- Published on
Het wordt een tocht met de trekrugzak. Mijn kar heeft het begeven op de vierde dag. Op dag vijf probeerde ik de boel nog te redden met pvc-lijm van de Brico, maar het mocht niet baten.
De voorpilaar kwam al snel weer los.
Ik lachte en vroeg in het wilde weg aan het universum: "Oké, wat wordt het? Mét kar, zonder kar, of moet ik er nóg meer spullen vanaf halen? Breng me alsjeblieft duidelijkheid!"
Nog geen paar stappen verder liep ik op kasseistenen. Precies daar viel het hele ding definitief uit elkaar. Terwijl er constant onweer in de lucht hing, ben ik toch nog twee uur bezig geweest om de kar te herstellen. Tevergeefs. Loslaten is soms zoveel moeilijker dan je denkt. Hopend op een definitieve oplossing viel er deze keer simpelweg niets meer te repareren.
Wat dan wel weer vlot ging, was het vinden van een plek om de kar voorlopig te stockeren.
Eén belletje en het was geregeld. Ter plekke. Speciaal hoe dat gaat.
De voorpilaar kwam al snel weer los.
Ik lachte en vroeg in het wilde weg aan het universum: "Oké, wat wordt het? Mét kar, zonder kar, of moet ik er nóg meer spullen vanaf halen? Breng me alsjeblieft duidelijkheid!"
Nog geen paar stappen verder liep ik op kasseistenen. Precies daar viel het hele ding definitief uit elkaar. Terwijl er constant onweer in de lucht hing, ben ik toch nog twee uur bezig geweest om de kar te herstellen. Tevergeefs. Loslaten is soms zoveel moeilijker dan je denkt. Hopend op een definitieve oplossing viel er deze keer simpelweg niets meer te repareren.
Wat dan wel weer vlot ging, was het vinden van een plek om de kar voorlopig te stockeren.
Eén belletje en het was geregeld. Ter plekke. Speciaal hoe dat gaat.
- Published on
- Published on
22 april — Dag van de Aarde
Op die dag begon ik mijn reis naar Palestina.
Niet op zoek naar een bestemming, maar naar vertraging.
Een verzachting van de tijd.
Een herinnering aan hoe het ook kan:
trager, harmonieus, verbonden, echter.
Ik wilde iets eenvoudigs doen in een complexe wereld:
niet meer mee rennen.
Maar al snel leerde de weg mij dit:
vertraging zit niet in hoe snel je beweegt,
maar in wat je met je meedraagt.
Op die dag begon ik mijn reis naar Palestina.
Niet op zoek naar een bestemming, maar naar vertraging.
Een verzachting van de tijd.
Een herinnering aan hoe het ook kan:
trager, harmonieus, verbonden, echter.
Ik wilde iets eenvoudigs doen in een complexe wereld:
niet meer mee rennen.
Maar al snel leerde de weg mij dit:
vertraging zit niet in hoe snel je beweegt,
maar in wat je met je meedraagt.