- Published on
Waarom kunnen mensen zo kwaad worden tijdens discussies?
Omdat we (h)erkenning gemist hebben denk ik.
Omdat we (h)erkenning gemist hebben denk ik.
We zijn blijkbaar te weinig gehoord, (h)erkent geweest in het verleden, en willen dit compenseren door van een ander te eisen dat gebrek aan (h)erkenning op te vullen.
We willen ze eerst zelf krijgen, voor we het geven. En in principe heb je dat ook nodig. Je kan niet iets geven wat je zelf niet hebt. Maar als je dat kan zien bij jezelf wat er diep vanbinnen eigenlijk gaande is in zo'n discussie. En je neemt daarvoor even de tijd. Je laat de ander even praten en je kijkt even diep in jezelf. Als ik dat zo doe, mijn eigen gevoelens even vanop afstand bekijken, en dan zie vanwaar dat gevoel komt. Bijvoorbeeld: "Ik wil begrepen worden, en de ander moet mij dat geven! Waarom doet die dat niet?" Dan begrijp ik waarom ik zo doordram over mijn eigen gelijk en boos wordt. Dan geef ik mezelf even de ruimte om dat allemaal te voelen en laten zijn, in mijzelf.
En dan moet ik die erkenning van de ander niet hebben.
Dan geef ik ze aan mezelf. Ik zeg dan in mezelf zo van: "Ja, ik zie waarom dit belangrijk is voor mij, en dat mag er zijn." Want er is zeer vaak een heel begrijpelijke reden of een oorzaak voor iemands standpunt. Een begrijpelijke menselijke reden. Bij anderen kan het soms zijn dat we daar ons echt niet kunnen inleven, maar dat wil nog niet zeggen dat je er geen begrip voor kan opbrengen, ook al begrijp je het niet helemaal. Begrip opbrengen voor onszelf vinden we al moeilijk, laat staan aan een ander. Begin daarom jezelf te begrijpen door op zijn minst begrip op te brengen. Als ik dat gedaan heb dan hoor ik erna beter wat de ander eigenlijk wilt (zeggen).
Op die manier kan ik die ander eerst even (h)erkenning geven, door actief te luisteren, mijn observaties te beschrijven en de ander zijn of haar woorden te parafraseren. Parafraseren helpt altijd vind ik om zeker te zijn dat ik begrijp wat een ander bedoelt en tegelijk dat mijn gesprekspartner merkt dat ik werkelijk de inhoud probeer te begrijpen. Vaak is dat het enige wat iemand nodig heeft of wilt. Begrip krijgen. Of iemand die dat op zijn minst wilt geven. Begrip. Je kan parafraseren, dus in je eigen woorden zeggen wat iemand net zei ook in een open vraag stellen.
Bijvoorbeeld:
X: "Mensen weten het altijd beter en luisteren niet naar anderen!"
Y: "Dus je vindt dat mensen niet goed naar anderen luisteren omdat ze overtuigd zijn van hun eigen gelijk?"
X : "Ja, inderdaad! Dat heb ik echt zo vaak voor dat niemand echt luistert!"
Y: "Ik merk dat je dat echt stoort."
X: " Ja, heb dat al zo vaak voor gehad. Jij niet dan?"
Daarna is het meestal makkelijker om rustig mijn eigen standpunt uit de doeken te doen. Als de ander daarvoor open staat. Want kwaad worden we zelf soms ook als de ander niet wilt luisteren. Niet openstaat voor een andere mening.
Maar de ander moet dat niet. Hoe graag we dat ook willen. Dus als je de ander erkenning geeft of gegeven hebt, en je vraagt vervolgens aan de ander om even rustig te luisteren naar jou standpunt, en die wilt dat niet doen. Dan kan je besluiten het gesprek te beëindigen. Dan kan je zeggen, als je niet even rustig mij de tijd wilt geven mijn standpunt ook even uit te leggen, dan zie ik geen reden meer om dit gesprek te vervolgen en ga ik verder met iets anders. Dan kan het alsnog zijn dat de ander veranderd van gedacht en wel even naar jou wilt luisteren. Indien niet, dan ga je terug elk je eigen weg en heb je het geprobeerd.
