- Published on
Hoe we vervreemd geraakt zijn van de bron
Het begon 4,5 miljard jaar geleden met een kosmische botsing. De proto-aarde werd geraakt door de planeet Theia. Uit dit geweld ontstond de Maan. Dit was geen toeval, maar een "bevruchting".
Tussen haakjes: ik plaats een audio helemaal onderaan waar ik een ander licht opsteek op de inzichten. Omdat mijn schrijfstijl toegankelijker is, denk ik -- blijf ik vooral ook schrijven. De audio is een voorbeeld van hoe je je angsten stap voor stap kan overwinnen door tòch te doen waar je je oncomfortabel bij voelt... ondanks de (zelf)oordelen. De eerste tien minuten haper ik, maar naar mate het einde vloeit het vertellen beter.
Ik denk een authentieke aanvulling ; alsook de oorsprong van deze tekst.
Ik denk een authentieke aanvulling ; alsook de oorsprong van deze tekst.
- Published on
© Foto van Michèle Verbruggen
Posttraumatische groei is een term uit de psychologie. Het is een transformatie die niet ondanks, maar juist dankzìj de enorme worsteling met trauma ontstaat. Bij een grote emotionele schok, of bij een verdriet dat groter is dan het lichaam, worden mensen gedwongen om te gaan met de puinhoop en leegte die het achterlaat. Zo’n schok verbrijzelde oude funderingen van mijn leven,
- Published on
Rauw — Tussen afgrond en erkenning: waarom ìk schrijf
Inslapen gaat me niet makkelijk af sinds mijn verhuis naar België in 2004.
Sinds het overlijden van mijn vader is dóórslapen steevast óók een uitdaging. Wanneer ik wakker word op een koude nacht als deze, aan de voet van een nieuw jaar, is de storm in mijn hoofd zo onstuitbaar dat de contouren van de realiteit vervagen. Tegelijkertijd zie ik tijdens zo'n nacht de mist grotendeels opklaren. De spoken uit het verleden doemen vlijmscherp op voor mijn geestesoog. Ik zie puzzelstukjes van een ingewikkelde familiegeschiedenis en neem ze één voor één vast in een verbeten poging er grip op te krijgen. Zo ontstaat een beeld dat zich met een onverbiddelijke rauwheid aan mij opdringt.
Sinds het overlijden van mijn vader is dóórslapen steevast óók een uitdaging. Wanneer ik wakker word op een koude nacht als deze, aan de voet van een nieuw jaar, is de storm in mijn hoofd zo onstuitbaar dat de contouren van de realiteit vervagen. Tegelijkertijd zie ik tijdens zo'n nacht de mist grotendeels opklaren. De spoken uit het verleden doemen vlijmscherp op voor mijn geestesoog. Ik zie puzzelstukjes van een ingewikkelde familiegeschiedenis en neem ze één voor één vast in een verbeten poging er grip op te krijgen. Zo ontstaat een beeld dat zich met een onverbiddelijke rauwheid aan mij opdringt.
- Published on
"Als hij dan op deze manier heel die liefde in zich heeft opgezogen en er zich in verdiept heeft, dan ontbreekt hem niet de moed om alles te proberen en alles te wagen. Hij overziet de situatie van zijn leven, hij roept de snelle gedachten bijeen, die als klapwiekende duiven aan ieder van zijn wenken gehoorzamen. Hij zwaait zijn staf over hen, en zij storten zich in alle richtingen. Maar als zij dan allen terugkomen, allen terugkomen als boden van het verdriet en hem duidelijk maken dat het onmogelijk is, dan wordt hij stil, hij zegt ze vaarwel, hij blijft alleen achter, en dan maakt hij de beweging."
-- Søren Kierkegaard
- Published on
- Published on
Onderstaande tekst schreef ik in 2023, vlak na mijn tweede Camino. Het was het moment waarop ik besefte dat mijn fysieke heling voltooid was, maar dat er ook een nieuw verlangen was geboren. Ik deel dit stuk hier omdat het de kiem bevat van de reis die ik nu, in 2026, aanvang. Waar ik destijds nog zocht naar bevestiging in mijn kunnen binnen het maatschappelijke leven, kies ik nu – na het overlijden van mijn vader, wat het besef van memento mori heeft versterkt – voor de volledige vrijheid als pelgrim en clown.