- Published on
De feeërieke zijde van het nominale.
Wanneer je in een bed ligt, en nadenkt over het nadenken zelf. Het is donker, door het raam schemeren schaduwen op de muren doorheen je pupil naar binnen. Je keert naar binnen en je ziet, datgene dat je niet dacht te weten, maar altijd al wist.
Wanneer je in een bed ligt, en nadenkt over het nadenken zelf. Het is donker, door het raam schemeren schaduwen op de muren doorheen je pupil naar binnen. Je keert naar binnen en je ziet, datgene dat je niet dacht te weten, maar altijd al wist.
Je leeft.
De kans op dat leven dat het jouwe is, de onze, of het mijne, afhankelijk van hoe je het bekijkt, is vele malen kleiner dan de lotto winnen met een lotje van de nationale loterij.
Er zijn vele generaties aan vooraf gegaan, en al wat zij ooit gedacht hebben in het donker, maakt deel uit van de kennis vastgezet in de kern van mijn cellen. Wat ooit lang geleden geleerd is, zit nu verweven in mijn bovenkamer. Alsof een oma uit het rijk der goden, met veel geduld en vingervastheid, dit leven zo schoon tot een piece Unique vervaardigd heeft. Alsof er toch enigszins een touw aan vast te knopen valt en er een rode draad te vinden is in de totaliteit van het verhaal.
Een verhaal zonder eind.
Omdat "abracadabra" en "blablabla" verbonden worden in een mysterieus verband.
Woorden hebben toverkracht.
Waar komen ze vandaan? Waar leven ze van? En waar brengen ze ons naartoe?
Of anders gezegd, wat stuurt mijn vingers in beweging op en neer op het klavier dat op dit moment het bijzondere mogelijk maakt om het scherm te sturen in de juiste hoeveelheden pixels in contrast met een egaal achtergrond, waarop wij dan een tekening zien dat door ons letters wordt genoemd, en wederom vertaald worden en geïnterpreteerd in ons brein als betekenis en vormgevende taal binnen onszelf. Wie weet is het een onzichtbare cirkel van geven en nemen? Leven geven, en nemen. Schrijven en lezen.
Wie had dat ooit gedacht/bedacht?
Dat wij kunnen spreken.
Vertellen wat niet te zien valt, als een lied de kleur en toonhoogte mededeelt van een gevoel tussen twee mensen, dan pas gaan onze harten echt gaan zingen. Zelfs tussen een heleboel mensen, als in een concertzaal flikkeren de neuronen zodat we onze medemens zien: ja, dit is een soortgenoot! Dan geloven we dat die wel enigszins ook het leven zo voelt en ervaart als mij, want er zijn woorden die me iets vertellen wat ik enigszins interpreteer als: dat is zoals mij! Een spiegelpaleis, maar niet van ijs! Want we smelten ervan, voor en door een ander.
Wat is je favoriete smaak?
Voor mij is het de verscheidenheid. Het potentieel tot mengen, en nieuwe smaken ontdekken. Een palet aan mogelijkheden. Geef me dus maar het blanco blad, of scherm in dit geval. Waar ik op avontuur vertrek, op zoek naar het onzegbare, het onzichtbare, maar dat een ander mogelijks toch ook met me mee kan zien, enkel vanwege een paar bewegingen. Golven en trillingen in een vloeibare ruimte, genaamd: lucht.
Klaart de lucht al een beetje op?
Paars, roze, groenachtig geel met blauwe tinten. Framboos gemarineerd in een tenorzang met vogelgeluidjes. Is het niet prachtig? Voel de orgastische blijheid van het scheppend vermogen, de spin weeft haar web op het wereldwijde web, een net-werk die ons allen verbindt. Werken wordt nu echt leuk! In-ter-net!
Wat een feest!
Val je tussen de mazen van het net? Dan zak je diep, en voel je eventueel met je bips de harde grond, maar als een trampoline veert het net je weer omhoog. Op en neer, op en neer.
Ups en downs.
Golvende zee. Golvende branding, zoals geluid, zoals statistiek, waar je in de marges, bij de margies, het fenomenale ontdekt tussen de normalen.
In-tussen het net, internet.
Sluit je aan op het net. De stroomversnelling geeft je vleugels. Vlieg, en zweef met me mee. En landt dan zachtjes neer, tot je hart een rechte streep maakt op de monitor.
Dan is alles weer platjes...zoals weleer.
Wat hebben we geleerd?
Het is een fenomenaal leven!
Ga zo door!