Ik wil graag een vriendin (Nadia) haar woorden citeren: " Ik geef een ander pas iets als ik het kan missen, en ik vraag niet terug als een ander het niet kan teruggeven."
Indien de ander wel wilt luisteren dan kan het alsnog zijn dat de ander niet de vaardigheden heeft om jou te erkennen op de manier dat je dat echt voelt, die erkenning. Maar je kan enkel de ander dat leren door zelf eerst het goeie voorbeeld te geven. Mensen leren snel door te zien en ervaren hoe een ander dat doet, en zullen dat onbewust kopiëren. Zeker als ze dat net zelf gekregen hebben. Hangt er vanaf ook hoe weinig erkenning iemand gekregen heeft in het verleden. Het kan daarom een patroon van iemand zijn om zich altijd onbegrepen te voelen, hoe hard je je best ook doet om duidelijk te maken dat je begrip toont voor die zijn of haar standpunt. Dan kan je best luidop je observaties beschrijven.
Bijvoorbeeld: "Ik merk wat spanning in mijn buik door dit gesprek. Ik wil graag dat je je begrepen voelt, maar dat lijkt me niet goed te lukken en maakt me moedeloos en gespannen, daarom zou ik het gesprek nu willen stoppen."
Het beste is eigenlijk eerst je goeie intentie naar de ander te formuleren. Vb: ik wil je graag begrijpen.
Dan je gevoel te beschrijven. Vb: maar ik voel me daar nu niet toe in staat.
Dan je vraag of behoefte te formuleren. Vb: Kunnen we dit gesprek een ander keertje voortzetten?
Ik heb wat cursussen gevolgd in verband met communiceren. Het mooie aan een bepaalde cursus is dat we eerst verbinding moesten leren maken met onszelf. Dat had ik niet verwacht toen ik daar aan deelnam. Ik dacht dat communiceren altijd minstens twee mensen betrof. Niet dus. Contact maken met ons eigen lichaam, gevoelens en gedachten was opdracht nummer één. Want een gesprek loopt niet goed als iemand 100% in zijn/haar eigen hoofd of gevoel blijft, zonder te kijken naar wat een ander zegt. Maar een gesprek loopt ook niet goed als je 100% kijkt naar wat een ander zegt/voelt, zonder te voelen en kijken wat het bij jezelf doet. Dan put je jezelf uit en kan het flink over je grenzen gaan zonder dat je daar in eerste instantie bewust van bent.
Een ideaal gesprek gebeurd dus 50% in verbinding met jezelf en 50% in verbinding met de ander.
In theorie dan. In de praktijk wilt dat zeggen dat velen onder ons echt moeten gaan oefenen om terug contact te maken met ons lichaam, en de gevoelens die opkomen. Zodat we ook tijdens een gesprek de signalen opvangen die ons lichaam ons vertelt. Dan kunnen we sneller even in ons eigen lichaam landen, om te gaan voelen, wat gebeurd er en wat heb ik nodig. Om dit vervolgens aan onszelf te gunnen, die ruimte te geven, en daarover vervolgens te kunnen communiceren naar de ander op een rustige manier.
Want hoe kan een ander weten wat je wilt of nodig hebt, als je dat zelf niet eens weet?
Toch zitten we met ons allen vaak nog in ons gekwetste kindsdeel, waar we verwachten van de ouder (de ander), dat die jou noden en behoeftes kent, zonder dat je dat moet kunnen zeggen. En velen hebben niet gekregen wat ze als kind nodig hadden. En proberen dat steeds opnieuw te krijgen, als volwassene, op een onbewuste manier, en lopen daarom steeds op diezelfde pijn aan. Van niet gezien/herkent/begrepen te worden. Als volwassene kunnen we gelukkig wel al bewuster kijken in onszelf en daar met geduld en begrip mee omgaan. En als we dat met onszelf kunnen, lukt dat op automatischer wijze ook veel gemakkelijker met anderen. Omdat we anderen maar kunnen geven, wat we onszelf ook geven/gunnen, en als we daar wat van kunnen missen. Want geven doen we van nature echt wel graag. Dat geeft ons als mens het gevoel van betekenis te zijn. Daarom dat er ook meer antwoorden gegeven worden als vragen. Daarom zijn er de woorden "heb je naaste lief, als jezelf".
