woorden, dat wat we geloven.
Plastisch uitgedrukt. We bezitten allemaal een projector in ons brein. En samen filmen we ons eigen beeld op het witte doek van de realiteit. Dus we zien ook wat andere projecteren op het witte doek. We zien de som van alle projectoren samen.
Alles is energie! En we leven in een voortdurende soort wisselwerking.
De uitvinders en pioniers in de wereld hebben ook dingen eerst in hun verbeelding gezien voor het werkelijkheid werd.
Als je verbeelding of geloof gebaseerd is op een eeuwigdurende onvoorwaardelijke liefde, en we geloven daar samen in, dan wat voor wereld krijgen we dan?
In vorige samenlevingen, zoals bij de Egyptenaren, wisten ze dit soort dingen al. Hoe beïnvloedt je het geloof, of de overtuigingen van mensen? Vroeger was dat door middel van verhalen, en met de boekdrukkunst werd het d.m.v. boeken, desondanks dat de meesten analfabeet waren. Geleidelijk aan is de wereld veranderd en worden de mensen nu het meest beïnvloedt door licht die vanuit een scherm direct in beelden op hun netvlies valt. Hoelang bestaat dit nog maar? En hoeveel heeft het al onze realiteit beïnvloedt. Er is een reden dat nu alles razendsnel gaat. Ons onbewustzijn wordt in razendsnel tempo gebombardeerd met beelden en verhalen.
Warning!!! Let dus op met waar je je onbewustzijn mee voedt. Films, reclame, radio, media, is niet onschuldig. Het zou zo waar invloed kunnen uitoefenen op de realiteit. Of er al dan niet oorlog is of niet, etc… Alles is energie! En we leven in een voortdurende soort wisselwerking van energie. Mediteer, of m.a.w. zit even stil, afgezonderd van al dat uiterlijk licht, en kijk, luister naar wat er binnen in je leeft. Naar het licht binnen in je. Is het vooral angst, woede, onrust? Dan weet je hoe jou realiteit er uit ziet. Oefen het gevoel van niet- oordelend kijken met begrip en liefde, en je gaat een andere wereld voor je zien opengaan.
Droom jou mooiste leven. Schrijf ze op. Visualiseer het. Praat erover. Word verliefd op je verbeelding. En zie hoe de stapjes naar de vervolmaking ervan geleidelijk aan naar je toe komen…
Dit samen gaan doen, dat is waar ik in geloof. Om het leven op aarde mooier te maken. Samen vormen we God. En geloof is de allerkrachtigste middel van een mens om de wereld te veranderen. Daarom was de boodschap van verlichte mensen zoals Jezus, hou van je naaste, zoals jezelf. Daarom hebben de machtigste op aarde deze boodschappen zo graag willen controleren, via religies, wetenschap, media, e.a. Zodat ons geloof hun macht niet zou inperken. Maar net groter zou maken. Ze hielden ons klein. Tot op de dag van vandaag is macht nog steeds in dezelfde familiestammen als 500 jaar geleden gebleven en misschien al van nog veel langer geleden. Laten we de kracht en grootheid zien in onszelf. Dat opzoeken. En dromen, zo ver als je maar kan. Zo mooi als je maar kan… Dat is onze echte vrijheid. Want die verbeeldingsenergie trekt die energie aan in de werkelijkheid.
Test het maar eens uit. Op wetenschappelijke of op een creatieve persoonlijke wijze, maakt niet uit.
Zoals Einstein zei: " Logic will get you from point A to B. Imagination can take you everywhere. "
Het leven is een kunst.
Volgens de Bijbel haar inhoudelijke kunst at de eerste mens van de appel met de kennis van goed en kwaad. Dat was niet de bedoeling, en ook weer wel. We zijn gebannen uit Eden. Dat kan je zien als slecht. Maar het is wel wat er voor zorgt dat we leven wat we nu leven. Een geschiedenis van vallen en opstaan, met momenten van heldere visies van liefde, en momenten van complete duisternis en horror. Van licht en donker. Van goed en slecht. Van stilte en geluid. Van aanwezigheid en afwezigheid. Van beweging en stilstand. Een compositie van een eeuwigdurend golvende beweging van leven. Het bestaan. Gewoon voor de lol van de ervaring zelf. Zonder de twee tegenpolen, heb je geen schakeringen van ervaringen ertussenin. De leegte is de ruimte waarin iets kan bestaan. Dus haat is ook de ruimte waarin liefde zichtbaar wordt. God is de meest barmhartige, waarom? Omdat hij ons vrij laat om te kiezen voor de liefde. We moeten niet. We mogen. Hij is niet zichtbaar aanwezig, opdat we vanuit ons eigen kracht terug kunnen naar het paradijs. Hij vergeeft al het kwaad, omdat hij zelf het kwaad moest laten bestaan, opdat we konden leven. Omdat het leven het leven niet zou zijn als het een eeuwigdurende perfecte staat van zijn is, in volmaakte liefde. Dat is pas aangenaam als je ook het tegendeel hebt gekend. God laat het toe om immens kwaad op hem te zijn. Want het is vanuit alles toe te laten dat we volmaakte liefde kunnen zijn. Wat is volmaakte liefde anders dan onvoorwaardelijk?