Het is alleen jammer dat velen onder ons zichzelf niet weet lief te hebben, en daarom op dezelfde manier omgaan met anderen, zoals hoe ze met zichzelf omgaan in hun (on)bewust innerlijke dialoog. Vol oordelen, kwaadheid en onbegrip.
Praktisch voorbeeld:
Ik merk dat ik mijn stem verhef bij een hevige discussie, en de ander is ook flink zijn geduld aan het verliezen.
Onbewust gaat het in mijn hoofd bijvoorbeeld er zo aan toe: "Kan ik nu echt niet vriendelijk en rustig blijven godverdomme? Waarom moet ik altijd kwaad worden in een discussie?"
Bewust: ik voel boosheid dus ik ga even kijken wat er gebeurd - > Waarom ben ik boos?
Omdat ik graag de ander wil begrip geven maar ik voel me machteloos want er zit een ambetant gevoel in de weg. -> Wat is dit ambetant gevoel?
Ik voel me niet begrepen. Die persoon wilt zodanig zelf erkenning krijgen dat die niet echt naar me wilt luisteren. Dat doet pijn. -> Waarom doet dit pijn?
Komt van vroeger. Thuis werd ik nooit begrepen. -> Het verleden kan ik niet veranderen, maar het huidig moment wel, wat heeft dat gevoel NU nodig?
Begrip. Troost. En erkenning. -> Die gun ik mezelf. Dat begrijp ik en geef ik mezelf ook. Voel maar even de pijn. Het is oké. Ik heb dit patroon meegekregen, en die strengheid heeft me vroeger goed geholpen, nu zit het me soms in de weg, maar dat is normaal. Ik leer bij. Ik mag er zijn.
Dat lucht op, het ambetante gevoel is weg. -> Wat wil je nu doen?
Ik ga nu terug naar de ander kijken en luisteren op dezelfde manier naar die persoon als ik net bij mezelf gedaan heb. Want ik heb behoefte aan terug verbinding maken met de ander. OF
Ik heb nood om me terug te trekken uit het gesprek en wil dat de ander vriendelijk laten weten.
…
OF het is me niet gelukt dit in het moment zelf rustig te bekijken. Ik ben flink tekeer gegaan en heb nadien spijt van de hevige emoties tijdens de discussie. Constructief was het niet. Dan kan ik nadien kijken wat er is gebeurd. Mezelf daar begrip voor geven en vergeven. En indien het effectiever is voor de relatie met de ander om mijn excuses aan te bieden en terug een gesprek aan te gaan, en deze eventueel beetje voor te bereiden dan doe ik dat. Tenzij het niets oplevert om het gesprek terug aan te knopen. Dan laat ik het zo. Maar dan heb ik iets geleerd voor wanneer ik nog eens in een hevige discussie belandt.
Het is een proces.
We zijn als samenleving een baby. Voor het minste krijsen we omdat we denken onze melkpap (erkenning) niet te zullen krijgen. Tot de moeder (het leven) ons dat steeds geeft, en soms niet, en we daaruit leren dat we veilig zijn, en groeien, ondanks de moeilijkheden, vergissingen en gebreken die we tegenkomen. We worden geleidelijk aan volwassen waarbij we leren omgaan met verschillen, diverse emoties en gedachten in en om ons heen. En uiteindelijk gaan we daar met elkaar een goed gesprek over hebben,met de nodige discussies. Ondanks ruzies gaan we toch uit liefde voor de relatie met de ander, in therapie gaan (vooral met onszelf), en tot een verstandhouding komen. We zullen daarbij merken dat wat we zeggen een uiting is van onze goeie intenties, en die intenties gelijkend zijn, maar de vorm en de taal waarin ze wordt uitgedrukt verschillen. Er komt dan verbinding en een soort van dieper begrip. Dat we allemaal hetzelfde willen en zijn in de essentie. Zoals we allemaal alle muzieknoten hebben in de kern, en daar schoonheid mee willen creëren, en deze dan in alle vormen, maten en composities tot uiting brengen.
Om elkaars kern te begrijpen zullen geen woorden meer nodig zijn.
Een liefdevolle verstandhouding.
Dit proces verloopt bij iedereen in een ander tempo, op verschillende manieren. Voor de ene persoon was dat vorige maand, de ander nu, nog een ander over een jaar, of zelfs in een volgend leven. Bij de ene is dat een seconde een bewust gevoel, en is het dan weer weg. Bij de ander is het een blijvend gevoel. Nog een ander is het een komen en gaan van verbondenheid en vervreemding. Dat alles is goed zoals het moest zijn voor die persoon. We kunnen de ander daarin vrij laten, of proberen in te sturen. Wat we ook doen. De weg of het proces vervolgt. En dat proces is het doel op zich.
De ervaring van in wording te zijn. En of je soms denkt dat dit eindig is of niet, maakt niet zoveel uit.
We leven allemaal. Nu.
Misschien zal de jongere generatie de oudere generatie ervan veroordelen dat ze dachten de alwetende kennis te beschikken om te kunnen veroordelen. Dat ze dachten te kunnen zien en weten wat 'slecht' is, terwijl het ging om fouten maken. Dat ze dan het beter wilden doen, niet beseffende dat met alles wat nieuw en onbekend is, er nieuwe fouten komen. Dat dat een natuurlijke gang van zaken is. Fouten zijn er om uit te leren. Dus de toekomstige generaties gaan leren uit de fouten, en inzien dat het beter is te stoppen met energie steken in veroordelen. Om meer ruimte te laten om te kijken naar wat wel een effectieve focus verdient. Helpen en dienen waar nodig. Talenten en rijkdom verdelen voor het algemeen welzijn. En dus steeds kijkend in eigen boezem, wat zegt mijn hart en wat kan zij doen/ verbeteren?
We willen ze eerst zelf krijgen, voor we het geven. En in principe heb je dat ook nodig. Je kan niet iets geven wat je zelf niet hebt. Maar als je dat kan zien bij jezelf wat er diep vanbinnen eigenlijk gaande is in zo'n discussie. En je neemt daarvoor even de tijd. Je laat de ander even praten en je kijkt even diep in jezelf. Als ik dat zo doe, mijn eigen gevoelens even vanop afstand bekijken, en dan zie vanwaar dat gevoel komt. Bijvoorbeeld: "Ik wil begrepen worden, en de ander moet mij dat geven! Waarom doet die dat niet?" Dan begrijp ik waarom ik zo doordram over mijn eigen gelijk en boos wordt. Dan geef ik mezelf even de ruimte om dat allemaal te voelen en laten zijn, in mijzelf.
En dan moet ik die erkenning van de ander niet hebben.
Dan geef ik ze aan mezelf. Ik zeg dan in mezelf zo van: "Ja, ik zie waarom dit belangrijk is voor mij, en dat mag er zijn." Want er is zeer vaak een heel begrijpelijke reden of een oorzaak voor iemands standpunt. Een begrijpelijke menselijke reden. Bij anderen kan het soms zijn dat we daar ons echt niet kunnen inleven, maar dat wil nog niet zeggen dat je er geen begrip voor kan opbrengen, ook al begrijp je het niet helemaal. Begrip opbrengen voor onszelf vinden we al moeilijk, laat staan aan een ander. Begin daarom jezelf te begrijpen door op zijn minst begrip op te brengen. Als ik dat gedaan heb dan hoor ik erna beter wat de ander eigenlijk wilt (zeggen).