Onvoorwaardelijk betekent dat je niemand dwingt iets anders te zijn dan wat die ervaart. Niets moeten, maar alles mogen, en vanuit onze eigen lessen, komen tot wat God eigenlijk echt is, en wilt. En dat kan vele levens duren voor we dat realiseren. Maar dat geeft niet. Want God is ook eeuwig geduldig. Dat is volmaakte liefde en rechtvaardigheid. God is ons. We zijn delen van wat hij wilt dat we zijn, en vooral, worden. Wij vormen samen, hem. Waarom zou hij dan tegen ons zijn? Nu spreek ik alsof God een persoon is. Dat maakt de communicatie gewoon vlotter. De onpersoonlijke God en de persoonlijke God zijn ook 1. Net als goed en slecht 1 is. Maar wat is 1, als die niet gezien wordt door een ander? Daarom schiep God de mens. Om 2 te hebben. Omdat we het gevoel te hebben te bestaan door de ander zijn of haar reflectie. Door ons eigen reflectie van wat de ander denkt dat we zijn, krijgen we een beeld van onszelf. De tegenpool Licht, weet dat die Licht is als die Duisternis leert kennen. Anders had die nooit van zichzelf kunnen zien dat die Licht was. Pas door te vergelijken in de reflectie van de ander, bestaan we. En van daaruit ontstaat dan de Heilige Drievuldigheid. Daarom is het leven perfect zoals ze is, imperfect. En daardoor weten we wat perfect is, en dus kennen we God. Of niet. Maakt niet uit. Leven doe je sowieso. Welke ervaring het ook is. Milan Kundera vat het goed samen in zijn boek " De ondraaglijke lichtheid van het bestaan."
Als je als topsporter gelooft in je overwinning, ook al sta je er ondertussen slecht voor, dan is de kans groter dat je toch zal winnen dan wanneer je het al opgeeft. Dat geloof is vaak het verschil tussen een winnaar en een verliezer. Er is geen bewijs dat je zal winnen, maar je gelooft erin, en daardoor geef je alles wat je kan, met een goed gevoel, met echt vertrouwen. Als je gelooft dat je zal verliezen, ook als er geen bewijs voor is, dan geef je het al ergens op en zal je naar alle waarschijnlijkheid ook verliezen.
Als je gelooft dat je geliefde te vertrouwen is, ook als er geen bewijs voor is, dan voelt je partner zich vertrouwt en geliefd. Dan is de kans minder groot dat diegene bijvoorbeeld vreemd zal gaan dan wanneer je gelooft dat je partner niet te vertrouwen is. Want dan ga je je achterdochtig gedragen, en toon je aan je partner dat je hem of haar wantrouwt. De kans is dan groter dat die dan effectief zal vreemdgaan. Omdat de partner denkt dat je dat 'toch' al verwacht, en dat je hem of haar 'toch' al niet vertrouwt.
Als je gelooft dat je kan genezen, of nog kan leren lopen, ondanks je zware ziekte of handicap, ook al is er geen bewijs voor. Dan geef je je genezing een kans en ga je ervoor. Dan is de kans ook groter dat je geneest. Als je gelooft dat je zal sterven en nooit meer beter worden, dan geef je je kans tot genezing op en is de kans ook veel minder groot dat je nog zal genezen.
Soldaten geloofden tijdens de Wereldoorlog dat de zoutoplossing die ze ingespoten kregen, in werkelijkheid morfine was. Een verpleger kreeg het idee dit te doen, omdat de voorraad morfine op was. De verpleger zag geen andere uitweg dan toch 'iets' in te spuiten en de soldaat het idee te geven dat die goed verdoofd zou zijn tijdens de amputatie. Tot die zijn verbazing bleek dit evengoed te werken als morfine zelf. Zo is het placebo-effect ontdekt. Gewoonweg geloven, kan het werkelijkheid maken. Dat is waar het brein toe in staat is.
Gelukkig waren er uitvinders en pioniers op aarde, die ondanks het ongeloof van anderen bleven geloven in zichzelf en hun uitvindingen en ideeën. Ze geloofden er in, desondanks dat er geen bewijs was voor het slagen ervan. Want het was nog nooit eerder gezien of ervaren. Toch werd het werkelijkheid. Omdat ze er in bleven geloven.
Men zegt wel eens: ik ga pas iets geloven als ik het zie. Maar… we zien de dingen pas als we er echt in gaan geloven. Elke vorm van geloof, plant een zaadje in je hoofd, die kan uitgroeien tot een boom in de werkelijkheid.
Zou je de kleur groen (her)kennen mocht je dat niet aangeleerd zijn?
Als je daarnaast het resultaat of uitkomst van je plan overlaat aan 'God', dus als je gelooft in het goede, zonder je te hechten aan wat het resultaat mogelijks zal zijn, dan ben je ook nog eens bestand voor teleurstellingen.
Als je gelooft in God, en die God is een vorm van oneindige liefde, die zo'n groot hart heeft dat die alles kan vergeven, hoe schuldig je je ook voelt, als je maar eerlijk je 'daden' bekent. Dan kan je makkelijker jezelf vergeven in het leven en ga je minder hard een defensiemechanisme opzetten tegenover je medemens.
Als je gelooft in God, dat die een groter plan heeft met jou en de wereld, en dat die goed is, maar dat jij die onmogelijk kan kennen. Ook al is er geen bewijs voor. Dan ga je waarschijnlijk harder doorzetten en blijven hopen tijdens moeilijke momenten, omdat je er lessen uit wilt trekken, en omdat je beseft dat je een deeltje bent in het groter geheel. Dan sta je sterker in het leven tegenover hindernissen en mislukkingen. Ik ben atheïstisch opgevoed.
Tijdens mijn studies aan de universiteit zag ik een wetenschappelijke studie die aantoonde dat gelovige mensen gelukkiger zijn, in hun relatie, in het leven, en dat er nog veel voordelen aan verbonden waren. Ik werd jaloers. En een beetje later probeerde ik te geloven. Dat kan alleen maar, dacht ik, als ik dat serieus ga nemen. Als ik echt probeer te geloven. Nu zijn we 6 jaar verder en ik geloof met de dag meer en meer. Geloof is voor mij een wonder gebleken.
Ik ben genezen van mijn ongeneeslijke ziekte. Dit is wat voor mijhet nut van geloof is zonder 'bewijs'. Ik zou niet tè veel belang hechten aan de wetenschap. Er mag wat harmonie zijn tussen mysterie en kennis. Tussen beseffen dat we zoveel meer niet-weten, dan wel weten. Openstaan voor magie en verwondering maakt het leven echt wonderlijker. Geloof er maar eens in en zie wat er gebeurd ;)
Als ik nog eens durf te twijfelen en mijn geloof wat verlies. Dan hebben de volgende woorden uit de Bijbel mij enorm geholpen. Namelijk dat geloof zo groot (of klein) als een mosterdzaadje genoeg is om wonderen te kunnen verrichten. Hoe groot de twijfel dan ook is, als ik me dan focus, of voor me zie dat ik effectief nog een mosterdzaadje geloof heb, anders zou ik er niet zo hard naar zoeken, dan voel ik terug vertrouwen in de situatie en voor ik het weet bleek het allemaal niet zo erg te zijn als verwacht.
Er zit echt veel meer wijsheid in de Bijbel dan je als overtuigd atheïst (wat ik zelf ben geweest) zou denken. Het zijn vaak metaforen en beeldspraken voor situaties uit je leven, en hoe je daar mee kan omgaan. En wat dan het resultaat mogelijks is, afhankelijk van wat je geloofde.
Wat zou er er gebeuren mochten we allen geloven dat we een paradijs op aarde kunnen creëren?
En wat nou als dit een illusie is?
Neem nu eventjes de premisse aan dat alles een illusie is.
Dan is er een scala tussen de twee tegengestelde polen': een illusie dat echt als illusie wordt ervaren door de mens, klinkklare onzin dus, en een illusie die zo hard wordt geloofd, dat ze als onveranderbaar werkelijk wordt ervaren. Als absoluut.
Het middel om een illusie echter te maken, dus van klinkklare onzin tot echte werkelijkheid te bewegen is het geloof, of de overtuiging van mensen. Hoe meer mensen een illusie aanvaarden als echt, hoe echter ze ook wordt.
Er is zo'n verhaaltje die beter uitbeeldt wat ik eigenlijk wil zeggen.
Er was eens een rijk, waarin een koning en koningin regeerden. Iemand had de waterbron vergiftigd. Alle burgers dronken van dat water, behalve de koning en de koningin, die hadden hun eigen bron. De bijwerkingen van het vergiftigde water was dat ze allemaal wartaal begonnen spreken. En zich ook gek begonnen te gedragen. Toen de koning de burgers tot redelijkheid wilde brengen dachten de burgers allemaal dat hij gek geworden was, en wilden ze hem en de koningin vermoorden. Toen stelde de koningin voor aan de koning om ook van het vergiftigde water te drinken. Dat deden ze en zo konden ze nog lang en gelukkig regeren.
Dus… wie heeft de macht op aarde? Degene die onze overtuigingen beïnvloeden.
Wie bevrijdt zich van de machten op aarde? Door jezelf te onderzoeken. Daar te ontdekken dat alles aangeleerd is door een ander. Te ontdekken dat alles evengoed illusie kan zijn. En dat je maar beter in de illusies gelooft waar je zelf echt waarde aan wil hechten en werkelijkheid wil zien worden.
Als je dan ook veel overtuigingskracht hebt, in deze wereld wil dit zeggen, geld en macht.
Dan kan je de wereld veranderen. Maar misschien is er wel een andere overtuigingskracht die sterker is dan geld en macht? Ik denk dat deze bestaat. En dat ze liefde heet. Dat kan een illusie zijn. Maar als iedereen daarin zou van overtuigd geraken en geloven, zou ze werkelijkheid worden. Of niet?
Liefs
0 Comments