Op die manier kan ik die ander eerst even (h)erkenning geven, door actief te luisteren, mijn observaties te beschrijven en de ander zijn of haar woorden te parafraseren. Parafraseren helpt altijd vind ik om zeker te zijn dat ik begrijp wat een ander bedoelt en tegelijk dat mijn gesprekspartner merkt dat ik werkelijk de inhoud probeer te begrijpen. Vaak is dat het enige wat iemand nodig heeft of wilt. Begrip krijgen. Of iemand die dat op zijn minst wilt geven. Begrip. Je kan parafraseren, dus in je eigen woorden zeggen wat iemand net zei ook in een open vraag stellen.
Bijvoorbeeld:
X: "Mensen weten het altijd beter en luisteren niet naar anderen!"
Y: "Dus je vindt dat mensen niet goed naar anderen luisteren omdat ze overtuigd zijn van hun eigen gelijk?"
X : "Ja, inderdaad! Dat heb ik echt zo vaak voor dat niemand echt luistert!"
Y: "Ik merk dat je dat echt stoort."
X: " Ja, heb dat al zo vaak voor gehad. Jij niet dan?"
Daarna is het meestal makkelijker om rustig mijn eigen standpunt uit de doeken te doen. Als de ander daarvoor open staat. Want kwaad worden we zelf soms ook als de ander niet wilt luisteren. Niet openstaat voor een andere mening.
Maar de ander moet dat niet. Hoe graag we dat ook willen. Dus als je de ander erkenning geeft of gegeven hebt, en je vraagt vervolgens aan de ander om even rustig te luisteren naar jou standpunt, en die wilt dat niet doen. Dan kan je besluiten het gesprek te beëindigen. Dan kan je zeggen, als je niet even rustig mij de tijd wilt geven mijn standpunt ook even uit te leggen, dan zie ik geen reden meer om dit gesprek te vervolgen en ga ik verder met iets anders. Dan kan het alsnog zijn dat de ander veranderd van gedacht en wel even naar jou wilt luisteren. Indien niet, dan ga je terug elk je eigen weg en heb je het geprobeerd.
Ik wil graag een vriendin (Nadia) haar woorden citeren: " Ik geef een ander pas iets als ik het kan missen, en ik vraag niet terug als een ander het niet kan teruggeven."
Indien de ander wel wilt luisteren dan kan het alsnog zijn dat de ander niet de vaardigheden heeft om jou te erkennen op de manier dat je dat echt voelt, die erkenning. Maar je kan enkel de ander dat leren door zelf eerst het goeie voorbeeld te geven. Mensen leren snel door te zien en ervaren hoe een ander dat doet, en zullen dat onbewust kopiëren. Zeker als ze dat net zelf gekregen hebben. Hangt er vanaf ook hoe weinig erkenning iemand gekregen heeft in het verleden. Het kan daarom een patroon van iemand zijn om zich altijd onbegrepen te voelen, hoe hard je je best ook doet om duidelijk te maken dat je begrip toont voor die zijn of haar standpunt. Dan kan je best luidop je observaties beschrijven.
Bijvoorbeeld: "Ik merk wat spanning in mijn buik door dit gesprek. Ik wil graag dat je je begrepen voelt, maar dat lijkt me niet goed te lukken en maakt me moedeloos en gespannen, daarom zou ik het gesprek nu willen stoppen."
Het beste is eigenlijk eerst je goeie intentie naar de ander te formuleren. Vb: ik wil je graag begrijpen.
Dan je gevoel te beschrijven. Vb: maar ik voel me daar nu niet toe in staat.
Dan je vraag of behoefte te formuleren. Vb: Kunnen we dit gesprek een ander keertje voortzetten?
Ik heb wat cursussen gevolgd in verband met communiceren. Het mooie aan een bepaalde cursus is dat we eerst verbinding moesten leren maken met onszelf. Dat had ik niet verwacht toen ik daar aan deelnam. Ik dacht dat communiceren altijd minstens twee mensen betrof. Niet dus. Contact maken met ons eigen lichaam, gevoelens en gedachten was opdracht nummer één. Want een gesprek loopt niet goed als iemand 100% in zijn/haar eigen hoofd of gevoel blijft, zonder te kijken naar wat een ander zegt. Maar een gesprek loopt ook niet goed als je 100% kijkt naar wat een ander zegt/voelt, zonder te voelen en kijken wat het bij jezelf doet. Dan put je jezelf uit en kan het flink over je grenzen gaan zonder dat je daar in eerste instantie bewust van bent.
Een ideaal gesprek gebeurd dus 50% in verbinding met jezelf en 50% in verbinding met de ander.
In theorie dan. In de praktijk wilt dat zeggen dat velen onder ons echt moeten gaan oefenen om terug contact te maken met ons lichaam, en de gevoelens die opkomen. Zodat we ook tijdens een gesprek de signalen opvangen die ons lichaam ons vertelt. Dan kunnen we sneller even in ons eigen lichaam landen, om te gaan voelen, wat gebeurd er en wat heb ik nodig. Om dit vervolgens aan onszelf te gunnen, die ruimte te geven, en daarover vervolgens te kunnen communiceren naar de ander op een rustige manier.
Want hoe kan een ander weten wat je wilt of nodig hebt, als je dat zelf niet eens weet?
Toch zitten we met ons allen vaak nog in ons gekwetste kindsdeel, waar we verwachten van de ouder (de ander), dat die jou noden en behoeftes kent, zonder dat je dat moet kunnen zeggen. En velen hebben niet gekregen wat ze als kind nodig hadden. En proberen dat steeds opnieuw te krijgen, als volwassene, op een onbewuste manier, en lopen daarom steeds op diezelfde pijn aan. Van niet gezien/herkent/begrepen te worden. Als volwassene kunnen we gelukkig wel al bewuster kijken in onszelf en daar met geduld en begrip mee omgaan. En als we dat met onszelf kunnen, lukt dat op automatischer wijze ook veel gemakkelijker met anderen. Omdat we anderen maar kunnen geven, wat we onszelf ook geven/gunnen, en als we daar wat van kunnen missen. Want geven doen we van nature echt wel graag. Dat geeft ons als mens het gevoel van betekenis te zijn. Daarom dat er ook meer antwoorden gegeven worden als vragen. Daarom zijn er de woorden "heb je naaste lief, als jezelf".
Het is alleen jammer dat velen onder ons zichzelf niet weet lief te hebben, en daarom op dezelfde manier omgaan met anderen, zoals hoe ze met zichzelf omgaan in hun (on)bewust innerlijke dialoog. Vol oordelen, kwaadheid en onbegrip.
Praktisch voorbeeld:
Ik merk dat ik mijn stem verhef bij een hevige discussie, en de ander is ook flink zijn geduld aan het verliezen.
Onbewust gaat het in mijn hoofd bijvoorbeeld er zo aan toe: "Kan ik nu echt niet vriendelijk en rustig blijven godverdomme? Waarom moet ik altijd kwaad worden in een discussie?"
Bewust: ik voel boosheid dus ik ga even kijken wat er gebeurd - > Waarom ben ik boos?
Omdat ik graag de ander wil begrip geven maar ik voel me machteloos want er zit een ambetant gevoel in de weg. -> Wat is dit ambetant gevoel?
Ik voel me niet begrepen. Die persoon wilt zodanig zelf erkenning krijgen dat die niet echt naar me wilt luisteren. Dat doet pijn. -> Waarom doet dit pijn?
Komt van vroeger. Thuis werd ik nooit begrepen. -> Het verleden kan ik niet veranderen, maar het huidig moment wel, wat heeft dat gevoel NU nodig?
Begrip. Troost. En erkenning. -> Die gun ik mezelf. Dat begrijp ik en geef ik mezelf ook. Voel maar even de pijn. Het is oké. Ik heb dit patroon meegekregen, en die strengheid heeft me vroeger goed geholpen, nu zit het me soms in de weg, maar dat is normaal. Ik leer bij. Ik mag er zijn.
Dat lucht op, het ambetante gevoel is weg. -> Wat wil je nu doen?
Ik ga nu terug naar de ander kijken en luisteren op dezelfde manier naar die persoon als ik net bij mezelf gedaan heb. Want ik heb behoefte aan terug verbinding maken met de ander. OF
Ik heb nood om me terug te trekken uit het gesprek en wil dat de ander vriendelijk laten weten.
…
OF het is me niet gelukt dit in het moment zelf rustig te bekijken. Ik ben flink tekeer gegaan en heb nadien spijt van de hevige emoties tijdens de discussie. Constructief was het niet. Dan kan ik nadien kijken wat er is gebeurd. Mezelf daar begrip voor geven en vergeven. En indien het effectiever is voor de relatie met de ander om mijn excuses aan te bieden en terug een gesprek aan te gaan, en deze eventueel beetje voor te bereiden dan doe ik dat. Tenzij het niets oplevert om het gesprek terug aan te knopen. Dan laat ik het zo. Maar dan heb ik iets geleerd voor wanneer ik nog eens in een hevige discussie belandt.
Het is een proces.
We zijn als samenleving een baby. Voor het minste krijsen we omdat we denken onze melkpap (erkenning) niet te zullen krijgen. Tot de moeder (het leven) ons dat steeds geeft, en soms niet, en we daaruit leren dat we veilig zijn, en groeien, ondanks de moeilijkheden, vergissingen en gebreken die we tegenkomen. We worden geleidelijk aan volwassen waarbij we leren omgaan met verschillen, diverse emoties en gedachten in en om ons heen. En uiteindelijk gaan we daar met elkaar een goed gesprek over hebben,met de nodige discussies. Ondanks ruzies gaan we toch uit liefde voor de relatie met de ander, in therapie gaan (vooral met onszelf), en tot een verstandhouding komen. We zullen daarbij merken dat wat we zeggen een uiting is van onze goeie intenties, en die intenties gelijkend zijn, maar de vorm en de taal waarin ze wordt uitgedrukt verschillen. Er komt dan verbinding en een soort van dieper begrip. Dat we allemaal hetzelfde willen en zijn in de essentie. Zoals we allemaal alle muzieknoten hebben in de kern, en daar schoonheid mee willen creëren, en deze dan in alle vormen, maten en composities tot uiting brengen.
Om elkaars kern te begrijpen zullen geen woorden meer nodig zijn.
Een liefdevolle verstandhouding.
Dit proces verloopt bij iedereen in een ander tempo, op verschillende manieren. Voor de ene persoon was dat vorige maand, de ander nu, nog een ander over een jaar, of zelfs in een volgend leven. Bij de ene is dat een seconde een bewust gevoel, en is het dan weer weg. Bij de ander is het een blijvend gevoel. Nog een ander is het een komen en gaan van verbondenheid en vervreemding. Dat alles is goed zoals het moest zijn voor die persoon. We kunnen de ander daarin vrij laten, of proberen in te sturen. Wat we ook doen. De weg of het proces vervolgt. En dat proces is het doel op zich.
De ervaring van in wording te zijn. En of je soms denkt dat dit eindig is of niet, maakt niet zoveel uit.
We leven allemaal. Nu.
Misschien zal de jongere generatie de oudere generatie ervan veroordelen dat ze dachten de alwetende kennis te beschikken om te kunnen veroordelen. Dat ze dachten te kunnen zien en weten wat 'slecht' is, terwijl het ging om fouten maken. Dat ze dan het beter wilden doen, niet beseffende dat met alles wat nieuw en onbekend is, er nieuwe fouten komen. Dat dat een natuurlijke gang van zaken is. Fouten zijn er om uit te leren. Dus de toekomstige generaties gaan leren uit de fouten, en inzien dat het beter is te stoppen met energie steken in veroordelen. Om meer ruimte te laten om te kijken naar wat wel een effectieve focus verdient. Helpen en dienen waar nodig. Talenten en rijkdom verdelen voor het algemeen welzijn. En dus steeds kijkend in eigen boezem, wat zegt mijn hart en wat kan zij doen/ verbeteren?
0 Comments